To samo źródło ma ciałopalenie, tradycja na wskroś słowiano-aryjska (indoaryjska DO DZISIAJ) gdyż spopielenie ciała powodowało że duch nie przywiązywał się do ziemskich materialnych pozostałości swego ciała – szczątków / szkieletu.

„To jest cecha charakterystyczna dla ludności Europy Środkowej, tak zwanego środkowoeuropejskiego Barbaricum, wydaje się, że ta tradycja ma jeszcze wcześniejsze pochodzenie. U Celtów także występuje zwyczaj rytualnego niszczenia zwłaszcza broni. Ludność kultury przeworskiej przejęła tę tradycję prawdopodobnie od Celtów. Wydaje nam się, że miały to być zwyczaje, które pozwały na przeniesienie broni w zaświaty. Tylko broń uśmiercona, zniszczona, mogła być używana przez zmarłego w późniejszym życiu pozagrobowym”.”

Czyżby?
Na mój nieprofesjonalny gust histeryczny broń była niszczona, bo była zaślubiona wojownikowi lub wręcz zrośnięta z nim mentalnie. Nikt z żyjących nie mógł wejść w posiadanie broni nieżyjącego, zwłaszcza wielkiego woja, bo byłoby to świętokradztwem. Myślę, że również aby nie dostała się ta broń w niepowołane ręce czyli najprościej mówiąc wrogów, byłaby wtedy bezużyteczna dla nich. Wszystko przenika naszą energią co jest w naszym posiadaniu, choć dzisiaj zegarek po prapradziadku jest talizmanem na szczęście. Dlaczego w pochówkach znajdowały się czasem konie? …bo były od źrebaka chowane pod jednego wojownika z którym rozumiały się bez słów. Taki koń był wierny swojemu kompanowi jak pies i z nim odchodził, bo nikomu innemu już nie mógł służyć…nie odchodziły na emeryturę jak dzisiaj na zieloną trawkę.
Czy zmarły wojownik nie mógł po swoich zasługach odpocząć na welańskich łąkach i musiał dalej biegać z powyginanym mieczem…jaskrawa durnota naukofców …walczyć by miał pogiętym czy złamanym mieczem…po co wysnuwają naukofce takie dyrdymały nie klejące się kupy?…bo im za to płacą.