Bardzo chętnie zapoznam się z tym zdjęciem, a także z legendą w brzmieniu Tuwijskim. Nie wiedziałem o tym. Proszę pisać na mail: ssss.staredrzewa@gmail.com

Jeśli chodzi o Judasza to jest pozostałość po dawnym Święcie bogów Kiru – czyli Stron Świata, Pór Roku i Kierunków Rozwoju. To święto związane z Równonocą Wiosenną 21 marca. Wtedy też zaczynał się Nowy Rok Słowiański i obejmował rządy Bóg Wiosny – Jaryło-Jaruna. Miał postać męską i żeńską. Często robiono kukłę dwutwarzową. Tak samo bogini Zimy, którą połączono z Marzanną miała swoje oblicze męskie. Panią Zimy nazywano Kostromą-Koladą, a jej męskie wcielenie Kostrubem. To sie dobrze zachowało na Rusi. U nas święto wiosny kościół rozerwał część obrzędów została z Marzanną – topienie Marzanny i itd, ale większość połączyła sie ze świętem Wielkanocy. Piszą o tym obszernie w artykule pod linkiem: https://bialczynski.wordpress.com/slowianie-w-dziejach-mitologia-slowian-i-wiara-przyrody/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/tom-iii-ksiega-tanow/o-ksiedze-tanow/staroslowianskie-swieto-wiosny-czyli-wielka-noc-nowego-roku/

i jeszcze inna strona: https://bialczynski.wordpress.com/slowianie-w-dziejach-mitologia-slowian-i-wiara-przyrody/czworksiag-wielki-wiary-przyrody/tom-iii-ksiega-tanow/o-ksiedze-tanow/staroslowianskie-swieto-wiosny-czyli-wielka-noc-nowego-roku/barwne-obrzedy-swieta-wiosny-gaik-maik-jarylo-jaruna-kurenty-kukavce-zwonczary-buszojary-kukiery-dziady-smigustne-topienie-marzanny/

serdecznie pozdrawiam i dziękuję za informację

Szanowny Panie.
Od niedawna powoli „przedzieram” się przez bardzo interesujące informacje które Pan zamieszcza, więc proszę o wybaczenie jeśli już taki temat zaistniał. Postanowiłem się podzielić opowieścią usłyszaną od kiedyś znanego podróżnika i dziennikarza. Otóż podróżując w latach 70 – tych po krajach ZSRR napotkał on na niemal bliźniaczą górę jak nasz Giewont (dysponuję zdjęciem, ale bez upoważnienia autora mogę podesłać jedynie na e -maila). Nie byłoby w tym niczego dziwnego jakby nie fakt, że legenda która towarzyszy Giewontowi jest prawie identyczna z tą o wspomnianej górze w Tuwie ( ile mnie pamięć nie myli). W każdym razie mogę to w każdej chwili zweryfikować i uściślić, jeśli ta informacja jest dla Pana interesująca.

Druga sprawa, przy okazji, z zupełnie innej beczki.
Dwadzieścia parę lat temu jako dzieciak uczestniczyłem w moim rodzinnym mieście (Grybowie przed którego UM się Pan fotografował) w zwyczaju zwanym „paleniem Judasza”. Zdaje się niestety, że już zanikłym. Polegało to na paleniu w Wielki Czwartek gigantycznego (5 – 6 m. może ciut mniejsze, wiadukt kolejowy też mi się kiedyś wydawał gigantyczny) ogniska. Będąc ministrantem (cóż, małe miasteczko na południu), nie było mi łatwo urwać się, żeby pomóc w zorganizowaniu ogniska i w jego paleniu. Spotykało się ono z delikatnie mówiąc z dezaprobatą proboszcza. Niemniej wspominam to do dziś.
Czy zechciałby Pan odpowiedzieć na pytanie: skąd taki zwyczaj i data, było nie było kościelnego święta?
pozdrawiam serdecznie