https://www.youtube.com/watch?v=UhmxOOdbXBo&list=RD_cqurPcMLao&index=3

Wedle rozpowszechnionej wiedzy, a raczej – co chcemy Wam pokazać – pseudowiedzy, wilczemu stadu przewodzi samiec alfa, najsilniejszy, najpotężniejszy z samców, który swoją pozycję wywalczył zębami i zębami je broni przed uzurpatorami.

Tymczasem prawda jest taka, że wilcze stado to grupa rodzinna i panują w niej podobne stosunki jak w ludzkiej rodzinie. A byłoby absurdem nazywanie ojca „samcem alfa” i uważanie, że swoją pozycję wywalczył i musi jej bronić, prawda?

Koncepcja „samca alfa” narodziła się w połowie XX wieku podczas nieprawidłowo przeprowadzonych badań naukowych. W ich trakcie żyjące w niewoli obce sobie wilki przebywały na tym samym terenie. Wówczas rzeczywiście dochodziło do zachowań dominacyjnych i walk, w trakcie których ustalano hierarchię. To jednak sytuacja podobna do tej, jaką widzimy w więzieniach. A przecież absurdem byłoby opisywanie zachowań w ludzkiej rodzinie na podstawie badań prowadzonych w więzieniach, prawda?

Grupa rodzinna wilków składa się z ojca, któremu posłuszne są pozostałe zwierzęta oraz matki, której posłuszne są inni członkowie rodziny, z wyjątkiem ojca. Jak i w ludzkiej rodzinie dochodzi do konfliktów. Jednak krwawe walki o dominację nie występują. Nie pojawia się żaden „kandydat na alfę”, który rzuca wyzwanie ojcu, by przejąć przewodnictwo.

W rodzinie żyje potomstwo pary w różnym wieku. Grupa taka zwykle składa się z 6–10 zwierząt. Młodsze wilczki są też posłuszne starszemu rodzeństwu, więc na przykład, pożywiają się po nim. Wyjątkiem jest sytuacja, gdy jest mało pożywienia. Wówczas ojciec z matką odganiają starsze od pokarmu i najpierw karmią młodsze. Podobnie zresztą, jak u ludzi, gdy rodzice bardziej chronią najmłodszych, najbardziej narażonych członków rodziny.

Młode opuszczają stado w wieku 2–3 lat, by założyć własną rodzinę.
Zdarza się jednak, że grupa rodzinna wilków rozrośnie się do naprawdę dużych rozmiarów. Tak było na przykład w 2001 roku, gdy rodzina Druid Peak liczyła aż 37 członków. Do sytuacji takiej może dojść, gdy jest dużo pożywienia, w okolicy jest dużo licznych innych rodzin, więc oddzielenie się od własnej rodziny staje się niebezpieczne. Wówczas w rodzinie może pojawić się druga rozmnażająca się para, złożona zwykle z córki oraz samca, który zaryzykował i dołączył do rodziny. W takiej sytuacji w ramach rodziny może dojść do walk.

Najbardziej na zaburzenie struktury w wilczych rodzinach wpływają ludzie zabijający ich członków. W zależności od tego, kto zostanie zabity i jak wiele wilków straci rodzina, może dojść do sporych przetasowań. Jednak zmiany te są wciąż słabo rozumiane przez naukę.

©️Federico Di Dio, Unsplash”
https://www.facebook.com/share/p/1EDbJd7xEo/

Po przybyciu na Ziemię, wchodzimy w grę o rozstaniu. Widzimy siebie jako indywidualność spośród innych osobowości (ludzkich, zwierząt, roślin, minerałów) oddzielonych od siebie. Aby wejść w grę, założymy kostium: ludzkie ciało. To nasz awatar, jedna z projekcji Świadomości, która doświadcza różnorodności możliwości, które tworzy w nieskończoność.
Weźmy film Awatara jako odniesienie. ’ W tym filmie fabularnym bohater przedstawia swoją Świadomość w awatarze, aby komunikować się z niebieskimi ludźmi (Na’vis) zamieszkującymi planetę Pandora. Wchodzi w inną grę niż gra ziemska z innymi zasadami, które stopniowo poznaje, aby zdobyć zaufanie tych ludzi i zintegrować się.
Na Ziemi to ta sama zasada Jesteśmy awatarami Świadomości, która gra w konkretną grę. Jaki jest cel tej gry? Chodzi o projekcję Świadomości, którą uosabiamy w materii odnalezienia jedności w sobie i wokół siebie.
Jak łatwiej byłoby przeżyć tę jedność poprzez ten szósty zmysł, jaki posiada niebieski lud Avatara, dzięki temu atrybutowi, który może połączyć ich bezpośrednio z drugim (symbolizowany przez ich włosy, których koniec jest żywy i może połączyć się z rośliną, zwierzęciem i ich podobnymi).
Na Ziemi tak nie jest. Magiczna różdżka, która pozwala tworzyć jedność w mnożeniu jest niewidoczna. Ale jak więc się nią porusza tą magiczną różdżką?
Gdy wchodzimy w grę, mamy wybór, aby uwierzyć w tę iluzję i wtedy pociągnąć kursor ku coraz większej rozłące, generując w ten sposób ciężkie emocje i tworząc scenariusze niesprawiedliwości, przemocy, wykorzystywania… aż doprowadzi nas do manipulowania zasadami gry, abyśmy je na naszą korzyść. Co znacznie przyczynia się do zwiększenia poziomu trudności gry.
Mamy też wybór, by w to nie wierzyć, bo wszystko zależy od przekonań. To nasze przekonania tworzą naszą rzeczywistość. Sposób postrzegania świata, ukształtowany przez nasze przekonania, natychmiast tworzy indywidualną matrycę, w której się ewoluujemy, która, jeśli jest szeroko podzielona, staje się zbiorową iluzją, w której większość istot ludzkich wchodzi w interakcję.
Niewierzenie w rozdzielenie, które postrzegają nasze pięć zmysłów, oznacza zmianę sposobu gry w tę grę i zmienianie jej, aby móc zmienić poziom (jak w grze wideo) i rozpocząć zupełnie nową grę, w której zmieniła się sceneria.
Konfiguracja gry wygląda inaczej. Nie jesteśmy już pionkami manipulowanymi przez naszego małego Ja (ego) w grze z butami (choroby, wypadki, bieda, konflikty… ) i pożądane pola (zdrowie, obfitość, pokój, komfort… ), którzy próbują, zarówno dobrze jak i źle (najczęściej źle, ponieważ przyciąga do siebie podświadomie, jak magnes, który emituje), poruszać się w ciemno po labiryncie z innymi pionkami, które postrzega jako konkurentów.
W tej obecnej grze, w której „ja” zajmuje całe miejsce, celem jest oderwanie się od siebie, aby przejść do siebie (spotkanie ze sobą, które prowadzi jedność w Sobie), a następnie do Nas (jedność wokół siebie).
Skupienie się w sobie prowadzi do odkrywania siebie i pokochania siebie w całym naszym życiu. I to właśnie ta miłość jest kluczem, magiczna różdżka pozwalająca zmienić scenerię gry, aby rozpocząć nową grę.
Spojrzeć na siebie łagodne i łagodne spojrzenie, to powiedzieć sobie: „Widzę siebie”. ‘Widzę siebie oczami Boga, tym spojrzeniem Serca. To dostrzeganie potęgi światła naszej duszy. I to jest najlepszy prezent jaki można sobie zrobić i zrobić na świecie. To się nazywa KOCHANIE SIEBIE.
Następnie to „widzę siebie” prowadzi naturalnie do słynnego „Widzę cię” z filmu „Awatara”, który każdy wygłasza swoją kolej Neytiri (młoda kobieta o niebieskiej skórze, w której zakochał się człowiek) i bohater filmu. To małe zdanie jest bez wątpienia bryłką filmu. Mówi się drugiej osobie, że widzimy swoją piękność nawet poza iluzją, która daje się zobaczyć. To rozpoznawanie w drugiej osobie tego samego promieniowania, który zamieszkuje nas wszystkich. To spojrzenie poza widoczne różnice, aby zobaczyć tylko nasze podobieństwa. Nazywa się to KOCHANIEM.
Gra się zmienia. Staje się grą, w której współpraca, solidarność, dobroć… zasilają się samodzielnie, aby wprowadzić najpiękniejsze dzieło w tym materii. Ludzki awatar tworzy na Ziemi to, czym jest: miłość.
W tej wielkiej ziemskiej grze mamy więc wybór: kochać zamiast odrzucać, dodawać zamiast dzielić. Ten wybór należy do nas Tam leży nasza siła.
Ale przede wszystkim nie obwiniajmy się, nie obwiniajmy się, jeśli w obliczu wymagających sytuacji, nie zawsze udaje nam się znaleźć się w tej sile miłości. Wszyscy się uczymy i damy sobie kolejną okazję, by wyjść poza ciemne pole gry, w której stagnalizowaliśmy.
Nie chodzi o to, aby szukać najlepszej wersji siebie, ponieważ oznaczałoby to, że nie radzimy sobie z tym, kim jesteśmy teraz. Lecz raczej dawać sobie naszą miłość w każdej chwili będąc dla siebie osobą, która nas wspiera, gratuluje i wspiera nas bezbłędnie. Nie pozostaje nam nic innego, jak być tą niebiańską emanacją, przez którą Świadomość Źródło zaprasza do gry w formę materialną poprzez „Ja” w celu powrotu do siebie.
Dorothée Delaumeni”
https://www.facebook.com/share/p/1UViSmkoAV/