Pozdrawiam i życzę szczodrości w Nowym Roku

Witam

Być może rzeczywiście należałoby odróżnić religie – te objawione, od wiary przyrodzonej, czyli naturalnej, będącej opisem Świata opartym na obserwacji i realizującej się jako dialog i partnerstwo Człowieka z Przyrodą. Gdyby autor wyraźnie poczynił takie rozróżnienie nie doszłoby do dalszych nieporozumień. Jednak nie widzę słowa, którym by można określić system wierzeń – nawet naturalnych – innego niż religia. Tradycja jest tylko czymś co otrzymaliśmy – tradycja jest przekazem, który powtarzamy. Tradycji nie przekształcamy i nie rozwijamy. Tradycja dotyczy także wielu innych rzeczy, poza wierzeniami – strojów, herbów, barw, pieśni, sposobu budowania domów, itp. Może określenie „wiara przyrody” jest tym właściwym, które powinno odróżniać, nas od wszystkich religii – narzucających i niewolących.
Może to nieporozumienie. Muszę chyba poczytać więcej pana Cenina. Pozdrawiam

C.B.

Pozwolę sobie wtrącić się do dyskusji; otóż wg mnie problem może tkwić w samym słowie „religia”. Ja również uważam, że religie zniewalają i ograniczają ludzi. Natomiast swoje wierzenia, wierzenia SŚŚŚ, i innych rodzimowierców słowiańskich określam słowem „TRADYCJA”. Nasza tradycja nie jest nam z góry narzucona (jak inne religie), jest to nasz świadomy wybór płynący prosto z serca, logiczny wybór, dzięki któremu możemy żyć w zgodzie z Przyrodą (naszym żywicielem, domem, naszą podstawą bytu) i z samym sobą. Taka jest moja filozofia i mojej rodziny:)
Bardzo cenię sobie filozofię Pana Białczyńskiego jak i Pana Cenina i wydaje mi się, że doszło tu do nieporozumienia, być może problem tkwi w inaczej rozumianym słowie przez nich obu.
A nas, pogańskich Słowian do jednego „wora” rzucają głównie katolicy, którzy (o zgrozo) nazywają się chrześcijanami.

Witam cię Krzysztofie
Generalnie chodzi mi o wstęp w którym nastąpiło wrzucenie rodzimowierstwa do jednego worka z katolicyzmem i przedstawienie go jako religii zniewalającej od dzieciństwa. Po czym autor powołuje się na prawdziwie mądrą – Wedę, esencję pogańską rozwiniętą przez tysiąclecia do kwitnącej postaci z niezliczoną ilością bóstw osobowych, a dalej przedstawia swoją niezidentyfikowaną „religijnie’ duchowość bliżej – jakoby niereligijną – która akurat jest opisem świadomości rodzimowierczej religijnej, jak najbardziej religijnej – bo bóg w kamieniach, roślinach i zwierzętach, nawet płynący z głębi rozumu, z człowieka – nie przestaje być bogiem. Dwa akapity obok siebie.

Poza tym skąd pomysł, że każda religia zniewala? Zniewala nie mniej niż wyznawanie światopoglądu naukowego, czy ateistycznego. Za czymś się świadomie opowiadamy i przy tym trwamy. Nikt nam tego nie narzuci bardziej niż są nam narzucane od dzieciństwa, normy społeczne typu Nie zabijaj, Nie wtrącaj się w rozmowy dorosłych, nie przechodź na czerwonym świetle, itp. Wychowanie i proces wychowawczy generalnie zniewala. Możemy świadomie nie zniewalać dzieci w sprawach wiary – jak ktoś światły to tak zrobi.

Możemy uznawać istnienie i działanie bogów osobowych lub widzieć ich jako bezosobowe siły – panteistycznie, możemy uznawać bogów jako emanacje rozszczepione Jedynego – osobowego albo nieosobowego – Jednej Wszechsiły, możemy wierzyć w istnienie tego osobowego albo bezosobowego boga – albo nie wierzyć. Nie da się tylko wierzyć i nie wierzyć na raz – mieć światopogląd rodzimowierczy i nie być świadomym, że się go ma. Nie wnikam w dalszą część artykułu – bo generalnie wstęp buduje tezę, którą się potem rozwija. Być może to efekt niewiedzy albo nieścisłości sformułowań, albo poplątania, ale zbyt tutaj dużo dziwnych zbiegów okoliczności. Autor nie jest nowicjuszem, wie co robi.

C.B.

Muszę przyznać, że podejście autora jest mi bliskie. Sam też uważam się od jakiegoś czasu za panteistę i zamiast osobowych bogów wolę uznawać bezosobową boskość, którą można odnaleźć w całym świecie.