To jest zabawa bez końca w różne nazewnictwo prajęzyka uprawiana na gruncie zupełnie nie-naukowym, tylko na podstawie spekulacji i teorii, które mają słabe albo żadne podstawy w twardej wiedzy i prawdzie naukowej.

Więc lepiej mówić moim zdaniem o mitologii prajęzyka wspólnego dzisiejszym Europejczykom w powiedzmy 95% populacji. Dlatego napisałem Mitologię Słowian / Słowiańską a nie naukową językoznawczą / lingwistyczną rozprawę o językach pra-dawnych i języku źródłowym i językach słowiańskich i pokrewnych.

To moje językoznawstwo mitologiczne ma oczywiście podstawy i oparcie w wiedzy lingwistycznej, nauce (archeologii, antropologii, historii), filozofii, czy choćby etnografii i gwarach i językach współczesnych słowiańskich i innych.

Doktoraty i Profesury językoznawcze powinny być nazywane prawidłowo (jak mówią Ruscy – prawilnie lub prawilijnie) „doktoratami” i „profesurami” – nie jest to moim zdaniem twarda nauka tylko interpretacje teorii i różnorakie ujmowanie i nazywanie zjawisk – chwytanie ich na jakichś sztucznie obranych etapach rozwoju i związków.

Bo czy zwiążemy (ujmiemy) języki tzw pra-indo-europejskie z etapem podziału i związków R1a / R1b + I (I1 i I2) w Europie (czyli napływem Indo-Europejczyków (R1a i R1b – 5500 do 3500 p.n.e) na ludność Staroeuropejską (żyjącą tutaj od 30 000 p.n.e.), czy też ujmiemy język na innym etapie rozwoju i nazwiemy go na nim pra-indo-erupejskim (np jeszcze w Kolebce [Starej Kolibie południowo-syberyjskiej/ środkowo-azjatyckiej] gdy R1 i R1b były razem i to nazwiemy pra-indo-europejskim), a potem gdy zlały się w Europie powiedzmy około 3500 p.n.e. ze Staroeuropejskim i nazwiemy ten etap rozwoju językami indo-europejskimi – to jest tylko arbitralny wybór, uzgodnienie między większością „naukowców” i inne arbitralne decyzje większościowe związane z polityką, modą, interesami gospodarczymi, etapem rozwoju współczesnej nauki (która coś tam widzi a czegoś innego nie widzi albo nie chce widzieć DZISIAJ a „zobaczy” JUTRO, lub jutro zmieni zdanie).

Ja zgadzam się z księdzem Pietrzakiem z jego wczesnych wypowiedzi (bo potem zmienił zdanie obawiając się według mnie wybuchu nacjonalizmu polskiego i odszedł od prawdy na rzecz poprawności – podobnie jak to czyni Figlerowicz i wielu innych – kamuflując prawdę) i mówię o języku Słowiano-Aryjskim (wyłącznie lub pod całkowitym wpływem R1a nawet jeśli był wśród nich substrat ludności z haplogrupą R1b [który się poddał temu językowemu dyktatowi] na etapie R1a, a nie R1a polskiego R1a-M458 / R1a1a) oraz mówię („naukowo” i mito-logicznie, z naciskiem na LOGICZNIE) o pre-słowiańskim (R1a + I) około 5000 p.n.e. – 3500 pn.e., a potem prasłowiańskim do 1500 p.n.e. kiedy oddzielają się języki bałtyjskie od słowiańskich i zaczynają się gwary terytorialne zwane językiem słowiańskim. Najpóźniej w 500 p.n.e. widzę język pra-lechicki (języki zachodnio-lechickie dzisiaj nazywane znów, bo tak się uwidziało „naukowcom”, zachodniosłowiańskimi).

Takie jest moje zdanie, można się zgadzać lub nie z nim. Oczywiście nie wchodzę tutaj w szczegóły bo nie ma miejsca na to.

Tzw nauka (językoznawstwo / lingwistyka) ma dziwne wątpliwości gdzie przypasować np języki ugro-fińskie, czy już są indo-europejskie czy też nie, albo tureckie – gdzieś na pograniczu indoeuropejskich, a jedne i drugie płynnie przechodzą na Wielkim Stepie i sąsiadują ze sobą i przenikają się i mieszają ze słowiańskimi czy irańskimi (perskimi).

Tych wątpliwości i zaszeregowań arbitralnych jest pełno.