Warto wybrać się do Drohiczyna! Tyle Pozytywnego i ciekawego tam się dzieje! Magiczne miejsce 🌞
„Kościół nie wyraził zgody na niektóre obrzędy. ”
Niedługo zamilknie ta instytucja. Wszystkie religie są w odwrocie. To zdanie usłyszałam od mojego siostrzeńca w Indiach. I zgadzam się z tym w pełni, obserwując Życie od lat.
Dzięki za ten tekst 🙏

Jaćwieska opieka nad Puszczą Białowieską do lat 90tych jeszcze nieśmialo pobrzmiewała a obecnie nie tylko zmniejszyła się liczba stanowisk archeologicznych w puszczy ale …Jaćwingowie w puszczy Białowieskiej…nie to bzdura.
JaćWież – JaćWierz – JadźWież – JadźWierz

Piękna sprawa. Trzeba im pomagać, uczestniczyć, odwiedzać. Wspaniale.

Prawdziwa historia Drohiczyna jest tu:
https://www.drohiczyn.info/strona/historia/

http://itdrohiczyn.pl/atrakcje/

http://kultura-drohiczyn.pl/kalendarz/

W kalendarzu imprez nie zamieszczono wszystkiego. Na pewno w czerwcu ma byc festyn wczesnego średniowiecza „Pogranicze”, o który starano sie od kilku lat.

Wspaniałe magiczne miejsce Drohiczyn – ZAPRASZAM WSZYSTKICH:

Nawet najmędrszy wołchwowie ruscy i najstarsze dziady wędrowne nie wiedzą jak stary to gród ten Drohiczyn. A jak spytać tutejszych, to ramionami wzruszają i mówią, że ludzie mieszkali tu od Stworzenia Świata. Coś tak być musi, bo w lochach pod całym miastem wijących się ponoć Kumat, ostatni wódz Jadźwingów w złotej trumnie spoczywa, a i pradawnych skarbów rycerze pilnują, co to raz na sto lat łodziami na Bug wypływają nocą i przed świtem wrócić muszą, bo inaczej wejście do podziemi na następnych sto lat zawarte zostanie. Ponoć jeden z wojów na piękność Drohiczanki jakiejś tak zapatrzył się, że został w mieście i po ulicach nocami krąży, czekając aż wrota podziemia znów otwarte zostaną.
A mieszkanki tego olbrzymiego grodu rzeczywiście piękne, zwłaszcza Laszki złotowłose i modrookie, co Mścisławowi Jolentę przypominały, czarnookie Żydówki o ostrych rysach i niemałym temperamencie, rudowłose Rusinki o wybujałych biodrach i wydatnych ustach do całowania stworzonych, ciemnobrewe Ormianki o zalotnym spojrzeniu, rozmarzone Litwinki i zimne Niemki, córki i żony kupców, rzemieślników, rybaków, popów, kmieci, wojów i rycerzy wszelkich narodowości miasto i okolice zaludniających.
W tak tłumnym i ruchliwym grodzie nie brakło ni kościołów, cerkwi, meczetów, synagog i innych bożnic, a w nieprzebytej puszczy tuż za miastem zaczynającej się ruczajów, świętych gajów i odwiecznych dębów ukrytych w gęstwinie, co wciąż na żertwy dla starych bogów okolicznych mieszkańców gromadziły. Mieszkańców tej ziemicy, których przodkowie-wojownicy w kurhanach pochowani razem z kamiennymi toporami zostali. Albo w tych większych kopcach za miastem, gdzie sarmaccy rycerze leżą wraz ze złotymi kosztownościami razem z rumakami swoimi, albo Jadźwingowie dawni włodarze okolic nadbużańskich aż od Dorohuska po puszcze litewskie. W grobach z obstawy kamiennej z mieczami u boku leżą ci, co później pomarli. A jeszcze są i mogiły najstarsze, spopielonych szczątków praszczórow drohickich w pucharach w ziemi zakopane. Każdy w okolicy wie, gdzie wszystkie groby onych przodków się znajdują i w czas Dziadów wiosennych i jesiennych o nich wszystkich żywi pamiętają i modły, każdy w swoim obrządku za nich wznoszą.
Pamiętają i o Kumacie ostatnim władcy jaćwieskim, i o królu Danielu, co od papieża łacińską koronę i chrzest przyjął, chcąc Ruś spod jarzma Batu-chana uwolnić, o Erdziwille, co zdobył miasto dla swego ojca Mendoga, co pierwszym łacińskim królem Litwy był.
Który z nich pierwszy murowany zamek o narożnych wieżach postawił, nie wiadomo, bo warownia ta wiele śladów przebudowy nosiła. Od strony wielkiego portu z wysoka na Bug patrząca, od strony miasta zaś szeroką a głęboką fosą wodami rzeki zasilaną otoczona, skąd mostem zwodzonym na drewniany czworoboczny a nieregularny rynek wychodziło się, otoczony drewnianymi, acz podpiwniczonymi kamienicami.
Miasto całe świeżym drewnem pachniało jeszcze, zaledwie trzy lata temu odbudowane po ogromnie niszczącym najeździe krzyżaków, którzy Drohiczyn księciu Kiejstutowi odbili w układy z młodym kniaziem Jogaiłłą wchodząc. Książę mazowiecki Janusz, idąc za mądrością starego porzekadła, że gdzie dwóch się bije, tam trzeci korzysta, zimą tego właśnie 1383 roku zajął miasto dla siebie i jako zarządcę na zamku niejakiego Sasina ustanowił. Sasin dobry i zaradny człek, o gród dbający, bo jakżesz o tę kurę znoszącą złote jajka można by nie dbać!