Komentarze do: KŁAD 26 część 1: „Lachowie / Lechici, Lud Tubylczy – Rdzenność i Etniczność wczoraj i dziś” – Czesław Białczyński (WERSJA PEŁNA – na III Zjeździe Przedstawicieli Suwerennych Autonomii oraz Kongresie Prawa Naturalnego i Ludności Rdzennej – RUMIA,16 sierpnia 2025)

Autor: J.G.D.

J.G.D. — Wed, 03 Sep 2025 08:10:16 +0000

Głagolica
https://www.facebook.com/share/v/1BGXW2eDm8/

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 29 Aug 2025 20:27:42 +0000

Uzupełnienie 2; Słowo colere zawiera w rdzeniu głoskę R, gdy tej już nie zawiera termin cultus. Została w nim przypuszczalnie wycięta w sugerowanym terminie Kul-tur-us, dla upłynnienia italskiej wymowy. Widzimy jednak jej zachowanie, we frankońskiej wersji kulture, z jakiej zapewne przeniknęła do języka polskiego. Francuzi, jako dawni Frankowie, podbijali Połabie słowiańskie. W jakiś sposób, mogli zachować cały termin bardziej wiernie niż Włosi, jako cultur-e. Warto jeszcze zauważyć, że czynność; orka gleby, to u Rzymian; ara-tura; co brzmi dziwnie znajomo, niczym orka/arka-tura. A jak brzmi dawniej ziemia orna, gleba uprawna u rzymian? To rdzeń ur, skąd urna; naczynie na prochy ziemskie, ludzkie szczątki, to Ur-al, w znaczeniu ziemia – wysoka, to Urugwaj, to uryna czyli odpady z trawienia owoców ziemi, mocz.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 29 Aug 2025 20:01:57 +0000

Uzupełnienie; To zbieżne tłumaczenie jakie podałem, dla pierwszego rdzenia obu terminów rzekomo źródłowych dla pojęcia kultura, tyle, że źródłowych w mowie Rzymian, jak; cultus i colere; (Orlicki; od zapewne; kul (koło)-tur(tura)-us(przyrostek typowo rzymski)) i colere (kole-re/ra), nie bez powodu, jako zupełnie inne brzmieniowo wyrazy, Cyceron i łacina, powiązały w jedno znaczenie, culture. Bo pierwszy rdzeń to koło, coś co się toczy, co ogarnia społeczność miejską / gród, okręgiem koła, przeniesionym na otoczenie cywilizacją, na koło rozwijającej się cywilizacji, toczącej się nieustannie, jak koło. Pozostałe dwa rdzenie; ra/re oraz tu(r)s, to siła/moc. Bo Ra to siła, skąd bóstwo egipskie Słońce to Ra gdy u nas to ptak gadożerca, latający w świetle dnia, raróg; mocny – róg, z zakrzywionym dziobem jak Orzeł. Zaś Tur, to zwierzę potężne, o wielkiej sile, skąd może i bóg nordycki Tor. Tur może być bliski od rdzeni; ti-ra; ten -mocą/siłą. Przypomnę pobocznie też termin „kolęda”, pochodny od „kol-lęda/leda/ład/ljada” czyli „krąg/koło” (od domu do domu wokół domów) niesiona „łada/pokój/porządek”. Cyceron musiał znać znaczenie rdzeni tych wyrazów, powiązać je dla terminu culture, skoro dzisiaj, nauka językoznawcza tak wyjaśnia jego pochodzenie, nie tłumacząc zupełnie tej widocznej rozbieżności obu terminów w ich zapisie i wymowie, tylko łącząc jeden termin z drugim.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Fri, 29 Aug 2025 19:31:58 +0000

Czekałem długo na taki artykuł społeczny. Jest co poczytać, szczególnie o pseudodemokracji. Wiele treści wartych do cytowania. Tu pragnę zwrócić uwagę na termin kultura, i poczytać w Wikipedii o jego rzekomym pochodzeniu. Jak zwykle, coś musiało być pierwsze w wydaniu rzymskim, ewentualnie greckim, hebrajskim lub niemieckim. Przecież jak nauczają w Niemczech, nie było Indo-europejczyków, tylko Indo-germanie 🙂
I tak; Słowo „kultura” rzekomo pochodzi od łacińskiego terminu „cultus” ( cultus agri), co dosłownie oznacza „uprawę” (agri; roli), a jego znaczenie zostało przeniesione przez rzymskiego pisarza Cycerona w I w.p.n.e. na określenie uprawy i pielęgnowania życia duchowego. Dziś rozumie się ją jako ogół materialnych i niematerialnych wytworów społeczeństwa, takich jak wiedza, sztuka, zwyczaje, normy zachowania, a także wartości duchowe, które są wyuczone, a nie biologicznie odziedziczone.
Lecz w łacinie, podobno słowo „kultura” wywodzi się z łacińskiego czasownika „colere”, który pierwotnie oznaczał „uprawiać” lub „dbać o coś”. I tutaj podobnie, „colere agri”, miało pochodzić od frazy „cultus agri”, oznaczając „uprawę ziemi”. Tyle Wikipedia i SI. Tyle tylko, że pierwotne cult-us jest podobne do culture/kultura, lecz zupełnie nie podobne do colere poza pierwszą głoską „c”. Głoska C, pochodzi u Rzymian z głoski K stosowanej przez Etrusków/Rasenów, zaś u tych, zapewne od ludów objętych kulturą Vincza, jak i Wenedów z północy Italii. Rzymianie znieśli zapis K na rzecz C, lecz czytanej dalej jako K. W znaczeniu pierwotnym, najprawdopodobniej był to wyraz dwurdzeniowy; kole-re. Można go zrozumieć w sensie słowiańskim, jak najbardziej odwinczańskim, jako koło – mocy, bo Ra,Ro, Re – to siła, moc. Pierwotnie, było zapewne więc coś rozumianego jako kołora/kolera/na kolera; czyli koło siły/mocy. Pole dawniej też uprawiano w kole, bo wokół Opoli, grodów otoczonych wykarczowanym z drzew polem aby łatwiej widzieć i ostrzeliwać przeciwnika podchodzącego licznie pod mury. Stąd nazwa o-pole, czyli oparte o pole. Jedno pole, nie pola! Karczowanie odrostów krzewów i drzew, wykonywano przez idący wokół grodu pług/radło, nie zaś jakieś osobne, własnościowe poletka. Nie było własności ziemi. O Opoli powstały greckie miasta „polis” ( < O-polis). Natomiast drugi termin, zupełnie odmienny w drugim rdzeniu; "kultus" ( < kulturs), powstał zapewne od "kol-tur" czyli "koło – tura", od słowiańskiego bydła zwanego turami, w formie wykastrowanej czyli wołów, podobnie w kole orzących ziemię. Oba terminy mają za przewodni rdzeń, koło, jak wiele terminów starożytnych, np. kalijuga < kalijuha ; koło – życia. Nieprawdopodobne? A jednak to Presłowianie, kultura Vincza, niosła pierwsze terminy mowy staroeuropejskiej, jako najstarsza w niej poważna, wielka cywilizacja. To również tutaj, od Bałkanów po Bałtyk, mamy najstarszą kulturę rolniczą w Europie i trzecią na Świecie, najstarsze ślady wiązania wołów do orki i wizerunki wozów kołowych. Jak w Bronocicach.

Autor: Mezamir

Mezamir — Fri, 29 Aug 2025 10:59:38 +0000

💫 Czy można mieszać panteony w magii? 💫 Szlafrokowy podcast
https://www.youtube.com/watch?v=P6rd7V0jXUc