Pewien Indianin Cherokee nauczał swoje wnuki. Powiedział im tak:
– Wewnątrz mnie odbywa się walka. To straszna walka. Walczą dwa wilki: jeden reprezentuje strach, złość, zazdrość, smutek, żal, chciwość, arogancję, użalanie się nad sobą, poczucie winy, urazę, poczucie niższości, kłamstwa, fałszywą dumę, poczucie wyższości i ego. Drugi to radość, pokój, miłość, nadzieja, chęć zrozumienia, hojność, prawda, współczucie i wiara. Taka sama walka odbywa się wewnątrz was i każdej innej osoby.
Dzieci myślały o tym przez chwilę, po czym jedno z nich zapytało:
– Który wilk wygra?
– Ten, którego nakarmisz – odpowiedział stary Indianin.

Kwestia odpowiedniej karmy i dokarmiania właściwego wilka.
Reszta jest nieistotna. Intencja połączona z wolą i wstaniemy z kolan.
Póki co karmiąc oba wilki, doświadczamy dualizmów które wbijają nas w tego typu konsternację i filozoficzne zamoty.
Z drugiej strony, każdy ma inne potrzeby i inny produkt w ofercie, diluje zatem to co ma, jego zdaniem najlepszego. Zawsze się znajdzie rzesza popleczników, chętnych przyłączyć się do tej biesiady, wygłodniałych delicjałów, konsumentów.

Analogia kulinarna jak najbardziej właściwa, co jednemu smakuje, inny nawet nie tknie. Pozwólmy zatem delektować się różnorodnością straw do woli, aż do porzygania… baczac na to że dopiero wszystkie barwy tęczy razem, dają światło białe…