Trochę poszperałem i był Radiger król niby germańskich Warnów syn Hermagisa. Historia angielska twierdzi, że był zaręczony nieznanej z imienia księżniczce z Angli, które zerwał żeby mieć sojusz z Frankami. W odwecie księżna przypłyneła 400 statkami, wygrała bitwę z Warnami, a na końcu wybaczyła mu to i popłyneli do Anglii, a miały być tortury, chyba to trochę nonsensownie brzmi. Nie wiem czemu ale mnie mocno zaciekawił ten Rytygier. Tylko jeden chyba do drugiego czasowo nie pasuje, bo 200 lat różnicy między nimi wynika. Trochę mi namąciły te angielskie źródła i francuskie. Będzie mnie ciekawiła ta Księga Tanów i również pozdrawiam 🙂

http://daniel.derigal.free.fr/Oxygene%202014/n219255.htm
http://www.gutenberg.org/files/733/733-h/733-h.htm
„From these ambassadors Procopius might be informed of a singular, though not improbable, adventure, which announces the spirit, rather than the delicacy, of an English heroine. She had been betrothed to Radiger, king of the Varni, a tribe of Germans who touched the ocean and the Rhine; but the perfidious lover was tempted, by motives of policy, to prefer his father’s widow, the sister of Theodebert, king of the Franks. The forsaken princess of the Angles, instead of bewailing, revenged her disgrace. Her warlike subjects are said to have been ignorant of the use, and even of the form, of a horse; but she boldly sailed from Britain to the mouth of the Rhine, with a fleet of four hundred ships, and an army of one hundred thousand men. After the loss of a battle, the captive Radiger implored the mercy of his victorious bride, who generously pardoned his offence, dismissed her rival, and compelled the king of the Varni to discharge with honor and fidelity the duties of a husband”

To są dzieje bardzo późne, związane z Zachodnią Awarią – zwaną Warwarią lub Barbarią, a znaną dzisiaj jako Bawaria i będą opisane dopiero w Księdze Tanów. Pozdrawiam.

„Héraclius, de retour, ne trouvant plus, du Danube aux Balkans, de la Save à l’Adriatique, qu’un triste et vaste désert, livré presque sans défense possible à toute invasion du nord, prit le parti d’y installer des populations qui pussent couvrir les frontières de l’Empire. Il les offrit aux nombreuses
tribus slaves excédées par la domination hunnique. Il entra en pourparlers d’abord avec des Vendes et Slovènes montagnards, Khorvates ou Khrobates, qui habitaient les hautes vallées de l’Oder et de la Vistule, sur le revers septentrional des Carpathes ; cinq frères,Cloucas, Lobol, Gosentès, Moucle et
Chrobat, avec leurs deux sœurs Tuga et Buga, se mirent à la tête des émigrants et reçurent la Dalmatie à conquérir, entrel’Istrie et la Narenta. Ge fut le premier établissement régulier des Croates
(630)
La cession de la Dalmatie aux Croates fut un appât pour d’autres Slaves de l’Elbe, les Srp, Serbloi, Serbes, Sorbes, Sorabes ; ils quittèrent en nombre la Misnie et la Lusace et reçurent pour domaine tout le pays entre la Macédoine et l’Épire, Dardanie, Mésie supérieure, Dacie d’Aurélien, Illyrie, c’est-à-dire la Bosnie et la Serbie. „.

Co z tego wynika ? Herakliusz do ochrony północnych granic Cesarstwa postanowił ściągnąć zamieszkujących górny bieg Wisły i Odry (po północnej stronie Karpat) Khorvates lub Khrobates. Pieciu braci: Cloucas, Lobol, Gosentès, Moucle i Chrobat, z dwoma siostrami Tuga et Buga osiedli w Dalmacji (od Istrii do Neretvy). Wyjście Chorwatów spowodowała następnie migrację kolejnych Słowian (Srb) znad Łaby: Serbloi, Serbes, Sorbes, Sorabes. Porzucili oni tereny Milska i Łużyc i osiedli na terenie Bośni i Serbii.
pozdr.

Prawidłowa etymologia Arzawy/Orzawy = Orawy = Morawy jest w Księdze Ruty.

Prawidłowa etymologia jest w Księdze Ruty i Księdze Tura, oraz Księdze Popiołów.