„Jedan drugi izvor nas izveštava da je poljski kralj Boleslav Hrabri zauzeo Kijev 118. godine. Tom prilikom on je uništio ili poneo sa sobom mnoga važna dokumenta i dohrišćanski letopis »Velikoe letopisanije« kao i Bibliju u rukopisu koji je predstavljao prevod još iz vremena Jaroslava Svetog od strane herosonskih prevodilaca. Neizvesno je da li je to ta ista Biblija o kojoj govori Horezma Fahr-edin, ali u svakom slučaju uništenje cele jedne boblioteke i arhiva Desjatinske crkve u Kijevu predstavlja veliki gubitak svedočanstva slovenske civilizacije predhrišćanskog doba.
Međutim, izvesno je da Boleslav Hrabri nije time mogao da uništi sve predhrišćanske i ranohrišćanske tragove slovenske civilizacije koja se prostirala na jednom veoma širokom geografskom prostranstvu, negovana i kod onih plemena za koje se nije znalo da takođe pripadaju velikoj slovenskoj porodici i da tekovine svojih predaka čuvaju kao svetinje, prenoseći taj amanet s kolena na koleno.”.
str.70

„From another source, we learned that the Polish king Boleslav the Courageous took over Kiev in 1018 A.D. At the occasion, he destroyed or took along many important documents, the pre-Christian annals ” The Great Annals” („Velikoe letopisanie”) and the Bible in manuscript representing the translation by the translators from Heroson, dating back to the times of St. Jaroslav. It is not certain whether this was the same Bible mentioned by Horezma Fahr-edin, but, in any case, the destruction of a whole library and archives of the Desjatinska church in Kiev represented a great loss of evidence to corroborate the existence of the pre-Christian Slav civilization.
It is, however, quite certain that Boleslav the Courageous by this act could not have destroyed all pre-Christian and early Christian traces of the Slav civilization, which had covered an extensive geographic latitude, particularly if we take into consideration that there were many tribes not known to have belonged to the great Slav family and that they used to keep the heritage of their forefathers as sacred objects, transmitting this testament from one to another generation.” str.67
It is”

Słowiańszczyzna sięgała nad Atlantyk jako konglomerat ludów o haplogrupie R1a1 oraz I1 (Ilmerowie/Ilirowie/Staroeuropejczycy) a także I2 (Wenetowie/Staroeuropejczycy) już około 5000 p.n.e. Celtowie weszli do Europy częściowo przez pas naddunajski ale głównie przez półwysep Iberyjski o 1000 lat później niż Słowianie. Słowianie to archeologiczne artefakty okresu Corded ware (Ceramiki sznurowej). Haria, Harat, Wharat-Bharat, i Harwaci, oraz Góry Harwackie- Harpąty, Kharpąty-Kharpaty, plemiona Har-Wądów (Haro-Wenedów) to ten sam lud który od 1500 pne. przeszedł przez Persję i dotarł do Indii gdzie jest znany pod tą samą nazwą (Bharat i lud Bharatu), jako przynoszący tam ze sobą Wedy i ustanawiający rządy kasty braminów. To czas jeszcze około 700 lat wcześniejszy niż pismo etruskie, ale Słowianie brali udział w formowaniu pisma już na Krecie, a potem także w innych miejscach, także w formowaniu pisma etruskiego. Wenecja jest pozostałością tego okresu formowania się cywilizacji na półwyspie Apenińskim, założona przez uchodźców z Troi-Widłuży (Scytów – czyli Prasłowian).

Panie Ktoś
Podziwiam pańską wiedzę, spostrzegawczość i inteligencję. Spotkałem się już z tłumaczeniem imienia Jezus jako „Je z ust”, co jest zgodne z pańska wypowiedzią „…należy domniemywać, iż Chrystus w rzeczywistości był Słowianinem(SiStaniem) a nie jak propaganda satanistyczna ogółowi wmawia żydem”. Jeżeli dodamy do tego fakt, że Herod Wielki w czasie narodzin Jezusa w swej armi zatrudniał jedynie Germanów (Według zapisków cesarza Porfirogenety Germanie mówili językiem słowiańskim), oraz głosił religię miłości w miejsce starotestamentowej zasady wyrażonej w „Prawie wojny” używanej na codzień. Warto zwrócić uwagę, na zgodność większości doktrym chrześcijańskich z doktrynami Zaratustry i odnieść się do opinii profesora Ignacego Pietrawszewskiego tłumacza świętej księgi Awesty, który nadał jej tytuł „MIANO SŁOWIAŃSKIE w ręku jednej Familii od trzech tysiecy lat zostające czyli nie ZENDAWESTA a ZĘDASZTA to jest Życiodawcza książeczka Zoroastra albo AWESTA WIELKA”.
W innym miejscu zauważł Pan podobieństwo imienia słowiańskiego bóstwa chwalonego pod imieniem IWI z imieniem JHWH.
Rzeczywiście Świadkowie Jehowy, judaiści jak i współcześni pseudo – chrześcijanie powołują się na zapis klinowy, pochodzący z terenów Babilonii, „jako najstarszy zapis imienia Jahwe”, z tym że zapis brzmiał JAWE. Gdy E odczytamy tak jak w języku rosyjskim będzie brzmiał JAWIE i jest podobny do słowiańskiego IWI.
Można śmiało wysunąć tezę, że imię JAWIE było jednym z imion Ahura Mazdy, które żydzi przyjęli dla swego nowonarodzonego bóstwa w czasie tzw „Niewoli babilońskiej” nie znając jego znaczenia. Bez wzgledu na pochodzenie i etymologię słowa jest to bóstwo o cechach Habirów nie mające nic wspólnego ze słowiańskim IWI i Słowianami.

„Znaki Aramejskie

Starożytny alfabet aramejski, także mający 22 znaki literowe, które używane są dla celów mistycznej kontemplacji, a także dla wróżenia podobnie jak celtyckie runy. Jest to pismo języka jakim mówił na codzień i kazania wygłaszał Jezus Chrystus. W tym piśmie zapisano pierwszy tekst Ewangelii znanej jako „Ewangelia Świętych Dwunastu” lub „Ewangelia Życia Doskonałego”. Pismo to było dobrze znane już w X – IX wieku przed Chrystusem, pochodzi najpewniej z innego protosemickiego pisma znanego jako Kharoshti (Charoszti). Pismo to dopiero około VI wieku przed narodzeniem Chrystusa zostało zastąpione alfabetem kwadratowym znanym z Biblii jako pismo hebrajskie. Aramejski był językiem uniwersalnym całego Bliskiego Wschodu przynajmniej od VII wieku p.e.ch aż do VII wieku e.ch., kiedy to został zastąpiany językiem arabskim, który jest jego nowoczesną wersją. Powstanie reformacji w postaci islamu spowodowało wyparcie pisma i języka aramejskiego. Wyrocznie tak zwanego „tarota” dawano rzucając czy ciągnąć losy ze znakami tego pisma, tak jak robi się to podobnie z runami. Imię Boże Yod-He-Waw-He także zapisywano kaligrafując je znakami tegoż pisma. Aramejski jako liturgiczny język Jezusa Chrystusa używany jest współcześnie przez tradycyjne wspólnoty chrześcijańskie w Syrii, Libanie oraz Iraku. Jezyk aramejski jest jeszcze używany przez nieliczne społeczności w takich krajach jak Irak, Turcja, Iran, Armenia, Georgia and Syria. Klasyczny aramejski był popularny jako język imperialny w Persji, Babilonii, Asyrii, Grecji, a nawet w Dolinie Indusu w dzisiejszym Pakistanie.”

Poniżej w tekście zamieszczono jako przykład pisma aramejskiego słowiańskie runy. Przez wzgląd na treść akapitu nalezy domniewywać iż Chrystus w rzeczywistości był Słowianinem (SiStaninem) a nie jak to propaganda satanistyczna ogółowi wmawia zydem.

Także rola pisma jest taka jaka wynika ze SiStańskich przekazów odnośnie znaczenia run jako zapisu Słowa.
Kolejne zydowskie kłamstwo wali sie samo jak chata wybudowana ze spróchniałych bali.

(http://www.macierz.org.pl/artykuly/sufizm/kabala-mistyka-zydowska-chasydzi-cadycy-i-sefiroty-kaballah.html)

Prawda o tym pismie jest taka iż było to pismo wymyślone (oddane w użytkowanie) pra-słowianom (ludom Królestwa SiS) i wraz z nimi i ich podbojami (będącymi karą za grzechy występnego semickiego południa) rozeszło się po świecie. Dlatego zarówno pismo Brahmi (http://pl.wikipedia.org/wiki/Brahmi ) jak i pismo fenickie (http://pl.wikipedia.org/wiki/Pismo_fenickie) jak i wiele innych są pismami runicznymi, wbrew kłamliwym informacjom semitów, o Słowiańskich (SiS’owych) korzeniach. Dlatego między innymi nie można odnaleźć zabytków pisma kanejskiego (z którego fenickie ma niby pochodzić) bo Słowianie (koalicja ludów) celowo myląco określeni jako Ludy Morza (http://pl.wikipedia.org/wiki/Ludy_Morza) przywędrowali na te tereny około 1400 pne w czasie wielkiej wojny Królestwa Północy z Południowym (tu są wszyscy kłamliwi semici przywalający swoje nazistowsko-sodomiczne łapska do cudzych wynalazków). Dlatego jeśli ktoś naprawdę chce zgłębic gramatyke pisma runicznego to polecam studia nad pismem Brahmi i innymi proto sanskrytskimi bo tam zachowały się wszystkie przydechowe, wydechowe i podobne fonony których w pismie runicznym jako szeleszcząco-dźwięcznym było naprawde dużo.

Pismo runiczne znane jako Fuþark jest tak naprawdę pismem pseudorunicznym. Jego wędrówke na północ dzisiejsi pseudowłaściciele zawdzieczają podbojom Rzymian z którymi to pismo rozprzestrzeniało się po podbijanych terenach zachodniej Europy (dezerterzy i zdrajcy SiS’landu).

Prawdziwe pismo semickie jest pismem obrazkowym znanym chociażby z Egiptu i ono najprawdopodobniej swój początek miało w zaginionej Atlantydzie o której jest mowa iz było cywilizacyjnym centrum dla kultury Egipcja i Indian Ameryki Południowej.

Pismo klinowe i pismo chińskie mają wspólne korzenie. Ten kto to udowodni będzie potraktowany jako mesjasz językoznawców. A pisma te naprawde mają wspólne korzenie. 😉