Dziękuję i pozdrawiam Cię Polu i wszystkie kobiety

https://www.youtube.com/watch?v=DteO-ptKJiU

Jak zwykle cudne – Twoje wiersze sa jak wir, który rozkręca sie powoli, a potem wwierca w dusze i tam zostaje…

Czy zbyt mało światła?
tej energii do życia,
okruchami karmisz duszę…lecz nie skąpyś.
Dzielisz się co w kieszeni na dnie,
choć złaknionym i spragnionym mocno.

W bólu zanurzonyś
egzystencji nijakiej,
lecz skrojonej na własną miarę,
rękawy przydługie,
buty rozlazłe
a jednak kroczysz
ścieżkami, dróżkami
zielonymi chętnie dreptanymi
a jednak dziewiczymi.

W deszczu i słocie,
w słońcu i nieba błękicie
z plecakiem przez życie,
z bagażem rozmaitem,
poezji miłość wyznajesz w słowie do natury
naszej przepięknej…
ludzkiej i tej ziemskiej.

Żywot taki wędrowca
obrałeś by dróg nowych
odszukać znaczenie…
jest już zapóźno?
nie jest zapóźno…
klucze istnienia
odnaleźć zdołałeś?
i bezimiennego rozumienie
do którego jak ćma wzlatywałeś?

Po chmur grzbietach
się rozsiadłeś,
w myślach swoich to odgadłeś,
czym te drogi poplątane…
jesteś tam już…
skąd przyszedłeś.
Tu na Ziemii słów melodia Twa
harmonijnie ciągle trwa…
…Twojej Duszy apologia.