https://bialczynski.pl/2024/05/25/lud-dlugowiecznych-hunzow-czyli-guniow-hakownikow-w-karakorum-archiwum-2010/

KK sam się pogrążył

„Ocena wychwytu nanocząstek kobaltu przez komórki rakowe za pomocą żywej spektroskopii ramanowskiej

Autorzy Rauwel E. , Al-Arag S. , Salehi H. , Amorim CO , Cuisinier F., Guha M., Rosario MS, Rauwel P.

Odebrane 13 kwietnia 2020 r

Przyjęte do publikacji 8 lipca 2020 r

Opublikowane 24 września 2020 r Tom 2020: 15 Strony 7051 — 7062

DOI https://doi.org/10.2147/IJN.S258060

Sprawdzone pod kątem plagiatu Tak

Przejrzyj przez Pojedyncza anonimowa recenzja

Komentarze recenzentów 2)

Redaktor, który zatwierdził publikację: Prof. Dr Anderson Oliveira Lobo

Artykuł ma wynik altmetryczny 1
Pobierz artykuł [PDF]

Erwan Rauwel1 ,* Siham Al-Arag2) ,* Hamideh Salehi,2) Carlos O Amorim,3 Frédéric Cuisinier,2) Mithu Guha,4 Maria S Rosario,5 Protima Rauwel1

1Institute of Technology, Estonian University of Life Sciences, Tartu, Estonia; 2)LBN, University of Montpellier, Montpellier, Francja; 3Dpt. Of Physics & CICECO – Aveiro Institute of Materials, University of Aveiro, Aveiro, Portugalia; 4Dpt. Patologii Ogólnej i Molekularnej, Wydział Lekarski, Uniwersytet w Tartu, Tartu, Estonia; 5CICECO – Aveiro Institute of Materials, University of Aveiro, Aveiro, Portugalia

* Ci autorzy w równym stopniu przyczynili się do tej pracy

Korespondencja: e-mail Erwan Rauwel erwan.rauwel@emu.ee

Cel: Nanotechnologia stosowana w leczeniu raka jest rosnącym obszarem badań nad nanomedycyną za pomocą magnetycznych systemów dostarczania leków przeciwnowotworowych za pośrednictwem nanocząstek, oferujących możliwie najmniejsze skutki uboczne. W tym celu zbadano zarówno właściwości strukturalne, jak i chemiczne komercyjnych nanocząstek kobaltu z metalem za pomocą bezogniskowej konfokalnej spektroskopii ramanowskiej.
Materiały i metody: Strukturę krystaliczną i morfologię nanocząstek kobaltu badały XRD i TEM. Właściwości magnetyczne badano za pomocą SQUID i PPMS. Konfokalna mikroskopia ramanowska ma wysoką rozdzielczość przestrzenną i czułość kompozycyjną. Służy zatem jako narzędzie bez etykiet do śledzenia nanocząstek w komórkach i badania interakcji między nanocząstkami kobaltu bez powłoki a komórkami rakowymi. Toksyczność nanocząstek kobaltu w stosunku do komórek ludzkich oceniono w teście MTT.
Wyniki: Wychwyt nanocząstek metalu Superparamagnetic Co przez komórki rakowe MCF7 i HCT116 oraz mezenchymalne komórki macierzyste DPSC badano za pomocą konfokalnej mikroskopii ramanowskiej. Sygnatura nanocząstki Ramana pozwoliła również na dokładne wykrycie nanocząstki w komórce bez etykietowania. Zaobserwowano szybki wychwyt nanocząstek kobaltu, a następnie szybką apoptozę. Ich niska cytotoksyczność, oceniana za pomocą testu MTT przeciwko komórkom ludzkiej embrionalnej nerki (HEK), czyni ich obiecującymi kandydatami do opracowania ukierunkowanych terapii. Co więcej, przy napromieniowaniu laserowym 20 mW o długości fali 532 nm możliwe jest doprowadzenie do lokalnego ogrzewania prowadzącego do spalania nanocząstek kobaltu w komórkach, po czym otwiera nowe drogi do fototerapii raka.
Wniosek: Konfokalna spektroskopia ramanowska bez etykiet umożliwia dokładne zlokalizowanie nanocząstek metalu Co w środowiskach komórkowych. Zbadano interakcję między nanocząstkami kobaltu bez środków powierzchniowo czynnych a komórkami rakowymi. Łatwa endocytoza w komórkach rakowych pokazuje, że te nanocząstki mogą potencjalnie wywoływać apoptozę. To wstępne badanie pokazuje wykonalność i znaczenie nanomateriałów kobaltu do zastosowań w nanomedycynie, takich jak fototerapia, hipertermia lub dostarczanie komórek macierzystych.

Słowa kluczowe: Spektroskopia ramanowa, nanocząstki kobaltu, komórki rakowe, komórki macierzyste, pobieranie komórek, apoptoza, narzędzie bez etykiet

Wprowadzenie
W ciągu ostatnich dziesięcioleci, ze względu na stałe zapotrzebowanie na bardziej wydajne i mniejsze urządzenia, nanocząsteczki metali (MNP) przyciągnęły znaczną uwagę.1,2) Główne zainteresowanie MNP wynika z ich unikalnych właściwości chemicznych i elektronicznych wynikających z ich wysokiego stosunku powierzchni do objętości. Nanocząstki magnetyczne również cieszą się dużym zainteresowaniem, ponieważ zmniejszenie wielkości dodatkowo wpływa na ich właściwości magnetyczne. Dlatego MNP o wymiarach mniejszych niż charakterystyczne wymiary pojedynczej domeny magnetycznej są bardziej interesujące. W rezultacie takie NP wykazują superparamagnetyzm (SPM) i wykazują zerowe pole przymusu i remanencję,3,4 czyniąc ich najlepszymi kandydatami do opracowywania aplikacji w nowych obszarach, takich jak nanomedycyna, a zwłaszcza w teranostyce.5–7 Rozwój nanotechnologii w ciągu ostatnich dziesięciu lat miał pozytywny wpływ na kilka zastosowań w wielu polach, w tym nanomedycynie8,9 w przypadku hipertermii magnetycznej10,11 rak12,13 i ortopedia.14 Nanoteranostyka,15 które łączą zarówno możliwości terapeutyczne, jak i diagnostyczne w nanoskali, poszerzyły perspektywy spersonalizowanej medycyny.16,17 Badano również inne ukierunkowane zastosowania w dziedzinie nanomedycyny, takie jak fotodiagnostyczna i fototermiczna terapia przeciwnowotworowa (PTT) z wykorzystaniem nanocząstek platyny18 lub złote nanocząstki,19–21 a także dostarczanie nano-ładowanych komórek macierzystych.22 Co więcej, nanotechnologia raka jest szybko rozwijającym się obszarem badań nad nanomedycyną, głównie dlatego, że systemowe stosowanie leków przeciwnowotworowych ma pewne wady w odniesieniu do skutków ubocznych, nieefektywnego stężenia leku w obszarze docelowym i jego degradacji na trasie.23 W tym względzie systemy dostarczania leków przeciwnowotworowych za pośrednictwem nanocząstek magnetycznych oferują dodatkowe korzyści, takie jak zminimalizowane skutki uboczne, a także lepszą kontrolę dostarczania leków. Dlatego naukowcy aktywnie badają te właściwości24,25 badając interakcję między błoną komórkową a nanocząstkami, która była przedmiotem wielu badań.26 W rzeczywistości mogą wystąpić różne tryby pobierania komórek, które wymagają dalszego zrozumienia w celu opracowania odpowiedniego leczenia. Ponadto toksyczność metalowych nanocząstek zaangażowanych w takie pobieranie wymaga również oceny przed włączeniem tych nanomateriałów do zastosowań w leczeniu raka.

Spektroskopia ramanowska jest nieinwazyjną metodą analizy opartą na mapowaniu biochemicznym analizowanego obszaru próbki. Ta technika dostarcza konkretnych informacji na temat unikalnych wibracji cząsteczek po wzbudzeniu laserem monochromatycznym. Konfokalna mikroskopia ramanowska o wysokiej rozdzielczości przestrzennej i unikalnej czułości kompozycyjnej jest stosowana jako unikalne narzędzie bez etykiet do śledzenia leków i nanocząstek w komórkach.27–31 Komórki i ich składniki są analizowane za pomocą widm wibracyjnych ze względu na różnice w ich składzie biochemicznym. Sygnatura nanocząstki Ramana umożliwia zatem precyzyjne wykrywanie nanocząstek w komórce bez żadnego oznakowania.27–29,32Stosując tę metodę, zbadano pobieranie Co MNP przez komórki rakowe i ich lokalizację w obrębie.

Co MNP są znanymi katalizatorami, szczególnie w reakcjach Fischera-Tropscha.33 Raporty dotyczące Co MNP badane dla zastosowań biomedycznych (lub w biomedycynie) są bardzo rzadkie, a większość badań przeprowadzono głównie z nanocząstkami tlenku kobaltu34,35 ze względu na nieodłączne właściwości piroforyczne Co MNP. Zasadniczo MNP Co muszą być pokryte warstwą tlenku, węgla lub warstwą organiczną, aby stłumić ich gwałtowne i spontaniczne utlenianie po ekspozycji na powietrze.36 Ponadto Co MNP o rozmiarach poniżej 8 nm wykazują właściwości superparamagnetyczne,37,38wraz z wysokim nasyceniem magnetycznym, dzięki czemu są obiecującymi nanomateriałami do zastosowań w nowych obszarach, takich jak nanomedycyna i oczyszczanie wody. Dlatego ultrastabilne niepiroforyczne Co MNP są niezbędne do opracowania praktycznych zastosowań. Bez środków powierzchniowo czynnych Co MNP zastosowane w tym badaniu nie wykazywały żadnych zachowań piroforycznych, co umożliwiło zbadanie ich zdolności penetrujących komórki w stosunku do komórek rakowych.

W tym badaniu zbadaliśmy interakcję między nanocząstkami kobaltu i komórkami rakowymi za pomocą spektroskopii ramanowskiej jako narzędzia bez etykiet do badania rozwoju alternatywnych dróg leczenia raka.

Materiały i metody
Nanocząstki kobaltu
Nanocząsteczki kobaltu są klasy przemysłowej i zostały dostarczone przez PRO-1 NANOSolutions w postaci czarnego proszku. Przed użyciem nanocząsteczki Co zostały rozproszone w roztworze buforowym PBS poprzez wstrząsanie energetyczne, a następnie sonizowane przez 5 minut w kąpieli ultradźwiękowej.

Linie komórkowe
Zastosowano następujące linie komórkowe: MCF-7 (ATCC HTB-22), HCT 116 (ATCC CCL-247), HEK 293 (ATCC CRL-1573) i PPC-1 (ATCC HTB-190). Ponadto przetestowano pierwotne mezenchymalne komórki macierzyste pochodzące z miazgi zębowej (DPSC).27–29,32 DPSC uzyskano z ludzkich zębów mądrości, wyekstrahowano z powodów ortodontycznych i odzyskano od zdrowych pacjentów (przedział wiekowy: 15 – 18 lat). Otrzymano pisemną świadomą zgodę od pacjentów ’ rodziców, zatwierdzoną przez lokalny komitet etyczny (Comité de Protection des Personnes, szpital Montpellier, Francja). DPSC zostały wyizolowane i scharakteryzowane zgodnie z wcześniejszym opisem.29 Linie komórek rakowych i pierwotne mezenchymalne komórki macierzyste hodowano odpowiednio w pożywkach DMEM i αMEM (Dulbecco’s i Alpha Modified Eagle’s Medium) zawierających 10% FBS i 1% antybiotyków (100 µg.mL−1 penicylina Streptomycyna) w 37 ° C i 5% CO2).

Rozwiązanie buforowe PBS
Roztwór buforowy PBS składa się z 1 l wody destylowanej, w której 8 g NaCl, 0,2 g KCl, 1,44 g Na2)HPO4 i 0,24 g KH2)PO4 zostały dodane. Wartość pH roztworu dostosowano do 7,4 przez dodanie HCl.

Studium strukturalne
Wzory dyfrakcji rentgenowskiej (XRD) zebrano za pomocą Panalitycznego dyfraktometru Empyrean ze źródłem promieniowania Cu Kα1 (λ = 0,15406 nm). Pomiar CHN przeprowadzono na modelu Leco Truspec Micro CHNS Analyzer 630 – 200-200, w temperaturze 1075ºC. Węgiel, wodór i siarkę mierzono absorpcją w podczerwieni, a azot mierzono przewodnością cieplną.

Badanie morfologiczne
Transmisyjną mikroskopię elektronową o wysokiej rozdzielczości (HRTEM) przeprowadzono na 80 – 300 FEI Titan, działającym przy 300 kV, z rozdzielczością punkt-punkt 1,4Å.

Pomiary magnetyczne
Pomiary magnetyczne przeprowadzono za pomocą magnetometru SQUID Quantum Design MPMS3, korzystając z opcji pomiaru VSM, w temperaturze 300 K, przy użyciu pól magnetycznych w zakresie od −70 i +70 kOe. Pozostałe pola magnetyczne magnesu nadprzewodzącego stosowanego jako źródło pola magnetycznego (około 22Oe po osiągnięciu 70kOe) zostały wzięte pod uwagę podczas szacowania pola przymusu.

Spektroskopia ramanowska
Widma ramanowskie zebrano za pomocą konfokalnego systemu mikroskopu ramanowskiego WITec alfa 300R (WITec Inc., Ulm, Niemcy). Wzbudzenie w konfokalnej mikroskopii ramanowskiej jest generowane przez laser Nd: YAG z podwójną częstotliwością (New-port, Irvine, CA, USA) o długości fali 532 nm, o maksymalnej mocy wyjściowej lasera 50 mW w jednym trybie wzdłużnym. Incydencyjna wiązka laserowa jest skupiona na próbce za pomocą obiektywu zanurzenia w wodzie 60 × NIKON o aperturze numerycznej 1,0 z odległością roboczą 2,8 mm (Nikon, Tokio, Japonia). Moc lasera po obiektywie wynosi 15 mW, ale moc pochłaniana przez komórki w PBS jest niższa.

Rozdzielczość przestrzenna i głębokość wynosi odpowiednio 300 nm i 1 μm. Zmieszane rozproszone promieniowanie przechodzi przez filtr krawędziowy, aby zablokować promieniowanie Rayleigha z sygnału Ramana, który jest następnie kierowany do kamery EMCCD z urządzeniem z wieloma ładunkami elektronów (DU 970N-BV353, Andor, Hartford, USA). Rozmiar układu sprzężonego z ładunkiem elektronów wynosił 1600 × 200 pikseli, kontroler kamery był 16-bitowym konwerterem A / D działającym z częstotliwością 2,5 MHz. Czas akwizycji pojedynczego widma został ustawiony na 0,5 sekundy. Nagrano powierzchnię 150 × 150 punktów na obraz, co doprowadziło do pozyskania 22500 widm dla jednego obrazu. Zaletą naszej metody analizy wykorzystującej EMCCD (CCD mnożące elektron) jest duża prędkość skanowania. Każdy piksel można nagrać z bardzo dobrym stosunkiem sygnału do szumu w niskich czasach integracji.Dla wysokiej rozdzielczości przestrzennej systemu (300 nm) rejestrowany jest pełny obraz całej komórki w celu lepszej analizy. Pozyskiwanie i przetwarzanie danych przeprowadzono za pomocą oprogramowania Image Plus 5.2 (Ulm, Niemcy) firmy WITec.

Analiza oparta jest na dwóch metodach. Pierwsza metoda zapewnia zintegrowaną intensywność Ramana w określonych regionach, w szczególności w trybach rozciągania C-H. Zintegrowane natężenia Ramana w trybie rozciągania C-H (2800 – 3000 cm−1) reprezentują rozkład lipidowo-białkowy w komórkach. Przetwarzanie danych odbywa się za pomocą oprogramowania Image Plus firmy WITec. Każdy obraz dotyczący tych zintegrowanych intensywności może dostarczyć mapę regionu. Za pomocą tabeli referencyjnej oznaczonej kolorami jasnożółte odcienie wskazują najwyższe natężenia, a pomarańczowe odcienie najniższe natężenia zintegrowane w wybranym regionie. Drugą metodą analizy jest analiza klastra K-mean (KMCA), która oddziela dane na klastry k-mutualnie wykluczające i może działać wiele razy. KMCA zostało zrealizowane przy użyciu oprogramowania WITec Project Plus.

W eksperymentach Ramana komórki 2×105 MCF7 hodowano przez 24 godziny na wypolerowanym i zdezynfekowanym fluorku wapnia CaF2) (Crystran Ltd, Dorset, Wielka Brytania) podłoża w szalkach Petriego 35 mm. Nanocząstki zawieszono w czystej destylowanej wodzie dejonizowanej. Rozpuszczony roztwór nanocząstki dodano następnie do pożywki do hodowli komórkowej w stężeniu 2 µg / ml w celu 1-godzinnej inkubacji. CaF2) substraty z przyklejonymi komórkami są utrwalane za pomocą 2% PFA (paraformaldehydu) po dokładnym spłukaniu 1x PBS. Komórki były przechowywane w 5 ml PBS i przekazywane bezpośrednio do pomiarów Ramana.

Badanie toksyczności
Cytotoksyczność różnych stężeń nanocząstek kobaltu oceniono za pomocą testu MTT. Ludzkie komórki nerki embrionalnej (HEK) lub PPC-1 wysiano w dniu 0 o gęstości 1000 na studzienkę w 96 studzienkach płytek mikromiareczkowych. W dniu 1 dodano nanocząstki kobaltu w różnych stężeniach. Po 24-godzinnym okresie inkubacji pożywkę zawierającą nanocząstki usunięto z płytki, aby zapewnić, że żadne nanocząstki nie pozostaną w roztworze i uniknąć nakładania się lub utrudniać test MTT. Po 24 godzinach do każdej studzienki dodano bromek 3- (4,5-dimetylotiazol-2-ilo) -2,5-difenyltetrazoliowy (MTT) (0,5 mg / ml; Sigma – Aldrich) i płytki utrzymywano w 37 ° C przez 2 godziny. Medium zostało następnie odrzucone; DMSO dodano do każdej studzienki, aby zlizować komórki. Absorbancję mierzono przy 530 nm za pomocą spektrofotometru wielościennego (Tecan, czytnik mikropłytek).Wszystkie testy MTT zostały powtórzone dwukrotnie.

Wyniki i dyskusja
Charakterystyka morfologiczna
W Rycina 1A, wzór dyfrakcji rentgenowskiej uzyskany z nanoproszku Co pokazuje, że nanocząsteczki kobaltu są wysoce krystaliczne ze skoncentrowaną na twarzy strukturą krystaliczną sześcienną (Fm3m) (= 3,5447Å) i średnią krystalitową średnicą 2,5 nm (JCPD 15 – 806).39 Piki dyfrakcyjne , i są w dobrej zgodzie z krystalicznym sześciennym metalem Co (PDF nr 79 – 1770).39

Rycina 1 (A) Wzór XRD nanocząstek Co metalowych zastosowany w badaniu, (B) przegląd wysokiej rozdzielczości sześciennych nanocząstek Co metal o średnicy 5 nm, wstawka jest obrazem TEM o wysokiej rozdzielczości jednego nanocząstka kobaltu (C) przegląd TEM niskiego powiększenia sześciennych nanocząstek Co metal aglomerowanych, (D) histogram rozkładu wielkości.

Mikrografy TEM z Rycina 1B i C przedstawić przegląd nanocząstek kobaltu badanych w tym badaniu. W Rycina 1B, niektóre Co MNP są kuliste i monodyspergowane na siatce pokrytej węglem stosowanej do obserwacji TEM. Wszystkie są krystaliczne, jak zaobserwowano na frędzlach kratowych na tym samym obrazie. We wstawce znajduje się mikrograf o wysokiej rozdzielczości jednej wysoce krystalicznej nanocząstki. Nanocząstka jest zorientowana w kierunku , jak wskazuje rozdzielczość punkt-punkt kolumn atomowych. W przeciwieństwie do Rycina 1B, niektóre nanocząsteczki Co w Rycina 1C mają tendencję do aglomeracji w większe skupiska, głównie dlatego, że są wolne od środków powierzchniowo czynnych. Histogram rozkładu wielkości w Rysunek 1D zapewnia średni rozmiar nanocząstek 2,6 nm przy niskim odchyleniu standardowym 0,77.

Czystość powierzchni Co MNP i wykrywanie środków powierzchniowo czynnych lub gatunków organicznych badano za pomocą pomiarów węgla-wodoru-azotu (CHN). Po przeanalizowaniu 2,218 mg Co MNP uzyskano 0,451% masy węgla i 0,239% masy azotu; nie wykryto wodoru ani siarki. Ta analiza sugeruje, że wykryty węgiel i azot są głównie spowodowane ekspozycją na powietrze. Ponadto, ponieważ na powierzchni Co MNP nie ma powłoki organicznej, dlatego wpływ bezpośredniego oddziaływania Co MNP z komórkami rakowymi można w prosty sposób ocenić.

Właściwości magnetyczne
Zbadano właściwości magnetyczne nanocząstek Co i zmierzono pętlę histerezy uzależnienia od pola magnetycznego (M-H) przy 300K. Typowa pętla M-H mierzona przy 300K i znormalizowana do zawartości masy Co jest przedstawiona w Rycina 2. Krzywa M-H przy 300K wyświetla magnetyzację nasycenia przy około 5kOe z szacowanym przymusem H.C 90%) naszych próbek jest metaliczny kobalt. Badania właściwości magnetycznych nanomateriałów Co ujawniają, że MNP Co wykazują mieszaninę superparamagnetycznych i miękkich zachowań ferromagnetycznych.

Rycina 2 Pętla histerezy M-H mierzona w 300K dla nanocząstek Co, wstawka pokazuje szczegóły pomiaru wokół początku.

Badanie spektr Ramana
W celu zbadania interakcji między Co MNP a komórkami raka piersi MCF7 przeanalizowano rozproszone światło Ramana z wolnostojących Co MNP. Rycina 3A i B to obrazy optyczne Co MNP analizowane za pomocą spektroskopii ramanowskiej. Dwa wzory Ramana (obliczone jako średnie widma) uzyskane przy niskiej i wysokiej mocy lasera odpowiednio 5 mW i 20 mW (Rycina 3C) zostały również porównane. Widmo Co MNP charakteryzuje się trzema głównymi pikami wyśrodkowanymi na 474, 512, 608 i 680 cm−1. Te piki odpowiadają np. F.12g, F.2) 2goraz tryby A1 jednokrystalicznego Co3O4.42,43

Rycina 3 Obrazy optyczne aglomerowanych Co MNP badanych za pomocą spektroskopii ramanowskiej o mocy lasera (A) 5mW i (B) 20mW, (C) porównanie wzoru Ramana uzyskanego z proszku Co MNP z wzbudzeniem laserowym 532 nm przy niskiej mocy 5 mW wskazanym przez niebieskie widmo (A) do wyższej mocy lasera 20 mW wskazanej przez czerwone widmo (B).

Chociaż moc lasera jest mniejsza niż 20 mW, wystarcza jednak do spontanicznego spalania nanocząstek Co (Rycina 3B). Można to przypisać brakowi powłoki organicznej na ich powierzchniach. Przy niskiej mocy lasera wzór Ramana odpowiada skoncentrowanemu na twarzy sześciennemu metalowi kobaltowemu, co ilustruje niebieskie spektrum na rycinie 3c.44,45 Wzór Ramana w Rycina 3C (czerwone widmo) odpowiada Co3O4struktura krystaliczna. W związku z tym potwierdza, że napromieniowanie laserowe wywołuje spontaniczne utlenianie Co MNP. Dlatego podczas badania moc lasera została zmniejszona do mniej niż 5 mW. Widmo Ramana przy niskiej energii służyło jako punkt odniesienia do identyfikacji wolnostojących Co MNP w rozwiązaniu PBS. Co MNP ustabilizowano w pożywce DMEM zawierającej komórki raka piersi MCF7 przez 1 godzinę, co było wystarczające do wywołania dyfuzji nanocząstek w komórkach raka piersi MCF7.

Spektroskopia ramanowska umożliwia identyfikację dwóch różnych sygnałów z Co MNP. W Rycina 4, niebieskie widmo odnosi się do pozakomórkowej sygnatury nanocząstek, ponieważ grupa C-H należąca do białek komórkowych jest nieobecna, podczas gdy w czerwonym spektrum szczyt C-H wynosi 2800 cm−1 i OH na 3200 cm−1 w obecności nanocząstek odnosi się do wewnątrzkomórkowych nanocząstek. Wykrywanie widm z wokseli w połączeniu z zaawansowaną analizą danych pozwala nam zatem rozróżnić nanocząstki pozakomórkowe i wewnątrzkomórkowe (Rycina 4).

Rycina 4 Wzory ramanowskie uzyskane z Co MNP poza komórkami MCF7 (niebieskie widmo) i wewnątrz komórek MCF7 (czerwone widmo) z wzbudzeniem laserowym 532 nm poniżej 5 mW.

Rycina 5A i B wykazują dwa zrekonstruowane obrazy komórek raka piersi MCF7 inkubowanych z Co MNP. Rycina 5A to zintegrowany obraz intensywności Ramana w 2800 – 3000 cm−1 region, który jest obszarem lipidowo-białkowym komórek. W Rycina 5B, stosując analizę skupień średniej k (KCMA), byliśmy w stanie rozróżnić cząstki (zielone piksele oznaczone strzałkami). Rycina 5C przedstawia spektrum ramanowskie Co MNP z pikiem białka lipidowego (2800 – 3200 cm−1), wewnątrz komórek raka piersi MCF7 Rycina 5D pokazuje spektrum ramanowskie Co MNP poza komórkami.

Rycina 5 Komórki MCF-7 inkubowane z nanocząstkami Co, (A) zintegrowana intensywność Ramana w 2800 – 3000 cm−1 region komórek (B) Rekonstrukcja ramanowa obrazu A za pomocą KMCA do wykrywania nanocząstek Co (zielone piksele oznaczone strzałkami), (C) Widmo ramanowskie Co MNP w komórkach MCF7 (wskazane czerwoną strzałką) i (D) widmo poza komórkami (niebieskie strzałki).

Rycina 6 wyświetla 1-godzinną inkubację Co MNP z różnymi typami komórek: komórki raka piersi MCF7 (Rycina 6A i B), jelita grubego komórki rakowe HCT116 (Rycina 6C i D) i mezenchymalne komórki macierzyste miazgi dentystycznej DPSC (Rycina 6E do H.). Wszystkie komórki wykazują błoniastą lokalizację komórkową nanocząstek, na błonie plazmatycznej lub na błonie jądrowej, w ciągu 1 godziny od ekspozycji na nanocząstki. Wydaje się, że MNP sprzyjają zakotwiczeniu błony w kontakcie z komórkami, a nie zakotwiczeniu cytoplazmy. Zauważalnie w przypadku komórek HCT116 (Rycina 6C), wewnątrzkomórkowe nanocząstki są przymocowane do zewnętrznych powierzchni błony komórkowej, podczas gdy oczekuje się późniejszej internalizacji nanocząstek do komórek z wyższym czasem inkubacji (po 1 godzinie). Oznacza to, że dłuższy czas inkubacji byłby konieczny, aby nanocząstki przeniknęły do jądra komórki.

Rycina 6 Raman zrekonstruował obrazy przedstawiające Co MNP w komórkach (wskazanych czerwonymi strzałkami) i komórkach zewnętrznych (wskazanych niebieskimi strzałkami) po inkubacji przez 1 godzinę z komórkami raka piersi MCF7 (A i B), komórki rakowe jelita grubego HCT116 (C i D) oraz z mezenchymalnymi komórkami macierzystymi pulpy dentystycznej DPSC (E–H.).

Badanie cytotoksyczności
Ważne jest również zbadanie cytotoksyczności tych nanocząstek kobaltu wobec ludzkich komórek przed zastosowaniem ich w nanomedycynie. Element Co jest dobrze tolerowany przez ludzkie ciało, które może łatwo wyeliminować kobalt, ponieważ jest to metal nieakumulujący się.46 Dlatego cytotoksyczność roztworów PBS zawierających Co MNP badano na ludzkich embrionalnych komórkach HEK 293.47 Różne stężenia Co MNP rozproszone w roztworze PBS zostały przygotowane i zbadane w teście MTT. W Rycina 7, Testy MTT przeprowadzono na roztworach Co MNP o stężeniu od 0,5 µg do 120 mg / L przez 24 godziny, a dane przeanalizowano przy użyciu jednokierunkowej ANOVA, a następnie testu post hoc Dunnetta. Różnice uznano za znaczące, jeżeli p < 0,05. Rycina 7 pokazuje średni błąd standardowy ± średniej (SEM) zduplikowanych pomiarów reprezentatywnej próbki trzech niezależnych eksperymentów. To badanie toksyczności w stosunku do komórek HEK 293 pokazuje, że śmiertelność jest bardzo niska dla badanych stężeń nanocząstek kobaltu (120 mg / l (0,12 ppm)) i wynosi około 17%. W przypadku niskich stężeń nie wykryto widocznie wysokiej toksyczności wobec komórek HEK 293. Podobne badanie cytotoksyczności przeprowadzono na pierwotnej linii komórek raka prostaty (PPC-1). Rycina 7B przedstawia testy MTT przeprowadzone na roztworach Co MNP o stężeniach od 0,5 µg / L do 50 mg / L przez 24 godziny.

Rycina 7 Test toksyczności nanocząstek kobaltu (A) na komórkach HEK 293, (B) na komórkach PPC-1.

Badanie toksyczności na komórkach PPC-1 wskazuje, że śmiertelność wynosi ponad 64% dla stężenia nanocząstek kobaltu wynoszącego 0,5 µg / L i wykazuje wyższą śmiertelność (ponad 79%) dla stężenia 50 mg / l. Wyniki te pokazują zatem, że Co MNP są potencjalnymi kandydatami do leczenia raka.

Dyskusja
W tym badaniu wykazujemy, że spektroskopia ramanowska może być wykorzystana jako narzędzie bez etykiet w celu zbadania interakcji między Co MNP a różnymi typami komórek. Celem było zbadanie, czy Co MNP były w stanie przeniknąć błony komórkowe komórek rakowych. Mikroskopia ramanowa umożliwia wydajne śledzenie Co MNP w komórkach bez etykiet poprzez odróżnienie ich od wolnostojących Co MNP poza komórkami. Nasze badanie pozwoliło również zlokalizować nanocząstki w komórce za pomocą analizy danych Confocal Raman.

In this study, we validate that Co MNPs easily penetrate the cell membrane of cancer cells leading to their potential apoptosis. Endocytosis is a normal process in living cells and is also known as cellular uptake. Cellular uptake of NPs involves distinctive mechanisms. In addition, cancer cells exhibit different uptake velocities and behaviours than healthy human cells.48,49 Endocytosis is normally used by cells for uptake of proteins and other macromolecules but also applies to NPs. It has been observed that NP uptake is usually more pronounced in cancer cells50 and the internalization rate is also higher for more aggressive cancer cells than healthy cells,51 which can be considered as an asset for treatment options based on nanoparticle uptake. Raman spectroscopy then emerges as a convenient and rapid method towards investigating the interaction between nanomaterials and cells. This study also highlights that it is possible to induce the fast oxidation of the Co MNPs under laser irradiation of 532nm wavelength with the power of 20mW. Using phototherapy or bringing about the destruction of the cancer cells through the combustion of Co MNPs introduced within a tumour is therefore valid in such a scenario. The magnetic properties exhibited by the Co MNPs also offer the possibility to target a specific location in the body through magnetic field assistance and combine phototherapy with hyperthermia therapy. This is presently under investigation and may offer new routes towards the development of cancer theranostics in combination with hyperthermia and phototherapy. The toxicity of the Co MNPs used in this study was also investigated in order to evaluate the validity of a potential application for cancer treatment. Furthermore, the low cytotoxicity exhibited towards HEK 293 cells indicates that the mortality rate is very low even for high Co nanoparticle concentration of 120mg/L. Conversely, the toxicity against PPC-1 cancer is very high, even at concentrations as low as 5µg/L. This establishes the high potential of cobalt metal nanoparticles for applications in nanomedicine, more particularly for cancer therapy, considering the rapid uptake of Co MNPs by cancer cells. Selectivity combined with hyperthermia capabilities of the Co MNPs make them promising candidates for the development of targeted therapies such as drug delivery. Similar results have been recently reported with Au MNPs against breast cancer cells, in which positively charged Au MNPs caused abrupt destruction of MDA-MB-231 cells.52 In addition, the study reports that treatment with Au NPs makes MDA-MB-231 cells sensitive to 5-fluorouracil due to epigenetic changes. In effect, DNA fragmentation was detected with Au MNPs; however, in this present study, Raman spectroscopy did not show DNA fragmentation with Co MNPs. Therefore, the Co MNPs toxicity mechanism needs to be further investigated.

In addition, we have studied the uptake of nanoparticles by mesenchymal stem cells (MSCs). New research has revealed encouraging results for the application of MSCs as cellular carriers of therapy towards cancer tissue. “Nano-engineered” MSCs have been applied in different disciplines: in delivering therapeutics to tissues, in homing to cancer or inflammatory sites and in cancer imaging and immunotherapy. This “non-genetic” engineering approach, provided by nanoparticle loading, has unique advantages in cancer therapy and is complementary to existing genetic cell manipulation.22,53 MSCs carrying nanoparticles (MSCs-NPs) can be used to achieve targeted anti-cancer effects. Current results indicate that MSCs-NPs combine tumour tropism and penetrative abilities of MSCs, in addition to controlled NP release.54

Dental pulp constitutes an easily accessible and non-invasive source of mesenchymal stem cells when compared to other adult stem cell sources. Dental pulp stem cells (DPSCs) have been previously investigated for their resistance to anti-cancer drug and have revealed potential for applications in drug delivery and reduce chemotherapy side effects.29,32 For these reasons, we investigated the DPSCs potential uptake ability for nanoparticle delivery (Figure 6E–H). MSCs manifest high resistance to the cytotoxic effect of internalized nanoparticles, as was shown with HEK 293 cell viability tests, up to high concentrations of Co MNPs (Figure 7A). On one hand, nanoparticles fixed to cell membranes have ignorable cytotoxicity to MSCs (favourable localization). On the other hand, as in the case of anticancer drug loading in cells, limited intracellular spacing makes it difficult to administer high therapeutic doses. Nanosized particles in contrast may help to maximize therapeutic loading and allow MSC migration followed by nanoparticle release into target tissues.

Conclusion
We have studied the interaction between surfactant-free cobalt metal nanoparticles with cancer cells. The investigation demonstrated the ability of non-invasive, label-free confocal Raman spectroscopy to discriminate free-standing cobalt metal nanoparticles present in a PBS solution from the nanoparticles inside the cancer cells. Raman spectroscopy enables accurate localization of the Co metal nanoparticles in a cellular environment, owing to their chemical fingerprint and advanced data analysis methods.

The facile endocytosis in cancer cells also shows that these cobalt metal nanoparticles have a potential for inducing apoptosis of cancer cells. The fact that cobalt is a non-accumulative element for the human body, contrary to iron and copper, makes Co MNPs a possible candidate for cancer treatment. Furthermore, the toxicity test performed on HEK 293 cells showed a very low toxicity of the Co MNP for concentrations lower or equal to 120mg/L. Moreover, based on the marked tropism of MSCs toward tumours, it is expected that MSCs loaded with Co MNPs can target tumours and tumour metastases after systemic injection. The loaded Co MNPs could be released into the tumour niche through different routes: phototherapy, hyperthermia, or stem cell delivery.

The study also highlights that under a laser irradiation of 20mW with a wavelength of 532nm it is possible to locally induce combustion of the Co MNPs inside the cells, which opens new routes for cancer phototherapy. This preliminary study demonstrates the considerable capability of cobalt nanomaterials for applications in nanomedicine and further investigations are ongoing. All in all, Raman spectroscopy offers a new tool towards such implementations.

Acknowledgments
PRO-1 NANOSolutions is gratefully acknowledged for providing the cobalt metal nanoparticles used in this study. The authors thank Dr. Céline Gongora (Cancer Research Institute IRCM Montpellier, France) for providing the colorectal cancer cell line. The Center for Electron Nanoscopy at the Technical University of Denmark is acknowledged for access to their transmission electron microscopes. This research was funded by the European Regional Development Fund project EQUiTANT, grant number TK134 (F180175TIBT). This work was developed in the scope of the project CICECO-Aveiro Institute of Materials (ref. no. FCT UID/CTM/50011/2013), financed by national funds through FCT/MEC and co-financed by FEDER under the PT2020 Partnership Agreement.

Disclosure
The authors report no conflicts of interest for this work.

References
1. Berry CC, Curtis ASG. Functionalisation of magnetic nanoparticles for applications in biomedicine. J Phys D: Appl Phys. 2003;36(13):R198–R206. doi:10.1088/0022-3727/36/13/203

2. Jeevanandam J, Barhoum A, Chan YS, Dufresne A, Danquah MK. Review on nanoparticles and nanostructured materials: history, sources, toxicity and regulations. Beilstein J Nanotechnol. 2018;9:1050–1074. doi:10.3762/bjnano.9.98

3. Sorensen CM. Magnetism. In: Klabunde KJ, editor. Nanoscale Materials in Chemistry. New york: Wiley Interscience Publication; 2001:169–221.

4. Lu A-H, Salabas EL, Schüth F. Magnetic Nanoparticles: synthesis, Protection, Functionalization, and Application. Angewandte Chemie Int Edition. 2007;46(8):1222–1244. doi:10.1002/anie.200602866

5. Lee D-E, Koo H, Sun I-C, Ryu JH, Kim K, Kwon IC. Multifunctional nanoparticles for multimodal imaging and theragnosis. Chem Soc Rev. 2012;41(7):2656–2672. doi:10.1039/C2CS15261D

6. Hoang Thi TT, Nguyen Tran D-H, Bach LG, et al. Functional Magnetic Core-Shell System-Based Iron Oxide Nanoparticle Coated with Biocompatible Copolymer for Anticancer Drug Delivery. Pharmaceutics. 2019;11(3):120. doi:10.3390/pharmaceutics11030120

7. Mukherjee A, Paul M, Mukherjee S. Recent Progress in the Theranostics Application of Nanomedicine in Lung Cancer. Cancers. 2019;11(5):597. doi:10.3390/cancers11050597

8. Odularu AT. Metal Nanoparticles: thermal Decomposition, Biomedicinal Applications to Cancer Treatment, and Future Perspectives. J Bioinorganic Chem App. 2018;2018:6. doi:10.1155/2018/9354708

9. Pelaz B, Alexiou C, Alvarez-Puebla RA, et al. Diverse Applications of Nanomedicine. ACS Nano. 2017;11(3):2313–2381. doi:10.1021/acsnano.6b06040

10. Zhang E, Kircher MF, Koch M, Eliasson L, Goldberg SN, Renström E. Dynamic Magnetic Fields Remote-Control Apoptosis via Nanoparticle Rotation. ACS Nano. 2014;8(4):3192–3201. doi:10.1021/nn406302j

11. Arriortua OK, Garaio E, Herrero de la Parte B, et al. Antitumor magnetic hyperthermia induced by RGD-functionalized Fe3O4 nanoparticles, in an experimental model of colorectal liver metastases. Beilstein J Nanotechnol. 2016;7:1532–1542. doi:10.3762/bjnano.7.147

12. Shao K, Singha S, Clemente-Casares X, Tsai S, Yang Y, Santamaria P. Nanoparticle-Based Immunotherapy for Cancer. ACS Nano. 2015;9(1):16–30. doi:10.1021/nn5062029

13. Mendes M, Sousa JJ, Pais A, Vitorino C. Targeted Theranostic Nanoparticles for Brain Tumor Treatment. Pharmaceutics. 2018;10(4):181. doi:10.3390/pharmaceutics10040181

14. Mazaheri M, Eslahi N, Ordikhani F, Tamjid E, Simchi A. Nanomedicine applications in orthopedic medicine: state of the art. Int J Nanomedicine. 2015;10:6039–6053. doi:10.2147/ijn.S73737

15. Silva CO, Pinho JO, Lopes JM, Almeida AJ, Gaspar MM, Reis C. Current Trends in Cancer Nanotheranostics: metallic, Polymeric, and Lipid-Based Systems. Pharmaceutics. 2019;11(1):22. doi:10.3390/pharmaceutics11010022

16. Kelkar SS, Reineke TM. Theranostics: combining Imaging and Therapy. Bioconjug Chem. 2011;22(10):1879–1903. doi:10.1021/bc200151q

17. Wang LS, Chuang MC, Ho JA. Nanotheranostics–a review of recent publications. Int J Nanomedicine. 2012;7:4679–4695. doi:10.2147/ijn.S33065

18. Depciuch J, Stec M, Maximenko A, et al. Synthesis method-dependent photothermal effects of colloidal solutions of platinum nanoparticles used in photothermal anticancer therapy. Applied Organometallic Chem. 2020;34(3):e5401. doi:10.1002/aoc.5401

19. Depciuch J, Stec M, Maximenko A, Pawlyta M, Baran J, Parlinska-Wojtan M. Control of Arms of Au Stars Size and its Dependent Cytotoxicity and Photosensitizer Effects in Photothermal Anticancer Therapy. Int. J. Mol. Sci. 2019;20(20):5011. doi:10.3390/ijms20205011

20. Depciuch J, Stec M, Maximenko A, Baran J, Parlinska-Wojtan M. Temperature-controlled synthesis of hollow, porous gold nanoparticles with wide range light absorption. J Mater Sci. 2020;55(12):5257–5267. doi:10.1007/s10853-020-04345-8

21. Depciuch J, Stec M, Kandler M, Baran J, Parlinska-Wojtan M. From spherical to bone-shaped gold nanoparticles—Time factor in the formation of Au NPs, their optical and photothermal properties. Photodiagnosis Photodyn Ther. 2020;30:101670. doi:10.1016/j.pdpdt.2020.101670

22. Wang Q, Cheng H, Peng H, Zhou H, Li PY, Langer R. Non-genetic engineering of cells for drug delivery and cell-based therapy. Adv Drug Deliv Rev. 2015;91:125–140. doi:10.1016/j.addr.2014.12.003

23. Mousa SA, Bharali DJ. Nanotechnology-Based Detection and Targeted Therapy in Cancer: nano-Bio Paradigms and Applications. Cancers. 2011;3(3):2888–2903. doi:10.3390/cancers3032888

24. McBain SC, Yiu HHP, Dobson J. Magnetic nanoparticles for gene and drug delivery. Int J Nanomedicine. 2008;3(2):169–180. doi:10.2147/ijn.s1608

25. Tietze R, Zaloga J, Unterweger H, et al. Magnetic nanoparticle-based drug delivery for cancer therapy. Biochem Biophys Res Commun. 2015;468(3):463–470. doi:10.1016/j.bbrc.2015.08.022

26. Messerschmidt C, Hofmann D, Kroeger A, Landfester K, Mailander V, Lieberwirth I. On the pathway of cellular uptake: new insight into the interaction between the cell membrane and very small nanoparticles. Beilstein J Nanotechnol. 2016;7:1296–1311. doi:10.3762/bjnano.7.121

27. Salehi H, Derely L, Vegh A-G, et al. Label-free detection of anticancer drug paclitaxel in living cells by confocal Raman microscopy. Appl Phys Lett. 2013;102(11):113701. doi:10.1063/1.4794871

28. Salehi H, Calas-Bennasar I, Durand J-C, et al. Confocal Raman spectroscopy to monitor intracellular penetration of TiO2 nanoparticles. J Raman Spectroscopy. 2014;45(9):807–813. doi:10.1002/jrs.4561

29. Salehi H, Al-Arag S, Middendorp E, et al. Dental pulp stem cells used to deliver the anticancer drug paclitaxel. Stem Cell Res Ther. 2018;9(1):103. doi:10.1186/s13287-018-0831-3

30. Ansari SM, Bhor RD, Pai KR, et al. Cobalt nanoparticles for biomedical applications: facile synthesis, physiochemical characterization, cytotoxicity behavior and biocompatibility. Appl Surf Sci. 2017;414:171–187. doi:10.1016/j.apsusc.2017.03.002

31. Sarkar S, Mondal A, Giri N, Ray R. Spin glass like transition and the exchange bias effect in Co3O4 nanoparticles anchored onto graphene sheets. Phys Chem Chem Phys. 2019;21(1):260–267. doi:10.1039/C8CP06659K

32. Salehi H, Al-Arag S, Middendorp E, Gergley C, Cuisinier F Stem cells as anticancer drug carrier to reduce the chemotherapy side effect. Proc. SPIE Imaging, Manipulation, and Analysis of Biomolecules, Cells, and Tissues XV. 2017;10068:1006805. doi:10.1117/12.2251994

33. Iglesia E. Design, synthesis, and use of cobalt-based Fischer-Tropsch synthesis catalysts. Appl Catal a Gen. 1997;161(1):59–78. doi:10.1016/S0926-860X(97)00186-5

34. Ghosh T, Dash SK, Chakraborty P, et al. Preparation of antiferromagnetic Co3O4 nanoparticles from two different precursors by pyrolytic method: in vitro antimicrobial activity. RSC Adv. 2014;4(29):15022–15029. doi:10.1039/C3RA47769J

35. Abudayyak M, Gurkaynak TA, Özhan G. In vitro evaluation of cobalt oxide nanoparticle-induced toxicity. Angewandte Chemie Int Edition. 2017;33(8):646–654. doi:10.1177/0748233717706633

36. Alymov MI, Rubtsov NM, Seplyarskii BS, Kochetkov RA, Zelensky VA, Ankudinov AB. Combustion and passivation of nickel nanoparticles. Mendeleev Communications. 2017;27(6):631–633. doi:10.1016/j.mencom.2017.11.032

37. Margeat O, Amiens C, Chaudret B, Lecante P, Benfield RE. Chemical Control of Structural and Magnetic Properties of Cobalt Nanoparticles. Chem Mater. 2005;17(1):107–111. doi:10.1021/cm048756a

38. Jun Y-W, Seo J-W, Cheon J. Nanoscaling laws of magnetic nanoparticles and their applicabilities in biomedical sciences. Acc Chem Res. 2008;41(2):179–189. doi:10.1021/ar700121f

39. Liu S, Zhu J, Mastai Y, Felner I, Gedanken A. Preparation and characteristics of carbon nanotubes filled with cobalt. Chem Mater. 2000;12(8):2205–2211. doi:10.1021/cm000062o

40. Jaumann T, Ibrahim EMM, Hampel S, Maier D, Leonhardt A, Büchner B. The synthesis of superparamagnetic cobalt nanoparticles encapsulated in carbon through high-pressure CVD. Chem Vapor Deposition. 2013;19:(7–9):228–234. doi:10.1002/cvde.201207020

41. Cullity BD, Graham CD. Introduction to Magnetic Materials. 2nd. Wiley-IEEE Press; 2008. doi:10.1002/9780470386323

42. Hadjiev VG, Iliev MN, Vergilov IV. The Raman spectra of Co3O4. J Phys C: Solid State Phys. 1988;21(7):L199–L201. doi:10.1088/0022-3719/21/7/007

43. Jogade SM, Joshi PS, Jamadar BN, Sutrave DS. MOCVD of cobalt oxide using co-acetylacetonate as precursor: thin film deposition and study of physical properties. J Nano- Electron Phys. 2011;3(1):203–211.

44. Pol SV, Pol VG, Seisenbaeva G, Kessler VG, Gedanken A. Stabilization of metastable face-centered cubic cobalt and the tetragonal phase of zirconia by a carbon shell: reaction under autogenic pressure at elevated temperature of CoZr2(acac)2(OiPr)8. Chem Mater. 2004;16(9):1793–1798. doi:10.1021/cm049830s

45. Tynan MK, Johnson DW, Dobson BP, Coleman KS. Formation of 3D graphene foams on soft templated metal monoliths. Nanoscale. 2016;8(27):13303–13310. doi:10.1039/C6NR02455F

46. Tvermoes BE, Unice KM, Paustenbach DJ, Finley BL, Otani JM, Galbraith DA. Effects and blood concentrations of cobalt after ingestion of 1 mg/d by human volunteers for 90 d. Am J Clin Nutr. 2014;99(3):632–646. doi:10.3945/ajcn.113.071449

47. Sooklert K, Chattong S, Manotham K, et al. Cytoprotective effect of glutaraldehyde erythropoietin on HEK293 kidney cells after silver nanoparticle exposure. Int J Nanomedicine. 2016;11:597–605. doi:10.2147/IJN.S95654

48. Chaves NL, Estrela-Lopis I, Böttner J, et al. Exploring cellular uptake of iron oxide nanoparticles associated with rhodium citrate in breast cancer cells. Int J Nanomedicine. 2017;12:5511–5523. doi:10.2147/IJN.S141582

49. Kunwar A, Barik A, Mishra B, Rathinasamy K, Pandey R, Priyadarsini KI. Quantitative cellular uptake, localization and cytotoxicity of curcumin in normal and tumor cells. Biochimica et Biophysica Acta. 2008;1780(4):673–679. doi:10.1016/j.bbagen.2007.11.016

50. Gal N, Massalha S, Samuelly-Nafta O, Weihs D. Effects of particle uptake, encapsulation, and localization in cancer cells on intracellular applications. Med Eng Phys. 2015;37(5):478–483. doi:10.1016/j.medengphy.2015.03.003

51. Parizi KB, Akin D, Wong HSP. Internalization of subcellular-scale microfabricated chips by healthy and cancer cells. PLoS One. 2018;13(3):e0194712. doi:10.1371/journal.pone.0194712

52. Surapaneni SK, Bashir S, Tikoo K. Gold nanoparticles-induced cytotoxicity in triple negative breast cancer involves different epigenetic alterations depending upon the surface charge. Sci Rep. 2018;8(1):12295. doi:10.1038/s41598-018-30541-3

53. Layek B, Sadhukha T, Panyam J, Prabha S. Nano-Engineered Mesenchymal Stem Cells Increase Therapeutic Efficacy of Anticancer Drug Through True Active Tumor Targeting. Mol Cancer Ther. 2018;17(6):1196–1206. doi:10.1158/1535-7163.MCT-17-0682

54. Yao S, Li X, Liu J, Sun Y, Wang Z, Jiang Y. Maximized nanodrug-loaded mesenchymal stem cells by a dual drug-loaded mode for the systemic treatment of metastatic lung cancer. Drug Deliv. 2017;24(1):1372–1383. doi:10.1080/10717544.2017.1375580

Licencja Creative Commons © 2020 The Author(s). This work is published and licensed by Dove Medical Press Limited. The full terms of this license are available at https://www.dovepress.com/terms.php and incorporate the Creative Commons Attribution – Non Commercial (unported, v3.0) License. By accessing the work you hereby accept the Terms. Non-commercial uses of the work are permitted without any further permission from Dove Medical Press Limited, provided the work is properly attributed. For permission for commercial use of this work, please see paragraphs 4.2 and 5 of our Terms.

Download Article [PDF]
Skontaktuj się z nami • Polityka prywatności

© Copyright 2024 • Dove Medical Press Ltd • programowanie php przez phplab.nz • Projektowanie stron internetowych według przyczepności

Opinie wyrażone we wszystkich opublikowanych tutaj artykułach są opiniami konkretnych autorów i niekoniecznie odzwierciedlają poglądy Dove Medical Press Ltd lub któregokolwiek z jej pracowników.

Dove Medical Press jest częścią Taylor & Francis Group, Academic Publishing Division of Informa PLC
Copyright 2017 Informa PLC. Wszelkie prawa zastrzeżone. Ta strona jest własnością i jest zarządzana przez Informa PLC (“Informa ”), której siedziba to 5 Howick Place, Londyn SW1P 1WG. Zarejestrowany w Anglii i Walii. Numer 3099067. Brytyjska grupa VAT: GB 365 4626 36"

Zanim wspomnę o tym niezwykłym plemieniu żyjącym w jednym z najbardziej niedostępnych miejsc na świecie w Himalajach, do którego ciężko jest dotrzeć turystom. Przytoczę to co przeczytałem w publikacji Marie-France Müller ,która opisuje jak amerykańscy naukowcy badali fenomen Indian żyjących na obszarach stanu Utah, którzy bardzo długo żyli ponad 100 lat nigdy nie chorowali, nie siwieli a dzieci rodziły się tylko zdrowe. Okazało się, że tysiące lat temu chmura pyłu wulkanicznego po wybuchu jednego z obecnie nieaktywnych wulkanów opadła na tamte rejony i pokryła go bardzo bogatą mieszanką mikroelementów, które wzbogaciły glebę. W niektórych miejscach, gdzie występuje bardzo duża zawartość minerałów w glebie, drzewa są prawie dwa razy większe, a niektóre orzechy włoskie mają wielkość naszych jabłek.

Indianie spożywali mięso zwierząt, które żywiły się roślinnością bogatą w minerały. Również woda w tym stanie zawiera bardzo bogate menu mineralne w swojej ofercie. Na obszarze tym dzisiaj pozyskuje się materiał do produkcji suplementów diety, które można kupić na Amazonie.

Podobnie bogate gleby oraz wodę w pierwiastki ma plemie Hunzów żyjących u podnóży Himalajów w Pakistanie. Naukowców ciekawił fenomen ich długowieczności sięgający nawet do 140 lat. Plemię Hunza żyje tu zupełnie tak, jak za dawnych lat – prowadząc proste i długie życie. Nie znają chorób i zmagań, jakie często dotyczą cywilizacji Zachodu. Dlaczego mawia się, że Hunza żyją wiecznie?

Zastanawiasz się, czy to tajemnicze plemię Hunza, które żyje u podnóża Himalajów, posiada jakieś specjalne zdolności, które pomagają im się nie starzeć i wymijać choroby? Otóż, niekoniecznie! Hunza wyznają jedynie pewną ważną mantrę – „jesteś tym, co zjesz!”. Właśnie w tym pozornie błahym i znanym wszystkim powiedzeniu kryje się klucz do długowieczności! Jedzenie jakie spożywają jest niezwykle bogate w mikroelementy.

Co zatem zjadają Hunzowie? Otóż, członkowie tego intrygującego plemienia pochłaniają owoce i warzywa, a także orzechy. W regionie rosną drzewa morelowe, których owoce są tak słodkie, że plemię wcale nie korzysta z cukru. Dodatkowo, mieszkańcy tutejszych ziem jedzą jogurty i sery, wyprodukowane własnoręcznie z koziego mleka. Do tego dołączają uprawiane przez nich zboża i – od czasu do czasu – mięso (zazwyczaj z kurczaka). Nie piją alkoholu, lecz jedyni wodę pochodzącą w lodowca. Można powiedzieć, że ich styl odżywiania dziś stał się receptą na każdą chorobę świata!

Hunza jedzą niewiele – zazwyczaj dwa posiłki główne i to mimo faktu, że pracują fizycznie. Właśnie to daje im większą odporność, wytrzymałość i energię do działania! Warto wspomnieć, że pierwotnie plemię Hunza – kiedy stanowiło ono odizolowaną zupełnie od świata enklawę – odżywiało się wyłącznie kiełkami, własnoręcznie wypiekanym chlebem, warzywami i owocami. Dawniej nie hodowano zwierząt na rzeź, ale nie było też pastwisk. Jeśli więc już jedzono jakieś mięso to tylko wówczas, gdy zwierzę zmarło ze starości – a więc, zupełnie „od święta”. Cukier, sól czy biała mąka nie były dawniej znane ludności plemienia Hunza – to chleb z pełnych zbóż czy kiełki dostarczały im cennych substancji odżywczych!

Dzięki takiemu żywieniu i życiu w pełnej zgodnie z naturą, Hunzowie do dziś dożywiają do ponad 140 lat! I to w zupełnej sprawności fizycznej i wyśmienitym zdrowiu. Oczywiście, na etniczne plemię ma wpływ również czysta górska woda, świeże powietrze czy bogate w minerały gleby. Jedna, proste życie również sprawiło, że do tej pory lud Hunza może poszczycić się „wiekowymi” mieszkańcami – nie ma tu stresu, samochodów, wojska, przestępców, agresji, sztucznych oprysków czy pogoni za pieniędzmi. Więzi międzyludzkie są bardzo silne, a szacunek i życzliwość stoją tu na pierwszym miejscu. Istna idylla na krańcu świata!

Według plemienia Hunza człowiek przypomina nieco roślinę. Podobnie, jak ona, musi mieć bowiem silne poczucie przynależności – inaczej więdnie i umiera zupełnie tak samo, jak roślina wyrwana z gleby. Tak samo bezczynność jest według nich znacznie większym problemem, jak praca. Najlepszym zaś lekarstwem na smutek jest pogoda ducha i uśmiech. Jeżeli chcemy więc dożyć „setki”, powinniśmy brać przykład z tego pakistańskiego plemienia!

Warto wspomnieć, że Hunza jest doliną górzystą, jaka znajduje się dokładnie w regionie Gilgit – Baltistan w Pakistanie. W Dolnie Hunza do tej pory żyją wysoko wyszkoleni oraz wykwalifikowani rzemieślnicy, którzy zajmują się m.in. produkowaniem biżuterii etnicznej. Potrafią ją oni ciąć czy polerować kamienie, oferując w ten sposób dość szeroką gamę ręcznie robionych ozdób takich, jak orientalne bransolety, kolczyki albo naszyjniki. Zazwyczaj w regionie tym ludność ubiera na co dzień biżuterię ze srebra – ta ze złota wkładana jest podczas różnych, specjalnych okazji

Ozdoby dekoracyjne są obecne w plemieniu już od wielu lat. Dlaczego? Otóż, dolina leży u zbiegu trzech słynnych na całym świecie pasm górskich – Himalajów, Hindukash i Karakoram. Właśnie owe góry kryją w swoich głębinach niewyczerpaną masę mikroelementów, ale też i minerałów ! Zresztą, kamienie szlachetne i klejnoty wydobywane właśnie z tych obszarów, trafiają na rynek biżuterii na… całym świecie! W Hunzie znajduje się Centrum Szlifowania i Polerowania Klejnotów (GCPC), gdzie miejscowa ludność stale doszkalana jest w sztuce cięcia i polerowania drogocennych klejnotów oraz półszlachetnych kamieni, w celu przeobrażenia jej następnie w etniczne ozdoby.

Plemię Hunza do tej pory przekonane jest, że człowiek to „odbicie lustrzane swoich myśli”. Żeby się odpocząć i zrelaksować, wypracowali sobie nawet specjalne techniki, jakie ułatwiają im cieszenie się żywotnością i pracą – zupełnie bez oznak zmęczenia! Uważają bowiem, że człowiek niepotrafiący się odprężyć, traci wielkie pokłady energii – a ciało i umysł w stanie ciągłego napięcia niszczą się bardzo szybko. Zatem odpoczynek to również znakomity sposób na osiągnięcie długowieczności!

Energia plemienia koncentrowana jest na działania konstruktywne, a nie destruktywne. Dlatego też, w plemieniu nie ma żadnych bandytów bądź morderców. Pozytywny stosunek do życia i wieczny uśmiech na twarzy to coś, co wyróżnia plemię po dzień dzisiejszy. Hunzowie nie myślą o przeszłości i nie obawiają się o przyszłość – żyją „tu i teraz”. I może właśnie tę umiejętność powinniśmy od nich zaczerpnąć, by w pełni sił umysłowych i fizycznych przetrwać na Ziemi jak najdłużej?

Jeden z ludzi Hunza, znany na całym świecie jako Said Abdul Mobuda, całkowicie zdezorientował pracowników służb imigracyjnych,gdy wyjechał z Pakistanu a kiedy wyciągnął paszport, w którym stwierdził, że żyje 160 lat. Nie uwierzyli mu, dopóki nie sprawdzili, czy mężczyzna naprawdę urodził się 160 lat temu i że w jego wiosce wszyscy ludzie mają długie życie.

Dlaczego Hunzowie dożywają z łatwością ponad 100 lat, a choroby w ich społeczności tak jak u Indian w stanie Utah należą do rzadkości ? Otóż na ich zdrowie ma potęzny wpływ nasycenia organizmu dużą ilością pierwiastków, w które bogaty jest ten rejon Himalaji. Woda , którą spożywają z lodowca jest wodą zdeklastrowaną o formie heksagonalnej zawierającej duże ilości minerałów w tym spore ilości srebra, które wzmacnia układ odpornościowy i zabija niemal wszystkie szkodliwe bakterie, wirusy, grzyby czy pleśnie.

Badając wartości minerałów w pożywieniu Hunzów można zobaczyć , że ilości pierwiastków gigantycznie różnią się od tego, co mamy obecnie na naszych stołach.

Wg obecnych norm suplementacji minerałami proponowanymi przez współczesną medycynę wartości mikro i makro minerałów spożywanych przez Hunzów wchodzą daleko poza obecną skalę dawkowania. Czyżby świat nauki ten fakt jakoś pominą ? a może coś się przed ludźmi świadomie ukrywa?

Wcześniej pisałem o wynikach badan podwójnego laureata Nobla Linusa Paulinga oraz jego spadkobiercy dr.Ratha o tym, że prawidłowe nasycenie organizmu minerałami daje możliwość wyleczenia się niemal z każdej choroby.

poniżej post o mikroelementach dla przypomnienia :

Bez minerałów witaminy są bezużyteczne – Prof. Linus Pauling podwójny laureat Nagrody Nobla…

W przeciągu ostatnich 35 lat bardzo dużo ludzi, którym zagrażała śmiertelna choroba, na którą współczesna medycyna nie miała rozwiązania, zaczęła szukać rozwiązań z zakresu opieki zdrowotnej w kierunkach alternatywnych metod leczenia. Sięgając właśnie do medycyny ortomolekularnej czy naturalnych metod, stosując praktykę zapobiegania wielu chorobom oraz niedoborom.
Najwyższej jakości minerały płynne w roztworach wodnych w postaci monoatomowej produkowane są za pomocą plazmy i są one o wiele mniejsze od ludzkiej komórki w przeciwieństwie do koloidów ogólnodostępnych na rynku. Koloidy produkowane za pomocą elektrolizy są to preparaty niejonowe.

Ludzka komórka ma wielkość od 1 do 10 mikrometra, a wielkość minerałów w postaci monoatomowej ma od 1-20 nano metra czyli są tysiąc razy mniejsze niż komórka. Dlatego mikroelementy w takiej postaci są wchłaniane w 98-99 % bez konieczności przechodzenia przez proces trawienia.

Minerały oferowane w tabletkach czy kapsułkach wchłaniają się jedynie od 5-9%, a wielkość ich w stosunku do komórki jest porównywalna do piłki do koszykówki względem piłeczki do golfa, którą przyjmiemy jako wielkość ludzkiej komórki. Jest to prosta zasada, że większy nie może wejść w mniejszego, ale odwrotnie tak. Podobnie jest z witaminami w postaci liposomalnej. Np. witamina C z tabletki wchłania się w 8-11% lecz ta sama witamina podana w postaci liposomalnej wchłania się w 95%.
Minerały produkowane za pomocą elektrolizy w postaci niejonowej np. srebro, są dużo większe od postaci monoatomowej dlatego również muszą zostać rozłożone przez kwasy żołądkowe do postaci jonowej, co wymaga energii aby mogło być dostarczone do komórek.

Dlaczego taka postać jest najkorzystniejsza ?
To proste. Wyobraźmy sobie, że mamy dwa wiadra, jedno wiadro pełne piasku, a drugie kamieni wielkości ziemniaków. To zawartością którego wiadra pokryjemy większą powierzchnię ? Oczywiście wiadrem pisaku gdyż, drobinki piasku są tak małe, że obejmą większy obszar. Dlatego minerałów w postaci monoatomowej potrzeba około 20 razy mniej niż w przypadku tabletek, aby uzyskać ten sam wynik nasycenia. Jeśli podano Ci 1000 mg minerału w tabletce, to w przypadku postaci monoatomowej potrzebujesz go tylko 50 mg.

Płynne minerały są to minerały w elementarnym, podstawowym stanie monoatomowym, w którym mogą przenosić ładunek elektryczny dodatni lub ujemny. Właśnie taka postać jest najkorzystniej wchłaniana przez organizm ludzki. Koloidy oferowane na rynku wytwarzane elektrolizą są w większej postaci i nawet po dołączeniu do nich aminokwasów oraz zjonizowaniu komórka jest wciąż dla nich za mała, by mogły do niej przeniknąć i ją odżywić. Większość ludzi nie ma też zakwaszonego prawidłowo żołądka z powodu niewłaściwej diety, dlatego często występują problemy układu pokarmowego, które prowadzą do osłabienia odporności. Pozyskiwanie mikroelementów zaczyna się właśnie od prawidłowo zakwaszonego żołądka, gdzie zaczyna się właściwy proces rozkładu oraz absorbcji. Minerały w postaci monoatomowej są tak małe, że są wchłaniane zaraz po włożeniu do ust pomijając potrzebę trawienia. Co nie jest możliwe w przypadku minerałów w postaci tabletek czy kapsułek.

Zaletą minerałów w postaci monoatomowej wykonanych plazmą jest to, że się nie psują, gdyż są czystymi naturalnymi pierwiastkami ziemi. Nie ma na nie wpływu ciepło, wilgoć czy niska temperatura, ale należy jedynie je przechowywać z dala od pól elektromagnetycznych, by nie straciły swojego ładunku elektrycznego. Nie powinno się ich używać korzystając z metalowej łyżeczki. Dzięki ładunkowi elektrycznemu utrzymują się one w butelce w równych odstępach względem siebie nie opadając na dno jak często ma to miejsce w przypadku koloidów niejonowych.
Przed kuracją mikroelementami monoatomowymi dobrze jest np. wykonać analizę pierwiastkową z włosa. W Polsce robi się to badanie, ale nie jest ono kompletne, w przeciwieństwie do innych krajów, gdzie oznaczenie pierwiastków jest o wiele szersze.
Prof. Linus Pauling zaliczany do grona twórców biologii ewolucyjnej oraz współtwórców chemii kwantowej, który otrzymał dwa razy Nobla powiedział takie zdanie ” Bez minerałów witaminy są bezużyteczne”. Ponieważ mikroelementy są absolutnym fundamentem wszystkich procesów biochemicznych w organizmie ludzkim. Wszystkie reakcje chemiczne opierają się właśnie o mikroelementy. Organizm może wytwarzać witaminy z pożywienia, ale mikroelementy są początkiem i podstawą ich wchłanialności.
Temat mikroelementów jest w medycynie pomijany szerokim łukiem, jest to jedynie wiedza fragmentaryczna.

A gdy wspomina się lekarzom o suplementacji mikroelementami często jest to wyśmiewane. Ale dlaczego? Czyżby komuś na tym zależało, a może ktoś czerpie z tego własne zyski, żeby ludzie nie byli zdrowi i byli skazani na branie chemicznych leków. Kto kształtuje świadomość lekarzy? Na to pytanie musimy sobie sami odpowiedzieć patrząc trzeźwym umysłem.

Przyjrzyjmy się temu bliżej. Analiza wielu prac naukowych pokazała, że ludzkość nie posiada odpowiedniej ilości minerałów. Szacuję, że wszyscy jedziemy na oparach czyli około 30% wydajności, tak żeby można było tylko przeżyć. Dlaczego tak się dzieje ?.W filmie z 1971 roku Telewizji Polskiej pt.” Mikroelementy dr. Podbielskiego, który można obejrzeć na moim kanale Rumble, żona doktora mówi, że gleby były już wyjałowione w latach 50-60. (link do filmu pod artykułem). Czego dowodem jest też raport „Szczytu Ziemi – Earth Summit Report” z roku 1992 który pokazał, że poziom minerałów wydobywanych z ziemi obniżał się o 85% w ciągu ostatnich 100 lat, czyli o około 0,85% rocznie. Jeśli zaczniemy od 100 mikrogramów w roku 1940 (84 lat temu) razy nasze 0,85% rocznie, otrzymamy ubytek 51,85% czyli stratę blisko 52 mikrogramów dziennie. Badania naukowe w USA przeprowadzone w 90 latach pokazały, że 99% amerykanów ma niedobór mikroelementów.

Wracając do dr. Podbielskiego to ten „cudowny lekarz”, gdyż tak go nazywano, skomponował mieszankę podstawowych mikroelementów, którymi wspomagał powrót do zdrowia tysięcy ludzi, którzy nie znaleźli wsparcia w medycynie konwencjonalnej. W dorobku dr. Podbielskiego można znaleźć całą masę przykładów uzdrowień z chorób nieuleczalnych, na które współczesna medycyna nie dawała żadnego rozwiązania wtedy, a nawet w chwili obecnej. Praca „cudownego doktora” pokazała, że już podstawowe nasycenie organizmu kilkoma mikroelementami, które często trwało od wielu tygodni do nawet roku, pomagało pozbyć się bardzo wielu chorób włącznie z rakiem prawie każdego rodzaju oraz stopnia zaawansowania. O czym możemy się przekonać czytając opinie ludzi, którzy wyzdrowieli z nieuleczalnych chorób.
Do dr. Podbielskiego ludzie stali w kolejce po mikroelementy nawet cały dzień i całą noc. Dlaczego się o nim dziś nie mówi? Podbielskiemu wytoczono nawet proces za ratowanie ludziom życia, ale na szczęście wszystko się dobrze skończyło, gdyż stało za mim tysiące ludzi, którzy wyzdrowieli dzięki jego miksturze. Ten cudowny doktor starał się również przekonać służbę zdrowia żeby zalegalizowano jego mieszankę mikroelementów, by móc pomagać ludziom, ale skończyło się tylko na obietnicach i tak wszystko zostało zapomniane.

Mikroelementy mają różne funkcje i zadania. Tu można by całą książkę na ten temat napisać, ale nie o to w tym materiale chodzi. Nawet witaminy nie wchłaniają się, gdy nie ma podstawowych minerałów w organizmie i przelatują tylko przez człowieka.
Mikroelementy – dlaczego ich mamy za mało w sobie? Ludzie spożywają zboża, warzywa czy owoce, które nawożone są SZTUCZNYMI !!! nawozami takimi jak azot, fosfor czy potas, które znajdują się w powierzchniowych warstwach gleby. Przez to roślina nie ma potrzeby puszczania korzenia palowego w głąb, by pobrać je oraz inne związki z głębszych pokładów gleby.

Ludzie spożywając takie warzywa również mieć ich nie będą. Warzywa na całym świecie zostały zmodyfikowane GMO, tak że powycinano im frakcje w kodzie DNA odpowiedzialne za absorbcję z gleby mikroelementów. Pokazuje to film dokumentalny o modyfikowanych pomidorach, na których przeprowadzono badania względem pomidorów hodowanych z własnych nasion, które zawierały o 45% magnezu więcej , 50% potasu więcej oraz 70% witaminy C więcej w przeciwieństwie do pomidorów modyfikowanych GMO zakupionych w marketach. Przykładem tego najlepszym będzie czosnek, który jeszcze 20 lat temu wisiał w kuchni nawet 5 lat był suchy, ale można było go używać. Obecnie czosnek wygląda jak czosnek, pachnie, smakuje, ale gdy leży na parapecie 2-3 tygodnie to robi się pusty w środku i pokrywa się grzybem. Dlaczego? Dlatego, że zmodyfikowano go GMO i wycięto mu w kodzie DNA frakcję, odpowiedzialną za absorbcję germanu z gleby, który ma właściwości bakterio i wirusobójcze.
Enzymy, aminokwasy RNA / DNA (białko) nie będą się tworzyć ani funkcjonować prawidłowo bez niektórych ważnych minerałów. Minerały są podstawowymi elementami składowymi każdej z 50 bilionów komórek w ciele ludzkim. Skuteczność niezbędnych witamin jest osłabiona bez obecności określonych minerałów, których organizm potrzebuje do ich przyswojenia. Aby naprawdę zrozumieć wielce istotne znaczenie monoatomowych suplementów mineralnych, o czym w swojej książce „Jak żyć dłużej i czuć się lepiej” pisze podwójny laureat Nobla Prof. Linus Pauling należy zrozumieć jednak nawet w podstawowym znaczeniu biologię oraz chemię.

Angstrom jest najmniejszą mierzalną długością fali światła i służy do opisania długości cząsteczek i kryształów. Termin “ Angstrom ” jest używany jako pomiar ilustrujący, jak małe są cząstki w postaci monoatomowej. Koloidy i złożone minerały mają wielkość cząstek około mikrona. Dla porównania angstrom jest 10 000 razy mniejszy niż mikron. Charakter minerałów w ich najbardziej elementarnym stanie to oczywiście atomy. Tylko w tym stanie mogą przenosić ładunek elektryczny, dodatni lub ujemny. Ciało może przyjąć te elementy tylko wtedy, gdy są one opatrzone ładunkiem elektrycznym. Minerały, które nie mają ładunku elektrycznego są zamknięte i nie nadają się do użytku. Może się tak dziać w kontakcie np. z metalowa łyżką.

Elementy, które są niezbędne dla wszystkich komórek i tkanek to wodór i tlen, a przecież te dwa pierwiastki są niezbędne do przenoszenia składników odżywczych do każdej komórki. Wodór i tlen po związaniu molekularnym są znane oczywiście jako woda. Cząsteczki wody zawierają jeden atom tlenu i dwa atomy wodoru i mają rozmiar 0,965 angstromów. Cząsteczka wody przyciąga poprzez swoje ładunki różne minerały, ale jedna cząsteczka wody może przenosić tylko jeden składnik odżywczy na raz. Nasze ciała potrzebują stale minerałów właśnie w postaci atomowej, aby mogły tworzyć różne substancje potrzebne do prawidłowego funkcjonowania. Możemy śmiało powiedzieć, że nasze ciała są absolutnym żywym laboratorium chemicznym, w którym głównym budulcem są właśnie mikroelementy.

Witaminy, hormony, aminokwasy i enzymy składają się z minerałów i są przez nie aktywowane. Np. jądrem witaminy B12 jest kobalt, który znajduje się też w mieszance z innymi mikroelementami oferowanymi przez dr. Podbielskiego, a który zabija niezwykle skutecznie komórki raka w bardzo wysokim stopniu 96%. Tutaj link do pracy naukowej, którą wystarczy przetłumaczyć w translatorze, by się przekonać o nowej dziedzinie nazywanej nanomedycyną, gdzie nano kobalt skutecznie niszczył komórki raka.
https://www.dovepress.com/assessing-cobalt-metal-nanoparticles-uptake-by-cancer-cells-using-live-peer-reviewed-fulltext-article-IJN

Nie do ukrycia faktem jest, że minerały są niezbędne dla zdrowia i muszą być dostarczane do organizmu w odpowiedniej formie oraz odpowiedniej ilości. Obecnie przy zubożałych glebach nie otrzymujemy pokarmów roślinnych ani zwierzęcych bogatych w potrzebne składniki odżywcze.

Środki takie jak konserwanty, dodatki E, toksyny spadające z oprysków samolotów, napoje gazowane, przetworzona żywność, pestycydy, herbicydy w pożywieniu wiążą oraz usuwają naszego organizmu składniki odżywcze co wymusza na nas suplementację minerałami. Obecnie uzupełnienie minerałów znajdujących się np. w ziołach w celu uzupełnienia tego, czego nam brakuje, stało się modne oraz niezbędne dla naszego zdrowia.
Minerały w postaci monoatomowej stały się coraz bardziej popularne w ostatnich 20 latach. Zainteresowanie konsumentów przypisać można dzięki badaniom naukowym dotyczącym niezwykłych korzyści zdrowotnych tych minerałów właśnie w takiej postaci.

Wielu światowych ekspertów w tym prof. Linus Pauling, czy znany w Polsce dr. Rath, który kontynuował prace Paulinga oraz inni eksperci i naukowcy zajmujący się medycyną ortomolekularną, znaleźli długą listę pozytywnych efektów związanych z minerałami w postaci monoatomowej. Wśród wielu zalet regularnego spożywania minerałów monoatomowych jest poprawa funkcji układu trawiennego, odpornościowego i hormonalnego, lepsze skupienie i koncentracja lepsze libido oraz wiele innych.
Być może jedną z wielu istotnych zalet minerałów monoatomowych, jest ich zdolność do odwapnienia organizmu między innymi oczyszczania żył, co z kolei może pomóc w zapobieganiu wielu różnym chorobom.

Pierwiastki chemiczne są podstawą wszelkiego życia na Ziemi, są to elementy składowe nie tylko naszych ciał, ale także samych gwiazd. Minerały nie wymagają trawienia ani aktywności enzymatycznej. Są natychmiast aktywne i dostępne do wchłaniania właśnie w takiej postaci.

Informacje oparte na pracach dr Rudolpha Abderhaldena, Dyrektora Laboratorium na rzecz Diagnozy Endokrynologicznej i Enzymatycznej w Bazylei w Szwajcarii i Profesora Biochemii na Uniwersytecie Halle (Niemcy), potwierdzają, że „choroba jest zakłóceniem harmonijnego modelu aktywności enzymów, aktywności zależnej od obecności niezwykle ważnych pierwiastków śladowych. Załamanie się systemu enzymatycznego powoduje chorobę lub śmierć komórki“. Wielu dietetyków i lekarzy jest obecnie zgodnych, że tak naprawdę istnieje tylko jeden powód wielu chorób jest to złe odżywianie ubogie w mikroelementy i że wszystkie pozostałe choroby wywodzą się z tego faktu, ponieważ nasza gleba została wyjałowiona przez intensywną gospodarkę rolną oraz stosowane nawozy.

Minerały, a szczególnie pierwiastki śladowe, są dla organizmu ważniejsze niż witaminy o czym ludzie nie wiedzą, ponieważ bez ich obecności witaminy nie mogą być wykorzystywane w 100%. Szereg badań naukowych wykazało bezpośredni związek między niedoborami minerałów i witamin a właśnie chorobami.
Dr Wallach w swojej książce „Martwi lekarze nie kłamią” („Dead Doctors don’t Lie”) udowadnia, że abyśmy mogli być absolutnie zdrowi potrzebujemy 90 składników odżywczych, w tym 16 witamin, 60 minerałów, 12 podstawowych aminokwasów, 3 kwasy tłuszczowe, oraz 7 minerałów „ziem rzadkich”. Minerały ziem rzadkich tak jak i też German podwajały długość życia u zwierząt laboratoryjnych. Minerały stanowią zaledwie tylko około 5% masy ciała człowieka i działają jak katalizatory w wielu reakcjach biologicznych, w tym w reakcji mięśni, przenoszeniu informacji przez system nerwowy, trawieniu, oraz metabolizmie.
Działanie minerałów jest między sobą powiązane, często również łączy się działaniem witamin, aby dopełnić reakcji. Jest siedem „makroelementów”: wapń, chlor,fosfor, żelazo, potas, magnez, sód i siarka.

Pierwiastki te znajdują się w organizmie w stosunkowo sporych ilościach, mierzonych w miligramach. Lecz inne mikroelementy uważa się za pierwiastki śladowe, obecne w tkankach organizmu w ilościach śladowych mierzonych w mikrogramach (mcg).
I są to takie mikroelementy jak: chrom, kobalt, miedź, srebro, jod, mangan, molibden, nikiel, selen, krzem, stront, wanad, german, cynk, złoto. To właśnie te pierwiastki śladowe są kluczem do prawidłowego funkcjonowania organizmu – jak mówi dr Melchoir Dikkers w The Story of Trace Minerals (Historia minerałów śladowych).

film o modyfikacji pomidorów : https://vider.info/vid/+fs5cn51
film o pierwiastkach dr.Podbielskiego : https://rumble.com/v1tbo14-dr.podbielski-mikroelementy-w…”
https://www.facebook.com/share/p/1BNcynNE5Z/

Bardzo ciekawe, wychodzi na to ze nasze komorki w pewien sposób mogą czerpać energię ze Słońca,. już pewien czas temu słyszałem że dużo dobrego robi wpatrywanie sie w zachodzace i wschodzące słońce,.chyba właśnie ze wzgledu na lecznicze czerwone światło.