Mentor i uczeń

= Uczeń:
Jak to wspaniele, że nasi poprzednicy wymyślili coś tak genialnego, jak para kluczy prywatny i publiczny. To cudowne osiągnięcie kryptografii i matematyki
= Mentor:
Dlaczego tak myslisz?
= Uczeń:
Ponieważ, mogę wygenerować samodzielnie parę kluczy i prywatny jest zawsze moją tajemnicą. Nie opuszcza mojego komputera. A publiczny mogę dać komuś, aby mógł czytać zaszyfrowane przezemnie wiadomości!
= Mentor:
Tak, to brzmi wspaniale. Ale komu na przykład dasz taki klucz publiczny?
= Uczeń:
Dam go przyjaciołom i każdej innej osobie, która miałaby czytać moje zaszyfrowane wiadomości.
= Mentor:
Czyli musisz taki klucz publiczny, rozpowszechnić, stanie się on własnością powszechną.
= Uczeń
Noooo, tak. Skoro wszyscy mają czytać moje szyfrowane wiadomości, to muszą mieć mój klucz publiczny.
= Mentor
A jak go rozpowszechnisz?
= Uczeń
Mogę go wysłac emailem, albo gdzieś opublikować w sieci. Przecież to klucz publiczny, a nie mój prywatny. Nic się nie stanie.
= Mentor
Ale od tego momentu. Każdy będzie mógł czytać wiadomosci, które zaszyfrujesz swoim kluczem prywatnym
= Uczeń
Yyyyy, no tak … ale zawsze będą wiedzieli, że to ja coś napisalem, bo nikt nie może pisać uzywając mojego klucza prywatnego. Bo tylko ja go mam!
= Mentor
Ale każdy będzie mogł to przeczytać
= Uczeń
Yyyyyy
„