Opisuje ona ich niezwykłe doświadczenie z 10 sierpnia 1901 roku.
Brytyjki spacerowały po ogrodach pałacu Petit Trianon w Wersalu, szukając właściwej drogi.
Po przejściu przez niewielki mostek miały przenieść się w czasie do XVIII wieku – ogrody wyglądały inaczej,
a kobiety spotkały tajemnicze postacie (w tym rzekomo samą królową Marię Antoninę).

Swoje niezwykłe doświadczenia badaczki opublikowały po latach drobiazgowych poszukiwań historycznych. Książka wywołała ogromną sensację i do dziś pozostaje jednym z najbardziej znanych przypadków rzekomej podróży w czasie.

Szczegóły jej „alternatywnej” rzeczywistości:

Macierzyństwo i strata:
Pamiętała poród, stres z nim związany oraz głęboką miłość do swoich pociech.
Doświadczyła emocjonalnego ciosu, jakim była śmierć jednego z noworodków,
a także lat wychowywania dwójki pozostałych dzieci.

Nagłe przebudzenie:
Kiedy wybudziła się ze śpiączki, jej pierwsze słowa dotyczyły poszukiwania jej dzieci.
Była w szoku i rozpaczy, gdy dowiedziała się, że rodzina, za którą tak bardzo tęskniła,
nigdy nie istniała, a od próby samobójczej minęły zaledwie trzy tygodnie.

Perspektywa naukowa:
Neurolodzy określają to zjawisko mianem głębokich snów na pograniczu jawy (ang. frontier dreams).
Mózg pozbawiony bodźców zewnętrznych potrafi silnie zaburzyć postrzeganie czasu i pod wpływem intencjonalnego lub nieświadomego marzenia sennego skompresować lata przeżyć do zaledwie kilku tygodni.
Po tym doświadczeniu Clélia wymagała wsparcia psychologicznego i terapii żałoby, by poradzić sobie ze stratą bliskich, którzy byli wytworem jej własnego umysłu.

Historia ta odbiła się szerokim echem w mediach społecznościowych
gdzie wielu użytkowników dzieliło się podobnymi, chociaż krótszymi doświadczeniami snów.
Dla wielu osób przypadek ten był też nawiązaniem do znanych motywów filmowych,
w tym do kultowego odcinka Star Trek: The Next Generation pt. „The Inner Light”.