Komentarze do: Drzewo Świata (Drzewo Życia, Drzewo Światła, Drzewo Wszystkiego, Oś Świata) + Onet: Święte drzewo naszych przodków. Słowianie budowali na jego planie wsie (Od Unicorna)

zauważmy, że PRAWIĆ znaczy mówić w sposób PRAWY i PRAWDZIWY oraz WIĆ czyli po-WIJAĆ = rodzić / stwarzać RZECZY i RZYCIE (życie). Także gadanie / godka pochodzi od Bogów od Godowania, świętej mowy i świętego działania oraz RZECZENIE / RZYĆzENIE (PRZYRZECZENIE) jest wprost stwarzaniem rzeczy i rzycia. Tak samo MOWA – MOc by stworzyć OWO którą ty MAsz – Mogta / Mogtyka / Mogia = MO-WIJa.

Autor: Białczyński

Białczyński — Sat, 27 Dec 2025 18:06:35 +0000

W odpowiedzi do J.G.D.. Tak. Rzeczywiście widzę, że pan Marek nie tylko rozumie tę rzecz, ale głęboko, z pełnym zaangażowaniem emocjonalnym podziela nasze poglądy w tej sprawie. Język polski jest niewątpliwie jednym z najbliższych o ile nie najbliższym źródłowego, wibracyjnego języka Prawi.

Autor: J.G.D.

J.G.D. — Sat, 27 Dec 2025 06:42:08 +0000

I tu Marek ma bezapelacyjnie rację i każdy z nas, który o tym głośno mówi.
https://youtube.com/shorts/mlVRemrmiS0?si=kecGtnN1HhJyFlCK
z rozmowy z Prometejem już tutaj publikowanej

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Thu, 25 Dec 2025 23:57:43 +0000

Termin „OŚ” i wskazania językoznawcze do etymologii języka polskiego oraz PIE, jako najwierniejszego najstarszej mowie Europejczyków i najstarszej cywilizacji europejskiej; Stracewo – Vincza.

Wszyscy wiemy, co oznacza słowo „ośka”. To zdrobnienie lub wskazanie, uzyskane przez dodanie do rdzenia „oś”, przyrostka wskazująco-zdrobniającego „ka”. Ale co oznacza sam rdzeń „oś”? Wiemy, że jest to 1) przedmiot lub 2) miejsce, wyraźnie okrągłe, owalne, koliste. Jak „oś koła wozu” lub „oś obrotu Ziemi”. A więc zarówno w przedmiocie jak i miejscu, mamy wskazanie w terminie „oś”, na cechy fizyczne tego opisywanego naszym językiem polskim obiektu. Ale czy ta cecha jest tylko jedna; okrąg? Niewątpliwie, ten bardzo krótki rdzeń słowotwórczy jakim jest „oś”, jest niezwykle cennym obiektem badawczym dla etymologii językowej i wysnuwania twierdzeń o znaczeniu i kształcie najkrótszych rdzeni; morfemicznych, co z kolei pozwala prawidłowo odnajdywać kolejne rdzenie, lub też sens znaczeniowy prastarych wyrazów poprzez rozbijanie ich na wyjaśnione w ten sposób rdzenie fundamentalne. Bo te najkrótsze, zawsze są tymi fundamentami wyrazów i rdzeni dłuższych. Zastanówmy się więc, czy może termin „oś” opierać się wyłącznie na jednym rdzeniu samogłoskowym, jakim jest „O”. Czy może być osią, coś, co jest tylko okrągłe lub przybliżone do okręgu? Nie, nie może! Takim czymś, jest „koło”, (w rosyjskim „kało” , rdzeń O przeszedł w > A), zawierające w języku polskim również rdzeń „O”, aby prawidłowo kojarzyć opisem mowy ten kształt. Pominę rozważanie innych ważnych znaczeń rdzeni z tego wyrazu, jak rdzeń K (Kres; coś zakończonego, nieraz krzywego) i ŁO (dawne TO, zaimek), bo tutaj są mniej ważne. „Ko-ło”, to po prostu pradawny wyraz oznaczający zamknięty okrąg, lub krzywiznę kolistą. Stąd nasze „ko-pyto < ko-p(y/ń)-to; kolistość-……, ko-lano; kolistość – …… wypukła, ko-sa; kolistość – ma, ko-lec: kolisty (w podstawie) -……., ko-(p)ń; kopiący, ko-ryto; koliście – wyryte/wydłubane, itd…. To prastare wyrazy, pochodzące moim zdaniem z najstarszej, niezwykle zaawansowanej kultury rolniczej jaką była środkowo-europejska Kultura Vincza wyrosła na Bałkanach, nad Dunajem. A zrodzona z jeszcze starszej kultury stracewskiej, bliskiej kulturze anatolijskiej skąd przybyli staroeuropejczycy haplogrup poprzedzających I1/I2 (ok.15-18 000 p.n.e. w Europie), to jest G i H (jeszcze starsze). Męska haplogrupa I2 wyrosła na ich pniu już w Europie i jest drugą pod względem liczebności w społeczeństwie polskim, po męskiej R1a. Natomiast haplogrupa żeńska H, czyli dziedziczona przez kobiety, jest u Polek jedną z najczęściej posiadanych w Europie. Ale męska G jest niemal u Polaków nieliczna. Wskazuje to, na sytuację następującą. Na obszar panującej wcześniej kultury Vincza, wkroczyły z kultury Yamna osiadłej na północ od Morza Czarnego od Kaukazu po Karpaty, konne ludy kultury R1a (o.6000 p.n.e. w Europie) i przejęły od ludności dziedziczącej osiągnięcia kultury Vincza, w tym Lendzielskiej i Łużyckiej, Wielbarskiej, osiągnięcia językowe. To zresztą zauważa oficjalna nauka, uznająca, że ludy stepowe Yamna przybyłe z Azji, w tym przodkowie Scytów (800 pne), nie posiadali takiej wiedzy rolniczej jak Vinczanie/staroeuropejczycy, jakich tutaj dla ułatwienia powinniśmy nazywać Wenedami/Wenami/Vindulami, itp., zauważonymi już przez Herodota i umieszczonymi na jego mapach; nad Bałtykiem, a przez naukę archeologiczną i historyków również na pólnoc od Adriatyku, nad Morzem Czarnym, na obszarze Małopolski i Litwy i wielu innych miejscach. Ta nazwa plemienna, to zapewne pochodna od „wieda”, oparta na morfemie „vi/wid” czyli „widzenia, dostrzegania czegoś, poznania”, tak jak oczami tak i umysłem. Otóż ci dawni jeźdźcy, znaleźli się na obrzeżach kultury Yamna (3500 pne), w objęciach pozostałości kulturowych Vncza (5500 p.n.e.) i pozostałościach czerpiącej z niej kultury Cucuteni – Tripolje (4500 p.n.e.). Kultury odchodzą, lecz ich dokonania, szczególnie w mowie i szczególnie ważnych dla ludzkości wynalazkach, jak rolnicze, zwykle pozostają, acz często w języku znacznie odmienionym. Moim zdaniem, ludy Yamna, czerpały obficie nabytki mowy z kultur povinczańskich z obszaru środkowej Europy/Bałkany. Przejmując licznie terminy jerzykowe. Ale mowa, to jedno z największych osiągnięć kultury Vincza, (oraz pismo, szczególnie liczby, lecz o tym kiedy indziej), nie tylko zasiliło mowę ludów Yamna, jakie nie tyle rozwinęły swoje osiągnięcia na stepie pontyjskim, tylko wymieszały je z osiągnięciami staroeuropejczyków. Zauważyć należy, że są trzy ogniska dotychczas silnie wyraziste w Europie, staroeuropejczyków I2; nad Adriatykiem środkowym (Chorwacja), nad Morzem Czarnym (Ukraina południowa), na obszarze Polski południowej (Małopolska, dawni Lędisi/Lędy/Lendzianie…). Wszystko wskazuje więc na to, że haplogrupa męska R1a wymiotła haplogrupę prałowców haplogrupy męskiej G, zachowując jednak ich kobiety, jakie są głównymi przekaźnikami mowy, haplogrupy H. Ale zachowała również staroeuropejczyków, moim zdaniem głównych twórców kultury rolniczej (i nie tylko, bo i metalurgicznej, budowlanej, piśmienniczej), jaką moim zdaniem była głównie haplogrupa I2, wcale nie G ! Niestety, nauka podaje moim zdaniem mylnie, że to G nie I, była twórczynią Vincza. To mi się nie zgadza z datowaniem tych genów i datowaniem wskazanych kultur. A w grobach dla G, możliwe, że znajdywano współtwórców kultury Stracevo, jacy wyginęli naturalnie w wyniku słabszej mutacji genowej. Kobiety pozostały, bo miały wiedzę i służyły rozmnażaniu dla przybyłych mężczyzn, były niezwykle cenne, pod ich opieką. Haplogrupa H okazała się też być może silniejsza od G. Kultura Vincza, sięgała do północnych Moraw, niekiedy aż pod Karpaty, do wschodniej Italii (Etruria), do zachodnich obszarów kultury Yamna. Nad Morzem Czarnym, stepowy odłam ludu staroeuropejskiego I2, znalazł się środku nowej kultury stepowej – Yamna. Zdominowany tu został przez jej osadników i utracił liczne wartości językowe, jak miękkość głosek, ich szeleszczący charakter. Zostały one zwyczajnie utwardzone w tym tyglu wielu narodów języka, podobnie jak na południu od tego Morza, gdzie mamy dawną Hetytię. Ale podobieństwo terminów zostało zachowane, odziedziczone właśnie głównie od I2 nad Morzem Czarnym. Teraz, w całej Europie, w tym wśród Słowian, przeważają terminy twardsze, bez zmiękczeń, jakie o dziwo zachowały się najliczniej wśród Polaków! O dziwo? Nie jest to wcale dziwne. Obszar prapolski, to głównie część od Kaszub, Kujaw, po Wołyń i Małopolskę, gdzie panowali w większości Lendzianie, od których pochodzi nasza nazwa narodowa. Ale jeszcze była odnoga łużycka takich szeleszczących językowo Presłowian. Ci, zostali jednak przeważnie zgermanizowani i nie mogli wnieść specjalnej wiedzy w język odtwarzany, zwany pra-indo-europejskim, czyli w skrócie PIE; język większości narodów europejskich. Na obszarze polskim, język presłowiański, a niektórzy uważają, że bałto-słowiański, zachował swoje zmiękczenia, nie zaś je dopiero wytworzył, jak twierdzi nauka. Ta sama nauka, twierdzi bowiem, że polski jest językiem słowiańskim najbliższym odtworzonemu, hipotetycznemu PIE. To jak to możliwe, że ten tak bliski mu język, najbardziej się zmiękczył, odskoczył w fonetyce, swoim brzmieniu od fundamentu, twardego PIE? Przez niewielkie oddalenie języka lendzielskiego (pra polskiego) od północnych stron Yamna/PIE? To nieprawdopodobne! Moim zdaniem, haplogrupa dziedzicząca mowę z obszaru kultury Vincza lecz nieco odmienną, możliwe że twardszą właśnie, a niesioną przez I2 nad Morzem Czarnym, była poddawana cyklicznemu, stopniowemu osadnictwu konnemu R1, tak R1a (głównie presłowiańskiej) jak i R1b (precetyckiej), oraz rozmaitej mowy tych ludów. Ich mowa, pochodziła ze wspólnego pnia w dalekiej Azji, nawet Sundalandu i jedynie może zahaczyła na obrzeża Indii, Tybetu, w drodze do Europy. Dlatego się ten język odtwarzany powinien nazywać PEI; pra-euro-indyjski, nie odwrotnie! Bo pochodzi z Europy, od staroeuropejczyków, skąd przeszedł na kontynent indyjski za pośrednictwem Arjów ok 3000 pne. Przeszedł do Indii, zachowując na dowód jego pramiękkości i szeleszczenia, wiele zmiękczeń jak również już nabytych stwardnień. Nie nabył tych zmiękczeń dopiero w Indiach! Dlatego bardziej patrzmy na wymowę, niż czysty zapis języka… Moim zdaniem, wbrew nauce oficjalnej, język polski wyrasta wprost od staroeuropejczyków a ludy Yamna, w tym późniejsi Scytowie z tego obszaru, dostarczyli nam wiele nowych terminów, lecz nie zdominowali fundamentów naszego języka staroeuropejskiego. Fundamenty te zachowały również inne narody, jakie wykształciły się pod jego wpływem językowym w obszarze Yamna. Ludy celtyckie – romańskie, czy nordyckie, nadały im jedynie inne brzmienie, zwykle twardsze. Niekiedy i one zachowały pewne typowo słowiańskie nosówki. Moim zdaniem, palatalizacja miała miejsce w języku polskim pod wpływem miękkich głosek szeleszczących lub nosowych, stanowiących bardzo często dualistyczną, czyli podwójną rolę; rdzeni mowy, oraz zmiękczeń ułatwiających wymowę, upłynniających ją. Z ich powodu, nabyliśmy też typowe zmiękczenia nie stanowiące już rdzeni. ALE TO NIE OZNACZA, ŻE JEŚLI BYŁA JAKAŚ PALATALIZACJA, TO NIE BYŁO WCZEŚNIEJ MIĘKKICH CZĘŚCI MOWY STANOWIĄCYCH RDZENIE, JAK; Śi, Ży, Źi, Cz, Sz, Ły, Ą, Ći. To właśnie miękkie rdzenie, wyznaczyły postępującą palatalizację, dla procesu naturalnego upodobnienia całej mowy! Nie jakieś specjalne wyizolowanie prenarodu polskiego. Zmiękczenia te, zanikły w innych narodach słowiańskich niemal zupełnie, jak na Bałkanach czy w Rosji, pod wpływem najazdów celtyckich, rzymskich, tureckich, huńskich, madziarskich. W Rosji, z racji jej zasiedlania na obszarze znacznym, przez ludy fińskie oraz haplogrupę I1, typowo nordycką. Ta haplogrupa nie stanowiła kultury Vincza i rozwijała swój język jako twardy. Rosjanie, pod wpływem obu, odeszli znacząco od zmiękczeń pralechickich a raczej prelendzielskich/wenedyjskich, pozostawiając po nich pamiątkę w postaci przeciągłych głosek. Taka „oś” to w rosyjskim „os”. Niestety, oficjalna nauka uważa, że nawet język polski powstał jako PIE, gdzieś na stepie i dotknął kultury Vincza. A wydzieliwszy się z PIE, dokonał samozaorania pod wpływem zmiękczenia/palatelizacji. Podając jako przykład, że w staropolszczyźnie w jakiej mamy trochę zabytków, głoski były często twardsze niż obecnie! Tylko, że jest to przykład procesu wpływu stwardnienia języka polskiego w tym okresie, głównie poprzez wymieszanie obszaru Lędzian z zachodnimi obszarami Polski, oraz Łużyczanami, Słowakami, Rusinami a nawet pod wpływami litewskimi i normańskimi, łaciną! Wiele terminów, odeszło od tego wpływu, wracając do pełnej palatalizacji pod wpływem rdzeni miękkich, jakie ją, jak twierdzę, wymuszały dla wielu terminów poprzez długie tysiąclecia rozumienia własnej mowy, jej logicznej budowy i nie zrezygnowania z podstawowych rdzeni miękkich.
Taki wyraz „oś”, zawiera więc nie tylko rdzeń „O” wyniesiony z fizycznego kształtu aparatu mowy, owalu ust człowieka przy jego wypowiadaniu, ale i drugi rdzeń „Śi”. Wyniesiony z obserwacji dźwięków natury i ich powtarzaniu. To głównie szelest powietrza, budzonego na stepie, tundrze, na polach ryżowych w dolinie Dunaju, kiedy pojawia się pierwszy promień Świtu/ś-wit (jasność, światło – wita), bo cieplejsze powietrze wypiera nagle to chłodne z odchodzącej nocy. Każdy, kto wcześnie rano wstaje, gdzieś z dala od urbanizacji, słyszy to zjawisko natury. W ten sposób najprawdopodobniej, od dźwięku „śśśś…” nazwano słowo oznaczające „ś-wiatło”, czyli „jasność dnia”. Nie światło ogniska, nie płomień kaganka, tylko takie światło. Potem, uogólniono znaczenie tego terminu, przeniesiono na inne światła. A jaki na to jest dowód? Jest go wiele, w słowach licznie odnoszących się w języku polskim do jasności, blasku, odbicia światła, jak; dawne śribro/srebro, śnieg, szron/śron, śiwy, ślad, jaźn < jaśń, sen < śin, Słońce < ś-łoń-ce, ś-mier-ć, …. A przede wszystkim, to znaczenie nazewnicze odnalazłem w praznaczeniu cyfr/liczebników jakie z Arjami zawędrowały do Indii, a które są najmniej zmienionymi częściami mowy, bo służyły międzynarodowemu handlowi, wymianie towarów i musiały być trwałe. Ich ślady pozostały w zapisach linearnych znaków kultury Vincza (o nich kiedy indziej jeszcze, lub już w nagraniu….). A w słowie „OŚ”, mamy dla tej mojej autorskiej teorii (by Orlicki), bardzo wyraźne wskazanie. Bo nauka, podaje, że „oś” w wersji PIE, oznaczała pierwotnie coś okrągłego z czymś ostrym w centrum. Myli ten termin ze słowami takimi jak „ocet/oset”, czy „osa”, czy „ostrokół”, a więc obiektów, jakie rzeczywiście mają jakiś owal lecz i ostry kolec/koniec/żądło/pal. To zupełnie inne przeznaczenie. Pal, odwłok osy, czy kolec ostu, nie są żadną osią. Oś, jest obiektem o zupełnie innym sensie. Nawet jeśli na niej wiruje np.koło wozu, to nie musi być ona zakończona czymś ostrym. Natomiast jest zgoda, że musi wirować. Żądło osy, kolec, zaostrzony pal – nie wirują! To światło wiruje! Presłowiańscy przodkowie, zauważyli, że światło jest energią, jaka nie jest stała, ale charakteryzuje się drganiami, jak płomienie świecy, ogniska, a przede wszystkim owal Słońca gdy ryzykując UTRATĄ wzroku patrzymy chwilę w jego tarczę! To był powód, że zjawisko połączone z dźwiękiem budzącej się podlodowcowej tundry, połączyli z tą pulsacją, wirowaniem promieni słonecznych. Niekiedy, obserwowali ich tańce we mgle porannej, pomiędzy trawami, drzewami. Niekiedy w zorzach polarnych. Kiedy indziej w pulsującym świetle gwiazd ( po rosyjsku z-wiezda; wymowa; s-wiesda, zapewne od ? Proto-Hellenic: *hámaksia
▪ Ancient Greek: ἅμαξα (hámaxa, “wagon”)
• →? Tocharian B: *amäkṣa (or ? Proto-Indo-Iranian: *sámHaćšyas
▪ Proto-Iranian: *hámHašyah
• ⇒ Proto-Iranian: *hamHašyapādah[13] (+ *pā́dah)
◦ Proto-Scythian: *hamaš́yapāδā
▪ Proto-Saka-Wakhi: *maš́apāδa
• Khotanese: [script needed] (maśapa, “road, way”), [script needed] (maśpa)
References
1. Pokorny, Julius (1959), “*ag̑es-, *ak̑s”, in Indogermanisches etymologisches Wörterbuch [Indo-European Etymological Dictionary] (in German), volume 1, Bern, München: Francke Verlag, page 4; *aksi-lā
2. Mallory, J. P., Adams, D. Q., editors (1997), “*hₐek̂s- ‘axle’”, in Encyclopedia of Indo-European Culture, London, Chicago: Fitzroy Dearborn Publishers
3. ^ Kölligan, Daniel (2017–2018), “Chapter XX: Proto-Indo-European”, in Klein, Jared S., Joseph, Brian D., Fritz, Matthias, editors, Handbook of Comparative and Historical Indo-European Linguistics: An International Handbook (Handbücher zur Sprach- und Kommunikationswissenschaft [Handbooks of Linguistics and Communication Science]; 41.2), Berlin; Boston: De Gruyter Mouton, →ISBN, § The lexicon of Proto-Indo-European, page 2270: “‘axle; axis’: *h2ek̑s-”
4. Kroonen, Guus (2013), “*ahsō-”, in Etymological Dictionary of Proto-Germanic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 11)‎[1], Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 6: “*h₂eḱs-eh₂-; *h₂eḱ-so-; *h₂eḱs-i-; *h₂eḱs-on-”
5. ^ Schrijver, Peter C. H. (1991), The reflexes of the Proto-Indo-European laryngeals in Latin (Leiden studies in Indo-European; 2), Amsterdam, Atlanta: Rodopi, →ISBN, page 48: “*h₂eḱsi-”
6. ^ Derksen, Rick (2015), “ašis”, in Etymological Dictionary of the Baltic Inherited Lexicon (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 13), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 380: “PIE *h2eḱs-(i-)”
7. De Vaan, Michiel (2008), “axis”, in Etymological Dictionary of Latin and the other Italic Languages (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 7), Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 66: “6”
8. ^ Kroonen, Guus (2013), “*ahsō-”, in Etymological Dictionary of Proto-Germanic (Leiden Indo-European Etymological Dictionary Series; 11)‎[2], Leiden, Boston: Brill, →ISBN, page 6: “*h₂eks-(i)l-eh2-”
9. ^ Lubotsky, Alexander (1988), The System of Nominal Accentuation in Sanskrit and Proto-Indo-European‎[3], Brill, page 75: “*H₂eḱs-(o-)”
10. ^ Mayrhofer, Manfred (1992–2001), “ákṣa-”, in Etymologisches Wörterbuch des Altindoarischen [Etymological Dictionary of Old Indo-Aryan]‎[4] (in German), Heidelberg: Carl Winter Universitätsverlag, page 41: “*sm-h₂eḱs-ih₂”
11. ^ Adams, Douglas Q. (2013), “amäkṣpänte”, in A Dictionary of Tocharian B: Revised and Greatly Enlarged (Leiden Studies in Indo-European; 10), Amsterdam, New York: Rodopi, →ISBN, page 20: “PIE *h₂em-hₐek̂s-y(e)hₐ-”
12. ^ Mallory, J. P., Adams, D. Q., editors (1997), “?*h₂em-h̥ₐek̂s-ihₐ ‘wagon-chassis’”, in Encyclopedia of Indo-European Culture, London, Chicago: Fitzroy Dearborn Publishers
13. ^ Bailey, H. W. (1979), “maspa”, in Dictionary of Khotan Saka, Cambridge, London, New York, Melbourne: Cambridge University press, page 325: “*amHašya-pāda-”
Słownik języka polskiego PWN
oś
1. 1. «wyobrażalna prosta będąca linią centralną jakiegoś układu elementów przestrzennych»
2. «ośrodek, wokół którego coś się skupia»
3. «część maszyny lub urządzenia, na której osadzone są inne części, obracające się dokoła niej lub wzdłuż niej albo poruszające się ruchem wahadłowym»

• osiowy • osiowo • osiowość • ośka
BRUCKNER:

oś u koła, prasłowo; u wszystkich Słowian; lit. aszis, ind. aksza-, grec. aksōn, łac. axis, niem. Achse; postać pierwotna *ak-s-; znaczy coś ‘ostrego, spiczastego’, powtarza się w całym szeregu słów, urobionych od pnia ak-, z k podniebiennem, co daje słowiańskie s, litewskie sz. Więc: ość, ościsty, o rybie i kolcach, np. róży; ościen, w dalszych przypadkach osna z ostna, itd.; już w 16. w. odmieniają mylnie ościenia itd., np.: »przeciw ościeniowi wierzgać«, i »na osny wierzgać« (tak samo jak przy kość, kościen, p.); nowy mianownik oścień; osła, osełka, do ostrzenia, szlifowania, ‘brus’; oset, chwast, od ‘ostrych’ listków (por. lit. aszatai i aszacziai, o ‘ostrem włosieniu końskiem’; łac. acu-ere, ‘ostrzyć’, ten sam pień na u- co w osŭ-t); jesiory, ‘ości’: »rybne mieszaj jesiory«, Bielawski 1595 r., dziś po narzeczach (por. litewską nazwę ryby ościstej, ‘okunia’: eszerys, aszerys; nagłosowe je-, obok o-, jak nieraz); ostry, ostrze i ostrość, z licznemi urobieniami: ostrzyć, częstotliwe obostrzać, przenigdy obastrzać, na co się dziś wysadzają; ostroga na konia, ostrożnik, ‘wyrabiający ostrogi’; ostrysz, nazwa roślin kolących (jest jednak i drugi ostrysz, z łac. ostrutium), ostręgi i ostrężyny, ‘jeżyny’, z tej samej przyczyny nazwane. Złożenia, jak ostrowzrok, ostrowidz, ‘ryś’; ostromędarz (żartobliwie w 17. wieku z astronom); ostropes, roślina ‘silybum’ (ostropest, ostropyzdro, kostropest?). Lit. asztrus, ‘ostry’, aszaka, ‘ość’. Wszystkie wymienione właśnie słowa (oprócz chyba urobień od ostry, co w każdym języku i niezawiśle powstawały) są prasłowiańskie, powszechnie się powtarzają; prasłowiańskie jest i ostrew, ostrwi, mylnie ostrzew, o ‘żerdzi do włażenia na dach’, ‘rogatce’, dla jej spiczastości, czes. ostrew, itd.; ostrokół, ‘palisada z kołów zaostrzonych, częstokół’, nazywa się na Rusi ostrogiem, ostrożkiem; por.: »kobyliny wozili (t.j. ‘rogatki’), co obóz ostrożyli«; tak samo »ostrożować parkanami obóz«; »okopy, wały i ostrogi«, »wyszedł z swych ostrogów«, ale to będzie i nazwa staropolska, obok ostrogi(?); r. 1500: »ostrozygya albo głóg«, błąd, zamiast ostrożyna (‘rubus’).

WSPANIAŁA RZECZPOSPOLITA:

Z drugiej strony Rzymu mieszkali Etruski(Rasna) niby lud nie indoeuropejski (według fachowców z wikipedii) , ale popatrzmy na kilka słów etruskich :
tinia -dzień
tur- dawać (dar)
clan – syn (po celtycku clan to dziecko)
mi – ja,mi
ci – trzy
sha – sześć
ciem- siedem
eslem -osiem
a , i na króla mówili…. lauchum !

Najstarszym obecnie znanym wizerunkiem koła i wozu jest Waza z Bronocic (między Krakowem i Kielcami). Waza ma 5500 lat. Jej odkrycie spowodowało przesunięcie datowania odkrycia koła o 500-1000 lat wstecz.
• Pierwsze koła i wozy powstały najprawdopodobniej w Polsce / Lechii, bo w Polsce żyły konie i tury, które były w stanie je pociągnąć, dlatego nie dziwi, że zdrobnione słowa koło i oś pochodzące z języka polskiego są obecne w prawie każdym języku Euroazjatyckim np. koło → kółko → el: kuklos, en: circle itd. oś → ośka → la:axis, en:axis.

Autor: stefar

stefar — Thu, 25 Dec 2025 16:24:37 +0000

Już tu było o AI . Pojawiło się wiele kanałów z tematyką Słowiańską, które mają coraz większe wyświetlenia.
SZCZODRE GODY: Cudowne Słowiańskie Kolędy Przesilenia Zimowego (Slavic Folk)
https://www.youtube.com/watch?v=5Sj72aENc-w&t=118s

Autor: JAN

JAN — Thu, 25 Dec 2025 10:15:28 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI.

https://youtube.com/shorts/G3Pufi0zNTw?si=b8-QZ8jtVTYsY_1g
Per cepc JA, ASA znanie
OŚ kiedy/gdzie wklęsłe i wypukłe, wewnetrzne i zewnętrze, dzień i noc JEST JEDNYM. Z OSI wiedzenie. Zosia, Zofia, Sofia.
OŚ LA, OŚ LE, OŚ LI, z OŚ KA.
Nazwana jako: SZCZELINA która JEST w LACHII do dziś.

Autor: Białczyński

Białczyński — Thu, 25 Dec 2025 05:32:45 +0000

Przypadki nie istnieją.

Autor: Białczyński

Białczyński — Thu, 25 Dec 2025 05:30:14 +0000

W odpowiedzi do JAN.

Nie. Nie warto.Nie ma tam bardzo wielu znanych twórców i to nie jest przypadkowe, tylko celowo wykluczające.

Lewackie młode pokolenie: https://krytykapolityczna.pl/kraj/niesamowite-slowianki-reportaz/

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Wed, 24 Dec 2025 16:34:22 +0000

Czy to jedynie przypadek, że kiedy intensywnie myślę nad etymologią słowa „oś” od jakiej zamierzam zacząć publikację na YouTube, akurat pojawia się strona na bialczynski.pl, z nagłówkiem zamieszczającym ten termin? To uderzyło jakby wezwanie z wyższej świadomości, (Ś-wiadomości; jasnoty/jasnej – wiedy/wiedzy/jej przekazu), do natychmiastowego zamieszczenia posiadanej informacji, wydedukowanej przez długie już lata, o jakiej zdawkowo was tutaj, na stronach bialczynskiego lata już całe informowałem głownie w mało zauważalnych postach. Poczekajta więc… Pilnujcie też postów tutaj, w tym miejscu. Będzie ciekawie, mocno jasno!