Komentarze do: Zbigniew Babik – Kilka uwag o nazwach Dniepru i Dniestru

Autor: Białczyński

Białczyński — Tue, 02 Apr 2024 15:56:47 +0000

W odpowiedzi do J. Uwielbiam to "ja się nie znam".

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Tue, 02 Apr 2024 15:27:16 +0000

Proszę zauważyć, że wszystkie te wielkie rzeki; Ro-Dan, Dun-aj, Dni-estr, Dni-epr, to dawne, wielkie rzeki graniczne, wypływające z obszaru ostatniego zlodowacenia, płynąc na zachód, ku południu, ku słońcu, ciepłu. Lodowiec się rozpuszczał i tworzył w ujściu Dniepru, krainę mazi, błota, Mazonię Sarmacką. Podobnie od niej mamy nasze Mazowsze, niegdyś bagienne, Mazury. Rzeka Rodan, wypływa jeszcze dzisiaj, z pozostałości tego lodowca sprzed ok.15 000 lat temu, dzisiaj z jego resztek alpejskich, w Alpach Urneńskich (Szwajcaria).
Moim zdaniem, ludy staroeuropejskie, po kulturze Vincza, I1+ I2, dawni Wenedowie, nadali im nazwy rdzeniowo zbliżone do mowy słowiańskiej, od morfemu DI przechodzącego na wschodzie łatwo w DjE, lub DU, oznaczającego Daje Ist (życie), z czego mamy współczesne, słowiańskie terminy Din, Diń, Deń, Djeń, Dśień, Dźień, bo Słowianie, dodali wyraźnie na obszarze lackim (polskim), głoskę Ś symbolizującą w naszej mowie od dawna; światło, śniadość, jasność, śnieg, itp. synonimy bieli, jasności. Wyrazy te, rozbudowano w nazewnictwie hydronimowym, w tym wypadku rzek; w przymiotniki i zaimki, jak; on, pru, str, określająco skrótowo ich cechy; męski – silny (on), pru (prowadzący, droga), str (szybki, struga), itd. Wszystkie te rzeki, oznaczały jednak pierwotnie, w epoce jednego niemal ludu kręcącego się u podnóża lodowca, presłowiańskiej części genowej I2/I1, zasilonej później R1a, granicę przejścia ze świata objętego zmarzliną, sypanym jeszcze śniegiem szarugą, w krainę Światła; w Deń/Dzień. Zupełnie jak dzisiaj, gdy porą jesienną lecimy samolotem z Polski do Grecji, i przekraczając linię Karpat, wlatując nad Węgry, widzimy wyraźnie, że chmur tam nie ma i jest to inna strefa klimatyczna. Raczej więc o to tutaj chodzi.

Autor: J

Tue, 02 Apr 2024 08:41:51 +0000

Ja się oczywiście nie znam i nie rozumiem o co kaman. To po pierwsze, ale 'coś’ mi tu nie gra.
Po drugie, oczywiście wszystko gockie, germańskie, a jak nie , to chociaż skandynawskie, i stąd zapożyczone do słowiańskiego. To wszak proste, jak 5 metrów drutu w kieszeni ałtora niniejszego dzieła.
Dlaczego akurat tylko te te dwie nazwy Dniepr (Danapr), Dniestr rozpatrywane są w oderwaniu od innych, mających ten sam rdzeń:-dn- dun-? A równie wielki Dunaj? I dalej związane z wodą nazwy dno, doń-toń. I konsekwentnie Kodeń (ku dnu), Gdańsk – Kodansk (Ku deńsku, ku dnu morza) Kopenhaga, zwana dalej w czeskim Kodniem.
Za to Dniepr (Danapr), Dniestr gładko przechodzą w artykule w boristanę, co następnie tłumaczy się „rdzennie germańskim” agalinusem, co prosto wszak dla 'ałtora’ wywieść się daje z „gockiego przymiotnika agla- (beschwerlich, uciążliwy)”.
I co z tego wynika? – Afryka. 🙂 Dla mnie bomba.
Pozdrawiam