Z mojego atlasu grzybów:
„Muchomor czerwony – amanita muscaria
Jadalność: Trujący
Typ: Blaszki
Odżywianie: Symbiont (mikoryza)
Pory roku: lato, jesień
Podłoże: gleba
Siedlisko: lasy iglaste, lasy liściaste, lasy mieszane
Mikoryza z drzewami: Jodła pospolita, Świerk pospolity, Sosna czarna, Buk zwyczajny, Brzoza brodawkowata, Brzoza omszona, Brzoza niska, Brzoza karłowata, Brzoza papierowa

Opis
Owocnik – czerwony lub pomarańczowy, pokryty białymi plamkami; w stadium młodocianym pojawia się jako biała kulka, wkrótce rozwija się w kapelusz 5-15 cm średnicy; biala osłona rozpada się na białe płatki, które zostają przyczepione do powierzchni kapelusza; skóra błyszcząca, ściągalna, w czasie wilgotnej pogody lepka; brzeg kapelusza długo gładki, u starych okazów prążkowany.

Blaszki – białe do kremowych, dość gęste, brzuchate, wolne.

Trzon – biały lub żółtawy; 6-15 cm x 15-30 mm; cylindryczny; podstawa bulwiasta, kulista do jajowatej.

Pierścień – wyraźny, biały lub białożółtawy, zwieszony, nieprążkowany, brzeg pierścienia biały lub żółtawo ząbkowany.

Miąższ – bez smaku i zapachu, pod skórką kapelusza żółtawy.

Wysyp zarodników – biały.

Występowanie – bardzo pospolity. Owocniki wyrastają pojedynczo i w grupach, od lata do jesieni, w lasach iglastych i liściastych, często na kwaśnych glebach, często w towarzystwie brzóz.

Zastosowanie – niejadalny, trujący.

Możliwość popełnienia pomyłki – Muchomor królewski Amanita regalis który ma kapelusz koloru umbrowobrunatnego.

Uwagi – ze względu na nazwę gatunkową grzyba muscaria, truciznę nazwano muskaryną, choć w muchomorze czerwonym znajduje się ona w niewielkiej ilości.

Nazwy potoczne grzybów – muchomór prawdziwy, muchorówka, muszorka, muchar czerwony, muchota, marymuch, muchotrutka, muchajer, muchoraj.”

Dobrze wiemy, że ma właściwości „zakazane” tak jak niedawno zakazany wrotycz i inne ziółka.
Zwróćcie uwagę co jest napisane w uwagach. Skoro aż tak nie szkodzi i nie truje po pierwszym kapeluszu, to o co chodzi, kto go zrobił trującym…ten kto wiedział, że leczy. U Rosjan, Białorusinów i Litwinów możecie na każdym rogu w aptece, drogerii kupić wyroby z czerwonego muchomorka zwłaszcza maści na wszelakie bóle i nalewki. U nas popularnym stało się mikrodozowanie amanitki. Korelacja między wzorem kapelusza a królewskim czerwonym ponczem nakrapianym w białe łatki już powinna skłonić do myślenia.
Większość alternatywnej medycyny o tym wie i czytelnicy tegoż bloga 😉
Pozdrawiam amanitnie muskarowo

Za to ceny wystrzelą w kosmos.Będzie jak w USA w czasach prohibicji 😁 a same muchomory staną się gatunkiem zagrożonym wyginięciem.

1) A cóż mu takiego złego zrobił ten nasz przepiękny muchomorek?
2) To one są jakoś powszechnie pożądane? Nie wiedziałam, ze to takie atrakcyjne. 🙂
3) To i jestże jakowyś obrót tymi grzybkami, że aż trzeba zakazywać? Bo u mnie na targu tego nigdy nie bywało w ofercie ani tej oficjalnej, ani spod lady. Ani o niczym takim nie słyszałam. Ale, najwyraźniej co ja tam wiem.
4) No, jeśli zakazują, to powstaje kwestia : czemuż to tak? I zaraz za tym budzi się natychmiast we mnie Przekorniak. Przecież one nie są niebezpieczne i trujące nawet nie są, a tylko „amanita” i to dla „muskaria” jedynie. Można bezkarnie spożyć trzy kapelusze nawet. Ale się i jednego nie spożywa, bo i sam kolorostrzega i ludowa mądrość o tym mówi, żeby nie. Już bardziej chyba powszechne i rosnace nieomal wszędzie po trawnikach grzybki psylocybki mogłyby być zakazanym źródłem trachaczy. Sam Szanowny Gospodarz coś mógłby na ten temat wiedzieć, chyba. 🙂
Następnej jesieni ususzę parę czerwonych kapeluszy więcej niż zazwyczaj, bo co roku zbieram podczas leśnego spaceru – trudno to nazwać grzybobraniem i zachowuję – sama nie wiem po co. W tym – mam tylko jeden mały kapelutek, bo mi szkoda takich piękności zabierać z ich Domu.
Pozdrawiam

Przepraszam, mój wpis źle się ulokował, miał być w artykule o czarnych grzybach w Czernobylu.