Warto też zapoznać się z tym stanowiskiem katolickim na temat buddyzmu:

https://wobroniewiaryitradycji.wordpress.com/2014/06/09/buddyzm-to-zwykla-poganska-religia/

Opublikowano 9 Czerwiec 2014 by wobroniewiary

Buddyzm jest jedną z wielu pogańskich religii – to fakt, o którym dziś często się zapomina. Fałszywie promuje się go jako zestaw niegroźnych nauk i praktyk medytacji. To ogromne duchowe zagrożenie.

Świat jest dziś na ogół nieprzychylny wszystkim religiom. Jedynym wyjątkiem jest tu buddyzm, który cieszy się aprobatą wielu tzw. postępowców, niechętnych zarazem chrześcijaństwu. Wynika to z zafałszowanego oglądu tego, czym buddyzm tak naprawdę jest. Sprawę tę poruszyła znawczyni tej religii, Joanna Piacenza, w internetowym wydaniu magazynu „First Things”.

Buddyzm jest dziś często redukowany do medytacji i „uważności”. W ten sposób staje się on dla wielu osób jedynie swoistym dopełnieniem ich własnej religii. Niektórzy starają się też budować w oparciu o buddyzm własny „duchowy światopogląd”. Uważają, że buddyzm jest po prostu zbiorem przydatnych, nieszkodliwych praktyk i nauk.

Do takiego wniosku prowadzą setki książek wydawanych na Zachodzie, podobnie jak działalność obecnego Dalajlamy. Piacenza wskazuje, że wszędzie przedstawia się całkowicie fałszywy obraz buddyzmu. To, co bardzo istotne w tej religii, jest powszechnie ignorowane. Nie mówi się wcale o relacji mistrza i ucznia, o historii Buddy, tzw. bodhisattów, tulków czy buddyjskich bóstw.

Można do tego dodać, że buddyzm rzeczywiście jest taką samą pogańską religią, jak inne. Oznacza to, że niesie ze sobą wiele ogromnych niebezpieczeństw duchowych. Sprowadzanie go do pozornie niegroźnej medytacji jest więc nie tylko skrajną nierzetelnością, ale także śmiertelnym zagrożeniem dla duszy.

Praktykowali Zen w 2006 teraz są już w rękach egzorcystów, bo joga powoduje według nauki Watykanu pod rządami jezuity Franciszka orgazm, a to uniemożliwia zbawienie.

http://bialczynski.wordpress.com/slowianie-tradycje-kultura-dzieje/kultura/24-07-2014-katolickie-aberracje-fronda-kontra-joga-orgazm-zagrozeniem-dla-zbawienia/

'Przywołany do tablicy’ przez gospodarza strony , odpowiadam.
Nigdzie nie napisałem w zamieszczonym powyżej tekście, że Ignacy Loyola 'uprawiał jogę’. Stwierdzenie, że na ścieżce rozwoju duchowego pojawiają się 'moce jogiczne’ tego nie oznacza. Onacza natomiast, że ludzie praktykujący 'techniki rozwoju duchowego’ (długie posty zupełne, długie okresy odosobnienia, których doświadczyły trudne zdarzenia losowe) – uzyskują 'zdolności paranormalne’. Trudno jest to zrozumieć osobie wychowanej w 'tradycji białego człowieka’, w duchu kultury zachodniej. Elity nasze borykały się na przestrzeni wieków z corocznym problemem przetrwania zimy (przez siebie i podległe im duże grupy ludzkie). Mniej są im znane (lub w ogóle nieznane) problemy 'pokonania ego’ czy ciągłego poszerzania okna percepcji człowieka.
Zaliczyłem osobiście czas długich (i bardzo długich) postów zupełnych, 'zawalenia się świata’ po wprowadzeniu stany wojennego w Polsce (będąc dość wysokim funkcjonariuszem pierwszej Solidarności), i czas bardzo poważnego i długofalowego zajmowania się uprawianiem rzetelnych technik medytacyjnych. Dlatego wiem jakie zmiany mogą zachodzić w psychice człowieka poddającemu się, jak Ignacy Loyola, takim właśnie praktykom – niezależnie od tego, że nie było to 'uprawianie jogi’ w sensie formalnym. Jeśli robi się to 'samemu’, a w dodatku w takim kontekście w jakim znalazl się Ignacy Loyola i jego towarzysze, można wpaść w pułapkę wspomnianych 'zdolności paranormalnych’. Podkreślam, że są to stany normalne, standardowe, znane specjalistomtego tematu nie wywodzącym się oczywiście z kręgu tradycji 'białego człowieka’. Prawdziwa dyskusja dotycząca 'mocy jogicznych’ wydaje się być z tego powodu niemożliwa do przeprowadzenia (choć istnieją jeszcze inne powody takiego stanu rzeczy). Specjaliści owi twierdzą, że podążanie za tymi 'zdolnościami paranormalnymi’ (czy też mocami jogicznymi) jest ze wszech miar niewskazane i prowadzi do 'złych rzeczy’. Jeśli spojrzy się spokojnym, chłodnym okiem na historię Towarzystwa Jezusowego, szczególnie w kontekście losów Rzeczpospolitej – nie można mieć co do tego żadnych wątpliwości…
Pozdrawiam, zdając sobie sprawę z tego, że natura zarysowanych trudności i cały szereg innych przyczyn, powoduje że moja odpowiedź może być nie satysfakcjonująca…

Tak. Bankierstwo zachodnie od XVI wieku aż do współczesności, to bez wątpienia jest spoiwo bez wyeksponowania którego dzieje, czyli historia nie ma po prostu sensu, bo nie dotyka mechanizmów i faktycznych inspiracji – przynajmniej dużej ich części. Tak dużej części, że powstaje fałszywy obraz przeszłości.

Nadrabiamy brak takiej chronologii w dużej mierze przy pomocy intuicji, ale to nie to samo co wiedza, wiedza pewna, niepodważalna.

Chronologia działań bankierów w powiązaniu z wydarzeniami dziejowymi,n ie tylko dotyczącymi Polski, ale ze szczególnym uwzględnieniem Polski, to byłaby bezcenna praca – gdybym miał drugie życie to naprawdę zabrałbym się za to. Musiałaby powstać osobna taka chronologia, a właściwie Historia Świata i Historia Polski, ale to specyficzna wiedza historyczna. Sądzę, że mogłaby ona potwierdzić i potwierdziłaby, z matematyczną (rachunkową)bezwzględnością, po jakiej/czyjej stronie zaksięgowane powinny być, inspiracje wydarzeń, które znajdują się w podstawowym kanonie dat z historii Polski, a których korzeni nawet nie dotykają wykładowcy po polskich uniwersytetach, nie mówiąc o podręcznikach do liceum.

Dodam jednak na koniec, że nie podzielamy poglądów historycznych pana Maciejewskiego znając owe powiązania jezuickie i bankierskie, które przywiodły Polskę tam gdzie jest dzisiaj. Moglibyśmy napisać 3 wersję Historii Polski alternatywną do Czerwonej i do Czarnej – byłaby to wersja Zielona tejże Historii, w której Kallimah byłby kimś innym niż u Czerwonych i u Czarnych, tak jak kim innym jest Jan Kochanowski, czy Adam Mickiewicz, czy Juliusz Słowacki. Tak jak „Polski łącznik” jest książką która nie pasuje ani Czarnym ani Czerwonym – rozciąga się to na cały świat wartości – jak wiadomo sięga także cenzury bajek dla dzieci, która obowiązuje zarówno w Polsce Czarnych jak i Czerwonych.

Dziękuję, przy okazji dodam, że brakuje mi w tym opracowaniu sprawy, która i Pana zapewne zainteresuje, a mianowicie roli zachodniego bankierstwa w XVI wieku i niemieckiej agentury, opisanych przez Gabriela Maciejowskiego: „Baśń jak niedźwiedź. Polskie historie”.

Nie wiem czy do Leszka Mioduchowskiego dotarł ten wpis. Prześlę mu go mailem, powinien odpowiedzieć.

Pozdrawiam

CB

Doskonały artykuł, dziękuję panie Leszku.

CB