I znowu przyjdzie czas chaosu
niechybnie przekroczy progi nasze
ja stoję tam, gdzie stoję
i widzę ten piękny kwiat…
ten kwiat w polskiej ziemi
wyrośnie niczym chwat
I w końcu modły i gusła moje
te wręcz pogańskie
te niepokorne
po cichu składane
kamień na kamieniu
dosłownie mówię
energią naznaczone
w intencji wszystkich
ojczyzny mieszkańców,
by wrócił etos przodków,
znasz to z mych wersów
i słów zbyt zwyczajnych
składanych zgrzytliwie
takie ich zadanie.

I wrócisz wtedy, Młody Polaku
do swych rodziców
dziadków, pradziadków
po wiedzę czystą, prostą nie mglistą
po tę najczystszą
pRAwdy najbliższą
ku gwiazdom zwróconą
astronomicznie,
matematycznie,
znachorsko,
wiedźminsko i
profetycznie 🤫
Po co to wszystko
Młody Polaku…

Dla lepszych chwil
dla przodków chwały
odgadniesz ich
zalety, przywary
By nigdy więcej
ich nie zapomnieć
Byś mógł kiedykolwiek
cokolwiek wspomnieć.
Byś sławą i chwałą
swój język pieścił
I niepamięcią
nigdy nie zgrzeszył.

Otwierasz serce
umysłu wrota

I nachodzi Cię
pRAwdy Ochota

na jej poznanie
na jej oswajanie
na przyjrzenie się z bliska

Tak to was czeka,
moje ludziska.
Których budzić
za punkt obrałem
lecz nic na siłę…
…czekać musiałem
i dla mnie też to
lekcja była
Nic nie przyspieszysz
a skucha cierpliwa 😉

Dlatego stoję
tam, gdzie stać miałem
widzę po zawieruchach
to dziać się miało
i napawam się tą chwilą
i wciąż mi mało
gdy serca Wasze
o pRAwdę biją
nie biorą jeńców
To są te chwile,
na które czekałem…
Czekałem z nimi,
przodkami moimi,
i Wami, potomni
tego już nikt
nigdy nie zapomni.