Zrobiłem to przy okazji sprawdzania rozkładu jazdy a teraz obrabiam rysunek bola w paincie żeby go dać na tapete

Dziękuję ci za opinię Grzegorku-Samborku – jest dla mnie szczególnie cenna bo to dla takich czytelników jak ty, 8-9 latków i starszych jest ta książka i ilustracje też. Rozumiem z tego, że Mama dała jednak zgodę i szlaban na Internet i komputer na dzisiaj cofnięto. Pamiętaj żeby nie przekraczać limitu czasu przed ekranem, bo znowu będą z Mamą problemy. Pozdrawiam cię bardzo serdecznie

CB

Bardzo dziękuję za ciekawy link do recenzji. Faktycznie musimy pilnować ostro praw autorskich, bo wciąż zdarzają się – choć obecnie po 20 latach kapitalizmu na małą skalę – próby bezprawnego wykorzystania dzieła teścia. Czasami są to próby brutalne – jak na przykład raperskie teksty pełne przekleństw – chyba dalej od intencji autora odejść się już nie dało, ale na szczęście sam zespolik który to zrobił i bez procesu sądowego gryzie już piach zamiast robić „wszechświatową” karierę na sypaniu z eteru i ekranów kur.ami.

pozdrawiam serdecznie

CB

Jeśli jak rozumiem, Pagaczewski jest pańskim powinowatym czy krewnym, to jak rozumiem nie będzie pan miał problemów odnośnie wykorzystania postaci? Ze słyszenia wiem że takie na przykład prawa do wykorzystania Pana Samochodzika są bardzo skrzętnie pilnowane.
W każdym razie jak na mój gust, za dużo używania określeń z Dużych Liter, choć może to tylko sprawa tego, że w pierwszym rozdziale przy objaśnianiu nowych wydarzeń zdarzają się ich bliskie stłoczenia. Jakby był pan ciekawy, moja recenzja jednej z tych książek:
http://www.biblionetka.pl/art.aspx?id=496504

Witam pana bardzo serdecznie i dziękuję za przedstawioną opinię.

Pozwolę sobie odpowiedzieć żeby naświetlić trochę mój punkt widzenia. Pisze pan „Lepiej – gorzej” – wydaje mi się, że tego typu oceny mają charakter subiektywny. Oczywiście ma pan do takich ocen pełne prawo jako czytelnik.

Jednak czy książka się podoba czy nie decyduje w normalnym kraju Rynek a nie cenzura. Nie inaczej będzie i tutaj, bo książka już znalazła wydawcę. Będzie nieco opóźniona – ale wyjdzie, tyle że poza tzw. wydawnictwami wysokonakładowymi. Na szczęście cenzura jest dzisiaj bardzo ułomna – choćby dzięki Wolnemu Internetowi – co innego gdy go „uregulują”. Ale nawet jeśli to i tak zostaną „małe wydawnictwa” i małe nakłady, i mozolne przebijanie się do świadomo0ści odbiorców, bez reklamy i zachęt ze strony wielosettysięcznych nakładów codziennej prasy komercyjnej.

Oczywiście nie jestem moim teściem, książka jest też dla innego odbiorcy – W 1965 roku telewizja była w co 100-nym polskim domu i nikomu się nie śniło o „Gwiezdnych wojnach” ani o zawrotnym tempie akcji znanym ze współczesnych powieści, czy filmów, ani o komputerach, ani tym bardziej o grach wirtualnych czy Internecie – czasy się zmieniły, narracja się zmieniła, wszystko się zmieniło.

Jeśli idzie o ocenę charakteru postaci i relacji między nimi to akurat wszyscy recenzenci są zgodni i podkreślają,że to udało się najpełniej przekazać i zachować ten rodzaj ciepła, charakter bezwzględnego szacunku i przyjaźni oraz postawy wobec rzeczywistości, jaki znany jest z powieści Stanisława Pagaczewskiego. Ale tego typu oceny to też kwestia subiektywna – nie każdemu musi się ta książka podobać tak jak podobały się tamte.

To także może być kwestia odmiennego adresata tej powieści – dziecka starszego, ucznia szkoły podstawowej, który jest zupełnie innym dzieckiem niż w połowie XX wieku bywało – zasiedziałym w Internecie, w grach komputerowych i filmach fantasy, zasiedziałym przed 50-kanałowym telewizorem, z kreskówkami lecącymi od „pieluchy” na 6 – 8 kanałach przez całą dobę. Tamtego klimatu nie da się przenieść w dzisiejszy czas, jest nieadekwatny do „rzeczywistości” współczesnych nastolatków.

Dziś 9-latek to już prawie nastolatek – a to jest odbiorca tej książki właśnie. Wtedy, w połowie XX wieku, dziecko 9-letnie było dzieckiem. Wydaje mi się także, że wydawanie oceny na podstawie nawet 6 z 25 rozdziałów nie może być celne – zwłaszcza opinii na temat relacji między postaciami i ich charakteru.

Dzisiaj 7 latek (a nawet młodsze dzieci) doskonale się orientuje w świecie jak pan to określa „napakowanym” faktami i odniesieniami, żyje wszystkimi częściami Gwiezdnych Wojen, Władcy Pierścieni czy Harrego Pottera.

Książka którą dorośli czytają dzieciom powinna mieć także – moim zdaniem – coś dla nich, żeby nie umarli przy czytaniu z nudów i nie zasnęli – to taka nowoczesna koncepcja, może trafna może nie. Odniesienia są bardziej dla dorosłych właśnie – nikt nikogo nie zmusza do czytania przypisów – można je w ogóle pominąć, zwłaszcza jeśli się jest 8-13 latkiem i czyta się samemu.

Dzieci doskonale się orientują w fantastyce, a ta książka nie jest dla przedszkolaków ani na dobranockę. Jej pierwszym i głównym odbiorcą był chłopiec w wieku 8 lat, może nie do końca przeciętny, ale książek dzisiaj nie czytają przeciętne dzieci tylko nieprzeciętne – odebrał ją doskonale, z wypiekami na twarzy, zrywając boki ze śmiechu tam gdzie trzeba, i płacząc tam gdzie są powody by się smucić, więc raczej test wypadł pozytywnie. Mój „tester” proszę pana jest małą encyklopedią wszystkich części Gwiezdnych wojen – to przeciętność dzisiaj w tym wieku, wie też więcej ode mnie o wymiarach 4D i 5D i imitacji rzeczywistości w świecie wirtualnym, a przy tym jest emocjonalnie dzieckiem – infantylnym może bardziej niż były dzieci dawniej, nawet w wieku 5-7 lat. To bardzo zastanawiający proces – późniejsze dojrzewanie emocjonalne przy dużym ładunku pochłanianej wiedzy ze wszystkich możliwych sektorów rzeczywistości (to wpływ telewizji i internetu chyba?).

Tutaj adresat jest starszy niż była moja żona w chwili gdy książkę pisał teść – tamta była dla dzieci 4-6 lat (stąd dobranocka animowana), ta jest dla 7 – 13. Tak czy owak to naprawdę krąg czytelników mógłby zweryfikować gdyby dopuszczono do normalnej dystrybucji książki. Ale nawet przy dystrybucji nieco odmiennej – myślę że czytelnicy to zweryfikują. Wiem, że książki mojego teścia były genialne i wiem że te które teraz powstają nie są ich prostą kontynuacją ani naśladownictwem jego stylu.

Jeśli ktoś jako dziecko poznał tamte książki to ma do nich poza wszystkim stosunek sentymentalny, a mowa książka musi dopiero sympatię i uznanie u kolejnego pokolenia dzieci sobie wypracować.
Pozdrawiam i dziękuję jeszcze raz za solidną opinię – każda opinia jest bardzo pomocna, zwłaszcza GDY SIĘ PISZE DLA DZIECI.

Pagaczewski nie infantylizował a jego wyobraźnia dosyć łagodnie obchodziła się z postaciami, zaś fabuła była poprowadzona innym rytmem.