To miał być mój świata dach,
skąd patrzę na dzieło zniszczenia,
to miał być mój triumf, a nie strach…
Wysiłek ten nie miał znaczenia?

Zostało nas już niewielu,
każdy na swojej wieży,
a wokół miał płonąć świat.
Świat, który mnie się należy!

Tak każdy z nas przecież myśli,
bacząc na siebie nawzajem:
To wszystko jam sobie wyśnił
sam jeden mieć wszystkie kraje!

Bogactwa, władzę, pieniądze,
domy, pałace, ogrody,
ich wolność, miłość i szczęście,
słońca zachody i wschody…

Dawałem im strach i niewolę!
Bez skutku ich opór łamałem!
Dawałem nienawiść, samotność!
A sam wszystko to otrzymałem…