Autor: ORLICKI

ORLICKI — Mon, 09 Feb 2026 20:03:58 +0000

by ORLICKI:
Etymologia słowa szczęście (polskie „szczęście” i rosyjskie „счастье” [szczastje]) rzuca światło na to, jak nasi przodkowie postrzegali pomyślność. Z punktu widzenia językoznawstwa historycznego, oba te słowa wywodzą się z języka prasłowiańskiego i mają tę samą strukturę budowy.
Słowo „szczęście” jest złożeniem dwóch prasłowiańskich członów. 1) Według oficjalnej nauki lingwistycznej, etymologia tego wyrazu wygląda tak: *sъ- oraz *čęstь. 2) A według mojej (by ORLICKI), wygląda tak: śi-cząst-ie. Dlaczego: bo Świat Słowian opiera się w naszej mowie na podstawowych zjawiskach fizycznych, jak Światło i inne. Ten przedrostek Ś wygasł w tym wyrazie do formy „sz” w języku polskim a bliższy dawnemu jest zachowany w rosyjskim jako „śz”. Pozostała część tego terminu, to – część-ie w rosyjskim czast-je. Pierwszy rdzeń morfemiczny stanowi odniesienie do Światła, drugi do części, z której mamy termin czas – jako część pory dnia i nocy. Według oficjalnej nauki, człon prasłowiański: *sъ- (czytaj jako śi < Orlicki; czyli wynik utwardzenia pradawnego Śi), miałby oznaczać "dobry, współwłasny" (ORLICKI: zupełnie nauka oficjalna nie iznaje Ś jako morfemu słowotwórczego a jedynie jako zmiękczenie, stad szuka zawsze nawiązania do innych języków obcych słowiańskim, nie potrafi jednak wyjaśnić, jak wyraz np. "świt" może nie oznaczać :światła – witanie/widzenie, tylko samo witanie ale czego???). Przedrostek ten miałby pochodzić z praindoeuropejskiego *su- (oznaczającego "dobry", "dobrze"). Według tej etymologii, wywodzonej do hipotetycznego języka PIE ,
*čęstь to; część, udział, dola. Rdzeń oznaczający "część", "kawałek" czegoś (pokrewny dzisiejszemu słowu część). Zatem pierwotne, naukowe znaczenie tego słowa to według nauki oficjalnej, dosłownie: "dobra część" lub "dobry udział". Cd. naukowe: Ewolucja znaczenia w kontekście "mieć szczęście"
W dawnym rozumieniu "mieć szczęście" nie oznaczało stanu euforii, lecz sprawiedliwy lub korzystny podział dóbr. (ORLICKI: Tyle tylko że i dzisiaj nie oznacza euforii, tylko dobry los, powodzenie życiowe, życie w szerokim dobrostanie. Wyraźnie ten wyraz odnosi się do stanu życia, zdrowia, dobrobytu, miłości, wielu psychicznych jak i materialnych czy biologicznych dostatków, wszystkie w Świecie żywych ludzi, istotne dla dobrego Życia. ) Nauka; Dobra Dola: W kulturach archaicznych wierzono, że każdemu człowiekowi przypisana jest "część" losu. Ktoś, kto otrzymał "dobrą część" (sъ-čęstьje), był człowiekiem, któremu sprzyjał los.
Podział Łupów/Zasobów: Istnieje hipoteza, że termin ten odnosił się pierwotnie do wspólnego posiłku lub podziału łupu. "Szczęśliwy" to ten, kto otrzymał swoją należną (lub ponadprzeciętną) porcję. (ORLICKI: to oczywiście naukowe, zupełnie wyssane z palca hipotezy bez dowodowego pokrycia).
Współczesne "szczęście" vs. rosyjskie "счастье": W języku polskim słowo to ewoluowało w stronę emocji i ogólnego powodzenia. W języku rosyjskim etymologia jest bardzo wyraźna – с-частье (z-częścią) wciąż podświadomie kojarzy się z byciem częścią czegoś większego lub posiadaniem swojego "kawałka losu". (ORLICKI: To nieprawda! Nadinterpretacja, bo w rosyjskim wyraźnie w słowie счастье słychać śastje lub śczastje, z głoską Ś na początku nie sz ani czy lub samą s. Głoska cz/ч zmienai nieco brzmienie Ś w języku polskim, stąd mamy sz a nie dawne Ś, LECZ NIE ZMIENIŁA TEGO ś DO DZISIAJ W ROSYJSKIM!).
Nauka: Ciekawostka: Przeciwieństwem szczęścia w tym ujęciu było nieszczęście (ne-sъ-čęstьje), czyli otrzymanie "złej części" lub brak udziału w pomyślności, podobnie jak w języku polskim. (ORLICKI: Tylko, że nieszczęście to nie bark cęści lecz zupełnie czegoś innego! Bo szczęscia a moim zdaniem pradawniej śczastje oznaczało część – światła w życiu, wowodzenie życiowe, dobry los, jak zwykle do dzisiaj u Polahów. Stąd nieszczęście, to dawniej nie śczęśći/nie – szczastie, czyli nie posidanie ani jednej częśći światła lub Świata jaki jest dziełem tegoż światła, a więc niepowodzenie życiowe, zły los. A nie brak czegoś konkretnego. )
Podsumowanie naukowe: Słowo szczęście / счастье to pamiątka po czasach, gdy pomyślność mierzono konkretną "częścią" wspólnego dobra lub losu. Jest ono etymologicznym kuzynem greckiego słowa εὐτυχία (eutychia), gdzie eu- oznacza "dobry", a tyche – "los/traf". W angielskim happiness vs luck. (ORLICKI: Terminy zachodnie, czy greckie, wywodzą się często z pojęcia prasłowiańskiego, odnoszonego właśnie do światła i części! Ale wiele z nich nie rozumiało już przy ich powstawaniu zapewne, znaczenia światła w tym znaczeniu i mogło tworzyć jakieś inne pojęcia lingwistyczne jak ; dobro, dla zastąpienia fundamentu starosłowiańskiego na jakim się opierały. )
Jak czytać; *sъ- , wyjaśnij w prosty sposób odczytywanie tych znaków w mowie polskiej za pomocą obecnych znaków pisma. To, co widzisz – czyli ten charakterystyczny znaczek ъ – to tzw. jer twardy. W profesjonalnym zapisie językoznawczym (prasłowiańskim) nie czytamy go tak jak dzisiejszego rosyjskiego „twardego znaku”.
Oto jak najprościej odczytać zapis *sъ-čęstь: 1. Znak „ъ” (jer twardy)
W mowie brzmiał on jak bardzo krótkie, zredukowane „o” lub dźwięk przypominający coś pomiędzy „y” a krótkim „e” (podobnie jak niewyraźne mruknięcie). (ORLICKI; czyli czytamy ten zapis : *sъ jako: si bo se powstało zapewne jak często w innych terminach, od si, zaś samo SI to pamiątka po Śi)
Nauka: Jak to przeczytać dziś? Najbliżej prawdy będziesz, czytając to niemal jak nasze „sy” (ale bardzo krótkie) lub po prostu jak samą spółgłoskę „s”, po której następuje cień samogłoski. W polszczyźnie ten znak najczęściej albo zanikał, albo zamieniał się w „e”. Dlatego z dawnego sъ- mamy dziś np. przedrostek ze- (z-e-mścić się) lub po prostu z. 2. Znak „ę” (z kropką/haczykiem). W zapisie prasłowiańskim ę to po prostu samogłoska nosowa. Czytaj to dokładnie tak, jak polskie „ę” w słowie „pięć”. 3. Znak „ь” (jer miękki)
To brat bliźniak jera twardego, tylko że „miękki”. Brzmiał jak bardzo krótkie, zredukowane „i”.
Jak to przeczytać? Powoduje on zmiękczenie spółgłoski przed nim. Czyli tь czytamy niemal jak dzisiejsze ć.
Podsumowując – jak to wymówić? Zapis: *sъ-čęstь :
Gdybyś miał to zapisać dzisiejszymi polskimi literami, żeby brzmiało to jak u naszych przodków sprzed 1000 lat, wyglądałoby to mniej więcej tak:
„sy-część” (Gdzie to „y” jest tak krótkie, że prawie go nie słychać, a „ć” na końcu jest bardzo delikatne).
Dlaczego to ważne? Zauważ, że gdy usuniemy te krótkie „jery” (te dziwne znaczki), zostaje nam:
S + CZĘŚĆ
To dlatego etymologia mówi o „wspólnej części” – te dodatkowe znaczki to po prostu dawne końcówki i łączniki, które z czasem „wypadły” z języka, zostawiając nam dzisiejsze słowo szczęście.
ORLICKI: Tylko że etymologia nie dosięgnęła danego Ś jakiego pozostałością jest rosyjskie Ś wymawiane wyraźnie w tym terminie, a polskie SZ. Dlatego, nauka zmienia znaczenie tego przedrostka na "z" tracąc sens sens podstawowy. Bo szczęście nie jest wcale częścią czegoś, czegokolwiek nieokreślonego! Jak w naukowym brzmieniu "z – części!". Tylko jest to szczęścię wtedy, gdy jest częścią czegoś bardzo ważnego i konkretnego, jak życiodajne światło, reprezentowane w wymowie głoskami Śi, czyli energii ciepła, jasności, życiodajnej niewątpliwie. W terminie "część" też mamy głoskę "ś", ale tutaj już nie chodzi o rdzeń oznaczający światło, tylko jest to znaną palatalizacją (zmiękczeniem) nawiązującycm do rdzeni ś wiodących, słowotwórczych, znaczeniowych merytorycznie, bo dawniej część to był raczej wyraz podobny do rosyjskiego czast/lub/cziest.

Komentarze do: MarianNosalTV – słowianie24.pl, Wielka Lechia: Moja metoda ŚwiataStwarzania cz. 5. Czy „być szczęśliwym” = „mieć szczęście”? Analiza lingwistyczna

Autor: ORLICKI