Mój duchowy rozwój przebiega w taki sposób że staję się coraz bardziej sceptyczny
co do samego sformułowania „rozwój duchowy”.
Kto ma oceniać to rozwinięcie i czym je mierzyć?
Wzrost można zmierzyć linijką a wagę można zważyć a czymże jest ten „duchowy rozwój”?
„Podnoszeniem wibracji” jak mawiają new ageowcy?
Czym oni mierzą te wibracje?
Znów kolejna forma rywalizacji i wyścigi do podium po szarfę pierwszeństwa z napisem „dla najrozwiniętszego”?
Może miarą „rozwinięcia duchowego” jest ilość i jakość tzw zdolności mistycznych/”para”normalnych?
Też nie,bo nierzadko zdolności te są w rękach totalnych xxxxsynów
a w tym samym czasie ludzie skromni i empatyczni nawet świadomego śnienia nie mają albo snu
co dopiero jasnowidzenie i inne.

Sorki Mezamir jakaś pchła mnie ugryzła i ktoś mi tu po piętach depcze. No i jeden mój ważny wpis wyleciał. Twoja wiedza jest wartościowa. Tylko jak to się ma do twojego rozwoju duchowego bo to powinno iść w parze. Odnośnie wszechświata to kiedyś dostałam taką przesłankę, że jest to takie składające się i rozkładające piekiełko. Pamiętam z dzieciństwa taka papierową zabawkę. Składała się i rozkładała.
A ziemia z przesłanki, która kiedyś otrzymałam to bryła. To, że e widzimy ją jak kulę to chyba wynika z ruchu obrotowego.
Wyleciałam kiedyś w kosmos i widziałam z daleka ziemię. Wyglądała tak jak ja pokazują.
Jakaś istota włączyła się teraz do rozmowy i powiedziała, że to planetoida o różnych wymiarach, dodałabym obrotowa.
Hm – preludium do większego dzieła. ?

https://www.jhiblog.org/2021/02/01/remaking-cosmology-in-tibet/

Chögyal Namkhai Norbu napisał:
Samopowstanie Pięciu Elementów i Ich Esencji

Tak jak uwarunkowane istnienie jednostki wynika ze śladów karmicznych, tak samo istnienie całych wszechświatów. Na przykład

starożytna tybetańska tradycja kosmologii Bon wyjaśnia, że ​​przestrzeń, która istniała przed stworzeniem tego wszechświata, była ukrytym śladem karmicznym pozostałym po istotach z poprzednich cykli uniwersalnych, które od tego czasu uległy zniszczeniu. Ta przestrzeń poruszała się w sobie i uformowała się esencja żywiołu wiatru; zaciekłe tarcie tego wiatru o siebie dało początek esencji żywiołu ognia; powstałe różnice temperatur spowodowały kondensację esencji żywiołu wody; a wirowanie tych trzech już istniejących esencji żywiołów dało początek esencji żywiołu ziemi, w ten sam sposób, w jaki ubijanie mleka powoduje, że krzepnie ono w masło. Ten poziom esencji żywiołów jest przedatomowym poziomem istnienia jako światła i koloru. Z interakcji wszystkich esencji elementów, rzeczywiste elementy na poziomie atomowym, czyli materialnym, są formowane w ten sam sposób i w tej samej kolejności, w jakiej formowane były esencje elementów. Następnie z interakcji elementów materialnych, czyli atomowych, powstaje to, co nazywa się „Kosmicznym Jajem”, złożonym ze wszystkich różnych sfer bytu.

Te sfery to tradycyjne sześć wymiarów uwarunkowanej egzystencji: Bogów i Półbogów (w tym wyższych Bóstw i Nagów), Ludzi, Zwierząt, Sfrustrowanych Duchów i Istot Piekielnych.

Jeśli esencje wszystkich elementów (a zatem same elementy” i wszystkie różne sfery) powstają z przestrzeni, która jest ukrytymi śladami karmicznymi przeszłych istot, ta przestrzeń wyraźnie nie jest poza karmą i uwarunkowanym poziomem egzystencji, a w takim przypadku to, co powiedziano o Bazie, nie mogłoby być o niej powiedziane. Nie można powiedzieć, że była ona fundamentalnie czysta i samodoskonalona od samego początku.

Tak więc Bazę można porównać do przestrzeni, o ile jest tym, co pozwala na manifestację bytów, ale nie można jej utożsamiać z przestrzenią warunkową. To, co moglibyśmy powiedzieć, to to, że Baza jest tym, co pozwala na manifestację przestrzeni warunkowej, i można ją zatem porównać do istoty przestrzeni elementu, o której moglibyśmy powiedzieć, że jest „nienarodzona, ale trwająca bez przerwy, ani nie przychodząca, ani nie odchodząca, wszechobecna, poza przestrzenią i czasem, istniejąca od początku…” słowami Pieśni Wadżry.

Same nauki dzogczen postrzegają proces kosmicznego powstawania w sposób równoległy do ​​tradycji bon, ale nieco od niej różny. W naukach dzogczen uważa się, że stan pierwotny, który jest poza czasem i poza tworzeniem i niszczeniem, jest fundamentalnie czystą podstawą wszelkiego istnienia, zarówno na poziomie uniwersalnym, jak i indywidualnym. Wrodzoną naturą stanu pierwotnego jest manifestowanie się jako światło, które z kolei manifestuje się jako pięć kolorów, esencje elementów. Esencje elementów oddziałują na siebie ( jak wyjaśniono w kosmologii bon ), aby wytworzyć same elementy, które składają się zarówno na ciało jednostki, jak i na cały wymiar materialny. Wszechświat jest zatem rozumiany jako spontanicznie powstająca gra energii stanu pierwotnego i może być jako taki odbierany przez jednostkę, która pozostaje zintegrowana ze swoim podstawowym wrodzonym stanem, w stanie samo-wyzwolenia, samo-doskonalenia, stanie dzogczen.