W przypadku odkrytego, kobiecego grobu z X wieku z elementami łuku, ja przyjąłbym tezę, że jest to grób właścicielki stada “owiec śruborogich”, która umiejętności strzelania z łuku [ i może jazdy na koniu] wykorzystywała do ochrony stada przed wilkami i zdziczałymi psami.

Owca śruboroga [ zobacz w Google] była znana już Panonii w czasach Juliusza Cezara, jako “wełnisty jeleń “= po łacinie “lana hart”, a lud hodujący te owce Cezar zwał “ Anart-es”.
Prasłowianie i Dakowie hodującego owce sruborogie zwali Lenart [len(a)= wełna i (h)art = jeleń].
Ptolemeusz [100 – 170 r.] w swojej Geografii, odnotowuje siedziby Anartophracti [= część Anartow] na ziemiach nadwiślańskich.
Antyczne nazwania a obecnie nazwiska Lanart, Lenar, Lenarcik, Lenarczyk, Lenard, Lenart (najliczniejsze), Lenartowicz wskazują, że Ptolemeusz miał wiarygodne informacje [zobacz Rozkład występowania nazwisk w powiatach].

Pod koniec IX wieku , Węgrzy osiedlając się w Panonii rozpoczęli hodowlę owcy śruborogiej na dużą skalę, bo dostarczała im mięso, mleko i wełnę.
Na średniowiecznych malowidłach kościelnych w krajach słowiańskich na Bałkanach, owieczki sruborogie sa przedstawiane jak w Polsce baranki.