Być może stąd i nazwa Białołęka, dziś jedna z dzielnic Warszawy, teraz bardziej osuszona, ale kiedys słynąca z ogromnych połaci łąk porośniętych soczystą zielenią.

W językach słowiańskich również mamy przestawkę b – w i na odwrót. W języku polskim choćby, mamy: wojownik – bojownik; wojna – bojna, czyli (iść) na bój; wielki – bielki, wiele – biele. Myślę, że słowa wielki i wiele pochodzą właśnie od słowa biały, bo czegoś jest tak dużo jak białego śniegu na polu; coś jest tak duże jak góra pokryta białym śniegiem.

Jacy „Suebi”? Nie było takich. Ta nazwa to celowa pomyłka-literówka, wielokrotnie powtarzana w niemieckiej literaturze. W zapisach rzymskich figurują Suevi będąca rzymskim zapisem słowiańskiej nazwy Słevi czyli inaczej Słowianie. Pisali o tym z naciskiem Wilhelm Bogusławski, Tefil Tomicki, a ostatnio Tomasz Kosiński.

Na terenach Połabia mieszkali Suebi (Suebowie) co można by odczytywać jako Słebi – Słebowie, czyli czyli ludzie z Łebi – z Łebowie, czyli ludzie z krainy Łaby.

Alblimes to Biała granica. Wapień jest przecież biały.
Uważam też, że rzeka Łaba w starożytności nazwana przecież przez Rzymian Albis lub Alba to właśnie rzeka Biała. Słowo łacińskie alba nie tylko znaczy biały, ale jest tym samym słowem tylko zniekształconym, bo al(ba) to (ba)la czyli b(i)ala – biała. A rzeka Łaba to właśnie rzeka biała, bo (Ła)ba to ba(Ła) czyli bia(Ła). To widać lepiej w języku serbołużyckim gdzie Łaba to Łobjo (czyli bjo(Ło)). Nazwa łabędzia oznacza białego ptaka. Ciekawe jest tylko czy Rzymianie nazywając rzekę Łabę Albis czy Alba zawali ją właśnie od miejscowych, którzy nazywali ją Łabą czy może nazwa łaby pochodzi z późniejszego okresu.