Raz jedni na gorze, raz drudzy. Taka silowa przepychanka. Tak dawniej sie to realizowalo. I czy aby tylko dawniej? Teraz to przepychanek silowychj nie ma?

Oczywiście że wszystko to, a zwłaszcza zrzeczenie się tronu moskiewskiego przez Władysława IV miało tło religijne.

Mimo tego dominacja Polski nad Moskwą trwała 50 lat, które sobie Moskwa odbiła po 1945 roku swoją dominacją nad Warszawą, ale w 1989 roku dostała łupnia i jest to cios ostateczny.

W tym komentarzu cytowanym czuje się wciąż smród PRL-owskiej podległości polityki historycznej Warszawy wobec Moskwy.

Żeby zdradzić trzeba najpierw być przyjacielem, lub rodzina. Oni zdradzili słowiańskie dziedzictwo w momencie zniszczenia Nowogrodu.

Sprawy docelowo potyczyły się juz inaczej…

„Pokój w Polanowie”
…
„Chcąc wykorzystać naturalne osłabienie państwa w czasie zmiany władcy, car Michał I Romanow rozpoczął jesienią 1632 roku działania wojenne, mające na celu unieważnienie postanowień rozejmu dywilińskiego (1619). Wojnę smoleńską, którą można uznać za fragment działań wojny trzydziestoletniej (Rosjanie działali w porozumieniu ze Szwecją i Holandią chcącymi w ten sposób zaangażować Rzeczpospolitą na wschodzie), rozstrzygnęła błyskotliwa kampania rozpoczęta przez nowego władcę Władysława IV Wazę jesienią 1633 r., zakończona kapitulacją wojsk rosyjskich dowodzonych przez Michaiła Szeina. ”
…
„Władysław IV zdecydował się na podpisanie pokoju wieczystego potwierdzającego nabytki Rzeczypospolitej z 1619 r., czyli województwa smoleńskiego dla Wielkiego Księstwa i województwa czernihowskiego (ziemia czernihowska i siewierska) dla Korony. Nie udało się jednakże utrzymać pozostałych terytoriów o powierzchni blisko 12 500 km², w tym Sierpiejska. Ze swojej strony król za rekompensatę w wysokości 20 tys. rubli zrezygnował z tytułu cara moskiewskiego i zrzekł się pretensji do tronu carskiego[1]. Car rosyjski zrzekł się swych roszczeń do Estonii, Inflant i Księstwa Kurlandii i Semigalii[2]. Rosja miała także wypłacić kontrybucję wojenną w wysokości 20 000 rubli w srebrze[3].

Strony traktatu w niezobowiązujący sposób przewidywały wspólne działania w przypadku konfliktów ze Szwecją lub Turcją.

Dodatkowymi postanowieniami pokoju były: ugoda dotycząca wymiany jeńców i umowa handlowa, w której władcy zobowiązali się do popierania kontaktów handlowych między państwami. Obie strony miały także wyznaczyć komisje dla ostatecznego rozgraniczenia ziem między obu państwami. Granice dla kupców miały być otwarte.

Pokój polanowski zakończył okres wojen polsko-rosyjskich w I poł. XVII w., w których Rzeczpospolita była stroną ekspansywną. Rosja obroniła swą niezależność kosztem niewielkich strat terytorialnych. Polityka wschodnia Rzeczypospolitej zmierzająca do opanowania Rosji, lub przynajmniej osadzenia na jej tronie uległego albo chociażby przychylnego władcy, zakończyła się fiaskiem. Umacniająca się po okresie wielkiej smuty Rosja pokazała już w ostatnim okresie wojen, że zdolna jest do działań zaczepnych, a jej władcy nie mogą pogodzić się z utratą ziem uważanych za ruskie. ”

https://pl.wikipedia.org/wiki/Pok%C3%B3j_w_Polanowie

Imperialna polityka Rzeczypospolitej, jak się wydaje, przyniosła więcej szkod niż pożytku.
Podobnie bylo w sprawie Szwedzkiej (czy nie byla to, przypadkiem, rozgrywka na tle religijnym?) i Pruskiej (czy do niepodległości Prus, dążyli napewno Prusowie?)