O opuszczeniu ciała na długo i materializacji duplikatu w odległym miejscu(może i nawet czasie) i powrocie do pozostawionego ciala bez jakiegokolwiek zakłócenia jako o przyrodzonych zdolnościach Człowieka
jest w ksiazce:
Baird T. Spalding – Życie i nauka Mistrzów Dalekiego Wschodu.
Można pobrać w pdf

Eksperci z Moskiewskiego Uniwersytetu Państwowego po raz pierwszy nawiązali współpracę z buddyjskimi mnichami w 2017 roku. Po wstępnych obserwacjach i rozmowach sam Dalajlama wydał zgodę na przeprowadzenie wśród mnichów badań dotyczących medytacji oraz zjawiska thukdam. Początkowo badania miały rozpocząć się w 2020 roku, jednak w związku z pandemią ich start przesunięto.

Thudkam (w języku polskim także tukdam) to zjawisko pośmiertne, w którym u mnichów stwierdza się śmierć kliniczną, ale przez kilka dni lub tygodni po śmierci ich ciało pozostaje w pozycji medytacyjnej, bez oznak rozkładu.

Oprócz tej nieco tajemniczej i makabrycznej tradycji, rosyjscy naukowcy badają też procesy zachodzące w organizmach mnichów w czasie głębokiej medytacji – w tym aktywność elektryczną ich mózgów. Głównym przedmiotem zainteresowania badaczy jest umiejętność mnichów do wprowadzenia się w stan przypominający letarg – kiedy ich funkcje życiowe i metabolizm niesłychanie zwalniają – oraz zdolność do odwrócenia tego stanu nawet po kilku tygodniach.

Badania są prowadzone za zgodą Dalajlamy. – Poprosiliśmy Dalajlamę, aby dał nam możliwość zbadania elektrycznej aktywności mózgu praktykujących mnichów, którzy odnoszą największe sukcesy. Z kolei Dalajlama zaproponował, abyśmy zbadali zjawisko „medytacji pośmiertnej” [thukdam – przyp. red.]. Dano nam do dyspozycji ponad 100 praktykujących mnichów – relacjonuje Bubejev.

Dalajlama w rozmowie z rosyjskimi naukowcami przyznał, że niektóre z technik stosowanych przez tybetańskich mnichów pozwalają celowo spowolnić metabolizm, a także podnieść lub obniżyć temperaturę ciała. – Te stany zostały osiągnięte dzięki wielogodzinnej medytacji, izolacji, monotonnej recytacji mantr, w której osiąga się głęboką koncentrację. Dotychczasowe obserwacje były bliskie najbardziej interesującym nas stanom świadomości, dzięki którym człowiek może zmienić szybkość swojego metabolizmu – opisuje Bubejev.

– Całkowicie zdrowa osoba wpada w stan na wpół letargiczny – zawieszonej animacji – i po pewnym czasie, może nawet miesiąc później, wraca do normalnego stanu. Taka praktyka byłaby dla nas bardzo odpowiednia – przyznaje naukowiec. Niestety umiejętność wprowadzenia swojego ciała i umysłu w stan letargu posiadają jedynie nieliczni mnisi.

Kluczem do letargu ma być odcięcie od zewnętrznych bodźców
Rosyjski zespół jest przekonany, że połączenie starożytnych metod medytacyjnych i nowych technologii może być przełomem w badaniach nad długodystansowymi podróżami kosmicznymi. Nowe technologie, które mają na myśli naukowcy, to m.in. chłodzenie ciała ksenonem czy wprowadzenie ciał kosmonautów w stan hipotermii, przy jednoczesnym stosowanie leków w celu osiągnięcia efektu hipobiozy i umożliwienia wyjścia z niej bez skutków ubocznych.

– Obecnie bada się wiele metod, które mogą pomóc ludziom w spełnieniu marzeń o dotarciu do Marsa przy jak najmniejszych stratach dla organizmu. Jedną z takich metod, która jest obecnie rozważana zarówno przez nas, jak i przez NASA, jest hibernacja. Jedną z opcji jest wprowadzenie kosmonautów w stan „przedłużonego snu” podczas lotu kosmicznego – mówi Bubejev.

Medytacja to nie relaks. To neurochemiczna rewolucja
Wyjaśnia, że pozostając w letargu organizmy astronautów przeszłyby w swoisty „tryb oszczędzania energii” – zużywałyby mniej zasobów i możliwe, że byłyby mniej podatne na szkodliwe skutki promieniowania kosmicznego. Dodatkowym atutem hibernacji – twierdzi naukowiec – jest fakt, że pozwoli na uniknięcie konfliktów w obrębie załogi, ściśniętej w niewielkim pojeździe kosmicznym przez wiele miesięcy.

Istnieją medyczne metody wprowadzania człowieka w długotrwały sen, któremu towarzyszy zahamowanie metabolizmu, ale są używane w wyjątkowych przypadkach, gdy ryzyko śmierci z powodu poważnych obrażeń przeważa nad innymi zagrożeniami. Działanie takich metod jest ograniczone do kilku godzin. Później ryzyko wystąpienia nieodwracalnych zmian w mózgu jest zbyt duże. W przypadku medytacji tego ryzyka nie ma, ale sporym problemem może być nauczenie astronautów niezbędnych technik medytacyjnych.

Źródło: Moskovsky Komsomolets.