To nie jest kolejna opowieść o „duchowej nauce” ani próbka pseudonaukowej ezoteryki. To spotkanie dwóch światów: matematycznej precyzji sir Rogera Penrose’a i mistycznej głębi teozofii Heleny Bławatskiej. Choć dzieli ich wszystko – epoka, język, metoda – łączy ich jedno: pragnienie dotknięcia tajemnicy istnienia.
W tym odcinku:
poznasz koncepcję trójdzielnej rzeczywistości Penrose’a (świat idei, umysłu i materii),
odkryjesz, czym była teozofia – i dlaczego jej system był trudny, ale rzetelny,
zobaczysz, gdzie mistyka spotyka się z geometrią,
i zadasz sobie pytanie: czy duchowość musi być łatwa, żeby być prawdziwa?

Zabierzemy Cię w podróż od mikroświata kwantów do planów astralnych.
Od równania do modlitwy. Od nauki – do ciszy, która wszystko łączy.

https://www.youtube.com/watch?v=McUId0WcBRk&t=2s

„Mózg to produkt społeczny. To organ interaktywny. Środowisko i mózg są ze sobą powiązane. Mózgi są odbiciem życiowego doświadczenia. Problem w tym, że ta wiedza nie jest nauczana na medycynie a większość lekarzy nie wie, o czym mówię. Nie odkryto żadnego genu, który odpowiadałby za ADHA. Mimo to tak jest traktowane. Uważam, że za dzisiejszy rozwój AI odpowiadają również paranoicy”. To tylko niektóre z cytatów tej rozmowy.

Obejrzyjcie ją. Naprawdę ją obejrzyjcie. Dzielę się poniżej. AaDla siebie. Dla lepszego poznania własnego siebie. Maté Gabor udzielał wywiadu Księciu Harremu, Joe Roganowi i wielu innym ogromnym. Dziś swoją wrażliwością dzieli się z Wami na naszym skromnym kanale, odpowiadając na kluczowe dla mnie pytanie „czy obserwujemy koniec gatunku ludzkiego”.

WYWIAD: https://youtu.be/9sUOLzZeomc

https://lubimyczytac.pl/ksiazka/218427/halucynacje
Czy geometryczne wzorce towarzyszące migrenie i innym dolegliwościom legły u podstaw motywów, które występują w sztuce Aborygenów? Czy to z halucynacji z udziałem liliputów (wcale nie tak rzadkich) zrodziły się elfy, chochliki i krasnale? Czy to nie z przepojonych lękiem nocnych halucynacji, kiedy jakaś obca, wroga istota szarpie nami i nas dusi, zrodziły się wizje demonów, czarownic, złowrogich przybłędów? Czy „ekstatyczne” ataki, w rodzaju tych, których doświadczał Dostojewski, odegrały jakąś rolę w naszym poczuciu boskości? Czy doświadczenia oderwania od ciała stały się inspiracją do przypuszczeń, że można istnieć także i bez niego? Czy niesubstancjalność halucynacji podsyca wiarę w zjawy i duchy? Dlaczego we wszystkich znanych nam kulturach szukano i znajdowano halucynogenne substancje, które przede wszystkim wykorzystywano do celów sakralnych?

Na te i wiele innych pytań z tym związanych próbuje odpowiedzieć Oliver Sacks w swojej najnowszej bestsellerowej książce „Halucynacje”. Z jednej strony jest ona swego rodzaju antologią halucynacji, w której opisuje on na podstawie konkretnych przypadków doświadczenia i siłę ich wpływu na tych, którzy ich doznają, co pozwala nam uzmysłowić sobie, jak szeroki jest zakres i jak bogate zróżnicowanie doświadczeń halucynacyjnych, stanowiących istotną składową kondycji ludzkiej. Z drugiej natomiast jest próbą odpowiedzi na podstawowe pytanie o źródła i znaczenie halucynacji dla psychiki człowieka, halucynacja bowiem – co udowadnia doktor Sacks – to zupełnie swoista kategoria życia świadomości i umysłu.