W pełni zgoda z tym co pan napisał. Byłem na tym cyplu z jamą.

To samo dotyczy Cystersów, a ich dwie najsłynniejsze placówki to ta pod Mogiłą Wandy w Krakowie, czyli Opactwo w Mogile oraz ich placówka na Olbinie we Wrocławiu i w ogóle na Dolnym Śląsku, w okolicy sprowadzenie Śleży.

Tak jak w XII w. grupa benedyktynów odłączyła się z klasztoru w Molesmes we Francji, aby założyć nowy klasztor w Cîteaux (kolebka Zakonu Cysterskiego) dla surowszego trybu życia, tak historia powtórzyła się 4 wieki później. Początek fali reform w Zakonie Cysterskim dał opat klasztoru w Charmoye, Octave Arnolphini, który wprowadził w swym klasztorze dawno odrzucony zakaz spożywania mięsa oraz wiele innych zwyczajów przestrzeganych w pierwszym okresie istnienia opactwa w Cîteaux i surowości życia pierwszych cystersów. Zwolennikiem reform był także opat Clairvaux (opactwo założone w XIII w. przez św. Bernarda) – Denis Largentier. Także kilka innych klasztorów przystąpiło do tej reformy. Kapituła Generalna (zebranie wszystkich opatów Zakonu, pod zwierzchnictwem Opata Generalnego) zakazała dalszych reform, bojąc się rozłamu w Zakonie. Rozpoczęły się walki o stanowiska i próby przeciągnięcia mnichów innych klasztorów na swoją stronę. Dążący do reformy chcieli ją narzucić wszystkim cystersom i bez jakiegokolwiek ustępstwa.

Cystersi podejmują pracę rozumianą w szerszym zakresie jako np. prowadzenie szkół, katecheza, duszpasterstwo. Trapiści żyją w ścisłej klauzurze, nie podejmują żadnych prac duszpasterskich, utrzymują się głównie produkując artykuły żywnościowe (na szeroką skalę) i sprzedając inne wyroby otrzymane z pracy rąk własnych. Kładą większy nacisk na posty i ścisłe milczenie – nie brakuje tego i u cystersów, ale nie w tak surowym wydaniu. Cystersi i cysterki kładą większy nacisk na życie zgodne z „duchem” zaszczepionym przez św. Bernarda – pogodny mistycyzm i życie w klasztorze, który jest „rajem na ziemi”. Trapiści i trapistki poszli za „duchem” pierwszych opatów – założycieli Zakonu Cysterskiego, którzy (w wieku reform i odnowy życia monastycznego) podjęli się surowszego trybu życia. Oba Zakony mają służyć Bogu i Kościołowi przez wypełnianie swojego powołania w murach klasztornych.

Sądzę, że nie bardziej śmieszny niż kult judeo-chrześcijaństwa?