Może zacznę od tego, że się przedstawię.

Mam na imię Alicja i dobijam do emerytury.

Zawód mam jak na kobietę nietypowy. Inżynier technologii obróbki kamienia.

Jak na kobietę nietypowo. Tradycja rodzinna.

Przejęłam zakład po ojcu i to już wczoraj minęło 40 lat…

To żaden wielki artyzm. Wykonujemy nagrobki, rzeźby, przede wszystkim z granitu.

Na tę grupę natknęłam się zupełnie przypadkowo. Tematyka tej grupy jest mi obca i niewiele o tym wiem.

Zainteresował mnie post dotyczący obróbki granitu i diorytu w starożytności przy pomocy prymitywnych metod i narzędzi.

Z ciekawością czytałam komentarze.

Zarówno zwolennicy, jak i przeciwnicy mają wspólną cechę: nie mają o obróbce granitu pojęcia.

Nie będę wgłębiała się w technologie, które dzisiaj przy obróbce granitu, czy diorytu stosujemy. to są technologie tak zaawansowane, że mało kto zdaje sobie z tego sprawę.

Czy można było obrabiać granit tak perfekcyjnie, jak w starożytnym Egipcie przy użyciu narzędzi i technologii wówczas dostępnych?

Zapewne tak. Ale…

Byłaby to praca katorżnicza, niewiarygodnie żmudna i długotrwała, na dodatek obarczona olbrzymią ilością błędów i nieudanych prób.

Granit bowiem, o czym nikt tu nie wspomina ma pewne właściwości, które zajmującym się obróbką tego materiału sprawiają olbrzymie trudności i niejednokrotnie przyprawiają o zawał serca, kiedy długa i żmudna praca idzie na marne z powodu jednego drobnego błędu i to mimo całej tej kosmicznej technologii, której używamy.

Ta cecha to kruszliwość.

Choć granit jest twardy, ma skłonność do pękania wzdłuż naturalnych linii osłabienia, co może powodować niekontrolowane odpryski podczas obróbki. A także, co niestety często się zdarza – zupełne pęknięcie obrabianego materiału.

Przy całej tej technologii, którą mój zakład dysponuje nieudane próby stanowią ponad 30% całości robót.

Czyli co trzecia próba jest nieudana i kończy się zniszczeniem materiału i całej włożonej w niego pracy.

Przyjrzałam się bliżej Egiptowi.

Skoro nasza technologia z 21 wieku powoduje takie straty i nieudane próby, to jaki procent nieudanych prób musiała powodować ta technologia prymitywna? Jedno zbyt mocne uderzenie narzędziem w złym miejscu i cała rzeźba, czy płyta trafia na wysypisko.

No i właśnie – gdzie ślady tych nieudanych prób? Złe cięcia, połamane płyty i rzeźby. Prawie ich nie ma.

Szukałam. Znalazłam tylko kamienie z cięciami, porzucone. Te cięcia na dodatek są tak dokładne i proste, że żywcem przypominają mi te, które powstają w moim zakładzie przy pomocy linowych pił diamentowych, waterjet, frezarki CNC.

Reasumując – nic nie wiem o kosmitach. Niewiele też o technologii i narzędziach, którymi faktycznie obrabiali granit w starożytności.

Ale jako inżynier i fachowiec z czterdziestoletnim doświadczeniem stwierdzam, że znali sposoby obróbki lepsze, niż nasze.

Ich technologia, jakakolwiek była i skąd pochodziła powodowała znacznie mniejszą ilość błędów, a była równie dobra, jak nasza obecnie. A kiedy oglądałam na własne oczy monumentalne granitowe sarkofagi w Serapeum w Sakkarze…. Zabrakło mi tchu.

Po wyjściu, jeszcze oszołomiona powiedziałam do męża:

„Czegoś takiego w moim zakładzie przy tych wszystkich technologicznych cudeńkach za grube miliony złotych nie bylibyśmy w stanie wykonać”

Widzicie, siedząc wygodnie na fotelu można się mądrzyć. Ale gdyby choć jeden z tych mądrzących się jeden raz w życiu spróbował obrobić mały kawałek granitu przy pomocy obijania kamieniem twardszym od granitu, piłowania piaskiem i wodą i podobnymi sposobami, których to podobno używano w starożytności zrozumiałby, o czym mówię.

Nie chcę, żeby wyszło, że się mądrzę tutaj. Ale po wielu latach studiów, nauki własnej i praktyki, po prostu wiem, o czym mówię.

Pozdrawiam wszystkich serdecznie. Alicja.”
https://www.facebook.com/share/p/1Cw6TeKwYz/

Wystarczy cofnąć się jedenaście pokoleń — około 300 lat, czyli mniej więcej do czasów, gdy powstawały amerykańskie kolonie — a matematyka podpowiada, że powinieneś mieć 4 094 bezpośrednich przodków. To 2 rodziców, 4 dziadków, 8 pradziadków i tak dalej aż do 2 048 przodków jedynie w tym jedenastym pokoleniu.

To oszałamiająca liczba. A jeśli będziesz iść dalej wstecz, liczby stają się absurdalne.
Cofnij się 20 pokoleń, do około roku 1400 — teoretycznie miałbyś ponad milion przodków. Cofnij się 30 pokoleń, do około roku 1100 — miałbyś ponad miliard przodków.
Więcej, niż żyło wtedy ludzi na Ziemi.

Coś się tu nie zgadza.

A dzieje się tak dlatego, że ta prosta formuła podwajania, choć matematycznie poprawna, pomija coś fundamentalnego w tym, jak naprawdę działają ludzkie rodziny.

Rzeczywistość jest o wiele ciekawsza — i o wiele piękniejsza — niż proste mnożenie.

To, czego formuła nie uwzględnia, to zjawisko, które genetycy nazywają „zapaścią rodowodową” (ang. pedigree collapse).

Zapaść rodowodowa zachodzi wtedy, gdy ta sama osoba pojawia się w kilku miejscach twojego drzewa genealogicznego. Dzieje się tak, kiedy krewni żenią się ze sobą — i zanim się skrzywisz, pamiętaj, że chodzi o kuzynów, często dalekich kuzynów. Przez większość historii ludzkości było to nie tylko powszechne — było praktycznie nieuniknione.

Pomyśl o tym.
Przez większą część dziejów ludzie żyli w małych społecznościach. Wioskach liczących kilkaset osób. Miasteczkach, w których wszyscy się znali. Podróże były trudne i rzadkie. Większość ludzi pobierała się z kimś z własnej lub sąsiedniej miejscowości.

Kiedy twój praprapraprapradziadek z jednej z gałęzi twojej rodziny brał ślub, istnieje duża szansa, że jego żona była również jego trzecią lub czwartą kuzynką. Mogli nawet o tym nie wiedzieć — dokumenty genealogiczne nie były prowadzone dokładnie, a rodzinne powiązania poza jednym czy dwoma pokoleniami często się zacierały.

Ale biologicznie, genetycznie — byli spokrewnieni.

To oznacza, że ten sam przodek pojawia się wiele razy w twoim drzewie genealogicznym. Rodzina ojca i rodzina matki, jeśli prześledzić je dostatecznie daleko, zaczynają się nakładać. Linie, które na papierze wyglądają na odrębne, łączą się, gdy okazuje się, że dwaj rzekomo różni przodkowie byli w rzeczywistości rodzeństwem, kuzynami lub mieli inne więzy rodzinne.

Technicznie nazywa się to zapaścią rodowodową, ale lepszym określeniem jest współzależność ludzkości.

Więc ilu naprawdę masz unikalnych przodków?

Naukowcy szacują, że cofając się jedenaście pokoleń, zamiast 4 094 unikalnych osób, masz prawdopodobnie między 500 a 1 000.
Może mniej, jeśli twoi przodkowie pochodzili z izolowanej społeczności.
Może więcej, jeśli pochodzili z różnych regionów.

To wciąż znacząca liczba — ale zaledwie ułamek tego, co sugeruje prosta matematyka.

I tu robi się jeszcze bardziej zdumiewająco.

Z powodu zapaści rodowodowej, jeśli masz europejskie pochodzenie, i cofniesz się wystarczająco daleko — powiedzmy do roku 1400 — to nie tylko dzielisz kilku przodków z innymi Europejczykami.
Dzielisz większość z nich.

Badania sugerują, że każdy człowiek o europejskim pochodzeniu żyjący dzisiaj jest potomkiem prawie każdego Europejczyka, który żył w 1400 roku i pozostawił potomstwo.

Przeczytaj to jeszcze raz:
prawie każdy Europejczyk żyjący w 1400 roku, który miał potomków, jest twoim przodkiem.

To samo dotyczy innych populacji. Jeśli twoje korzenie są azjatyckie, afrykańskie lub z innego regionu — ta sama matematyczna zasada obowiązuje:
cofnij się odpowiednio daleko, a jesteś spokrewniony praktycznie z każdym z tamtego obszaru, kto miał potomków żyjących dziś.

To oznacza, że twoim przodkiem jest Karol Wielki.
Ale także chłop, który orał jego pola.
Kupiec sprzedający przyprawy na targu.
Kobieta wypiekająca chleb w małej, zapomnianej wiosce.
Żołnierz walczący w wojnie, o której nikt już nie pamięta.
Położna odbierająca porody w mroku średniowiecznej zimy.

Wszyscy oni — każdy z nich, kto pozostawił potomków — to twoi dziadkowie i babcie, wiele razy przesunięci wstecz.

Jesteśmy wszyscy znacznie bliżej spokrewnieni, niż nam się wydaje.

Czy to jednak czyni twoje pochodzenie mniej wyjątkowym?
Czy odbiera znaczenie ludziom, którzy byli przed tobą?

Wcale nie.
Wręcz przeciwnie — czyni je jeszcze bardziej poruszającym.

Pomyśl, przez co każdy z tych ludzi musiał przejść, by przeżyć wystarczająco długo, by mieć dzieci.

Przetrwali plagi, które zabiły jedną trzecią populacji Europy.
Przetrwali głody, gdy nieurodzaj zabijał całe społeczności.
Przetrwali wojny — religijne, terytorialne, dynastyczne — które pustoszyły kontynenty i niszczyły wszystko na swojej drodze.

Przetrwali poród w czasach, gdy śmiertelność matek i niemowląt była tragicznie wysoka.
Przetrwali choroby wieku dziecięcego, które zabijały połowę dzieci, zanim ukończyły pięć lat.
Przetrwali infekcje od zwykłych skaleczeń, które bez antybiotyków mogły być śmiertelne w kilka dni.

Pracowali w warunkach tak trudnych, że dziś byłyby nie do pomyślenia.
Znosili mroźne zimy bez ogrzewania i letnie upały bez dostępu do czystej wody.
Codziennie żyli z niepewnością, czy starczy jedzenia do wiosny.

A mimo to przeżyli. Przetrwali.
Znajdowali miłość, zakładali rodziny, wychowywali dzieci, które przetrwały na tyle, by wychować kolejne.

Każde z nich stanęło niezliczoną ilość razy w sytuacji, w której przetrwanie było niepewne — gdzie jeden wypadek, jedna choroba, jedno nieszczęście mogło przerwać łańcuch prowadzący do ciebie.

Ale oni przeszli przez to.

Nie wszyscy ich bracia i siostry przeżyli. Nie wszyscy sąsiedzi. Nie wszystkie ich dzieci — wiele rodzin traciło jedno dziecko, wiele traciło kilka.

Ale ci, którzy zostali twoimi przodkami — ci konkretni ludzie — przetrwali.
I co więcej: przetrwali na tyle dobrze, by wychować dzieci, które zrobiły to samo.

To przetrwanie wymagało nie tylko szczęścia, ale i siły.
Odporności.
Umiejętności adaptacji.
Zdolności radzenia sobie z trudnościami.

I wszystko to — cały ten potencjał przetrwania — nosisz w sobie.

Istniejesz dlatego, że setki twoich przodków odmówiły poddania się.
Bo walczyli, gdy poddanie się byłoby łatwiejsze.
Bo chronili swoje dzieci.
Bo potrafili znaleźć radość w trudzie, miłość w trudności, nadzieję tam, gdzie nie powinno jej być.

Genetycy mówią o „przetrwaniu najsilniejszych”, ale siła nie oznacza tylko fizycznej mocy.
Oznacza zdolność adaptacji.
Zdolność przetrwania w warunkach, w jakich się znalazłeś.
Zdolność wytrwania.

Twoi przodkowie wykazywali tę zdolność, pokolenie po pokoleniu.

Tak, masz mniej unikalnych przodków, niż sugeruje matematyka.
Ale każdy z nich pojawia się w twoim drzewie genealogicznym wielokrotnie — co oznacza, że ich wpływ na ciebie, ich genetyczny wkład, jest w rzeczywistości silniejszy, a nie słabszy.

Pozostaje więc pytanie: co zrobisz z tym dziedzictwem?

Każdy z nas nosi w sobie genetyczne dziedzictwo ocalałych.
Odziedziczyliśmy odporność ludzi, którzy przetrwali plagi, głód, wojny i trudności, których nawet nie potrafimy sobie wyobrazić.
Odziedziczyliśmy ich siłę, ich wytrwałość, ich zdolność niesienia nadziei.

Ale odziedziczyliśmy także ich zdolność do miłości.
Do tworzenia rodzin i społeczności.
Do odnajdywania sensu mimo trudności.
Do tworzenia piękna i radości nawet wtedy, gdy życie było brutalnie ciężkie.

To jest nasze dziedzictwo.
Nie tylko przetrwanie — ale zdolność do rozkwitu. Do budowania. Do kochania. Do trwania.

W wielu kulturach od wieków czci się przodków.
Nie chodzi o kult, lecz o głęboki szacunek i wdzięczność wobec tych, którzy byli przed nami.
O świadomość, że stoimy na barkach niezliczonych pokoleń, że nasze istnienie jest darem okupionym wysiłkiem ludzi, których imion nigdy nie poznamy.

We współczesnej kulturze Zachodu w dużej mierze utraciliśmy tę praktykę.
Skupiamy się na jednostce, na chwili obecnej, na własnych osiągnięciach.
Zapominamy, że jesteśmy częścią nieprzerwanego łańcucha sięgającego tysiące lat wstecz.

Ale pamiętanie o przodkach — okazywanie im szacunku i wdzięczności — nie odbiera nam indywidualności.
Przeciwnie — pogłębia ją.
Przypomina, że jesteśmy częścią czegoś większego.

Za każdym razem, gdy pokonujesz trudność, korzystasz z odporności przodków, którzy pokonali trudności o wiele większe.
Za każdym razem, gdy okazujesz dobro, wyrażasz zdolność do miłości, która pozwoliła twoim przodkom budować trwające społeczności.
Za każdym razem, gdy trwasz mimo przeciwności, wykazujesz tę samą siłę, która utrzymała twoją linię przodków przy życiu.

Jesteś zwieńczeniem niezliczonych aktów przetrwania, miłości, odwagi i wytrwałości.

Zatrzymaj się więc na chwilę, by uznać to dziedzictwo.

Nie musisz znać ich imion.
Nie musisz śledzić drzewa genealogicznego przez stulecia.
Nie musisz odwiedzać grobów czy badać historycznych zapisków.

Wystarczy, że zrozumiesz:
istniejesz, ponieważ setki ludzi, których nigdy nie poznasz, stawiło czoła niemożliwemu i przeżyło.
Bo kochali wystarczająco mocno, by chronić swoje dzieci.
Bo trzymali się nadziei, nawet gdy wszystko temu przeczyło.

Ich dziedzictwo nie jest tylko genetyczne.
Jest również darem życia — możliwością doświadczania świata, tworzenia własnego sensu, budowania własnego dziedzictwa.

Co zrobisz z tym darem?

Czy uhonorujesz ich wytrwałość, trwając mimo własnych trudności?
Czy uhonorujesz ich miłość, kochając mocno?
Czy uhonorujesz ich odwagę, stawiając czoła własnym lękom?

A może najważniejsze:
co przekażesz tym, którzy przyjdą po tobie?

Bo pewnego dnia — jeśli będziesz mieć dzieci lub wpływać na następne pokolenia w inny sposób — sam staniesz się przodkiem.
Ktoś w przyszłości — może za 300 lat — będzie istnieć, ponieważ ty istniałeś.
Bo przetrwałeś.
Bo wytrwałeś.

Jakie dziedzictwo im zostawisz?

Odpowiedź na to pytanie piszesz właśnie teraz — w tym, jak żyjesz dzisiaj.

Twoi przodkowie dali ci dar życia.
A to, co zrobisz z tym darem — jak pokonujesz trudności, jak kochasz innych, jak tworzysz sens — to twój dar dla przyszłości.

Jesteśmy wszyscy połączeni — nie tylko z naszymi własnymi przodkami, ale z ogromną siecią ludzkości rozciągniętą przez czas.

Niesiemy ich odporność w genach i ich dziedzictwo w sercach.

Teraz nasza kolej, by okazać się godnymi tego dziedzictwa.

Źródło – The Inspireist”
https://www.facebook.com/share/p/19yEdKiSSV/