Zdjęcie poniżej
https://we.tl/t-EeRFVshnYR

„Pójdźka zwyczajna, pójdźka (Athene noctua) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny puszczykowatych (Strigidae), zamieszkująca całą Europę poza Półwyspem Skandynawskim, Afrykę Północną z Saharą, Bliski Wschód i środkową Azję aż po Koreę. Pod koniec XIX wieku reintrodukowana w Wielkiej Brytanii, obecnie również tam jest lęgowa. W Polsce nieliczny ptak lęgowy, ściśle osiadły.

Charakterystyka
Wygląd zewnętrzny
Brak dymorfizmu płciowego. Krępa sylwetka, głowa duża i spłaszczona, ogon krótki. Szlara jest kolista, barwy szarej, ciemniejsza w okolicy dzioba, z wyraźniej zaznaczonymi długimi, białymi brwiami. Oczy żółte. Wierzch ciała brązowoszary pokryty kolistymi kremowymi lub białymi cętkami, które są najmniejsze na głowie, zaś największe na skrzydłach. Spód biały albo kremowy, pokryty podłużnymi, brązowymi plamami. Lotki i sterówki brązowe z jasnymi plamkami, które układają się w poprzeczne pasy. Nogi długie, skok obficie opierzony, podczas gdy palce znacznie słabiej.

Młode są ubarwione jaśniej, z mniej wyraźnymi plamkami i kreskami.

Rozmiary
długość ciała: ok. 23-25 cm
rozpiętość skrzydeł: ok. 54-58 cm

Masa ciała
ok. 130-200 g

Głos
Głos terytorialny samca to przeraźliwe, wysokie „guuk” lub „puuijć” (kojarzące się ze słowem „pójdź” – stąd polska nazwa). Alarmuje krótkim „kju”. Pisklęta dopominają się jedzenia przeciągle sycząc.

Zachowanie
Prowadzi ściśle osiadły tryb życia. Charakterystyczny dla pójdźki jest falisty lot, jak u dzięciołów. Często przesiaduje na słupach telegraficznych, dachach lub płotach, czatując na zdobycz. Zaniepokojona dyga i kiwa się.

Środowisko
Najczęściej w pobliżu osiedli ludzkich, w śródpolnych zadrzewieniach, sadach, parkach, alejach, starych zabudowaniach. Dawniej związana wyłącznie z krajobrazem wiejskim, obecnie pojawia się też na obrzeżach miast, szczególnie w południowo-wschodniej Polsce.

Pożywienie
Głównie owady (chrząszcze, ćmy, szarańczaki), dżdżownice oraz niewielkie gryzonie, rzadziej drobne ptaki lub płazy. Pójdźka jest aktywna zarówno w dzień, jak i w nocy, choć najbardziej o zmierzchu i o świcie. Za dnia poluje na owady, chodząc po ziemi, a nocą na myszy czy ptaki, często z zasadzki. Jest ptakiem walecznym, zaatakować może nawet szczura bądź łasicę. Pójdźka jako ptak osiadły narażona jest na trudy zimy; poluje wówczas na małe ptaki.

Lęgi
Wyprowadza jeden lęg w roku, pod koniec kwietnia lub na początku maja.

Gniazdo
W dziuplach (zwłaszcza starych, głowiastych wierzb), w szczelinach muru lub na strychach, w stodołach, w zrujnowanych nie używanych budynkach (np. zabudowaniach byłych PGR-ów), a także w otworach wentylacyjnych bloków mieszkalnych.

Jaja
Samica składa 4 do 5 jaj. Są one niemal kuliste, równobiegunowe, czysto białe z połyskiem. Skorupa o powierzchni bardzo drobnoziarnistej, często z wapiennymi grudkami. Średnie wymiary 33,5×28,5 mm.

Wysiadywanie
W przeciwieństwie do innych sów, pójdźka zaczyna wysiadywanie dopiero po złożeniu ostatniego jaja, w związku z czym młode rozwijają się jednocześnie i nie ma między nimi różnic w wielkości. Jaja wysiadywane są przez okres około 28 dni wyłącznie przez samicę.

Pisklęta
Pisklęta są okryte krótkim, białym puchem i opuszczają gniazdo po 28-35 dniach. Po dwóch tygodniach zaczynają latać, a po około miesiącu, w sierpniu, młode są już samodzielne i opuszczają terytorium rodziców.

Status i ochrona
Na terenie Polski gatunek ten jest objęty ścisłą ochroną gatunkową.

W ostatnich latach liczebność pójdźki w Polsce zmniejsza się. Przyczyny tego zjawiska nie są jeszcze dokładnie zbadane, choć na pewno wpływ na to mają: ograniczenie ilości miejsc odpowiednich do założenia gniazda (coraz mniej starych, dziuplastych wierzb i dogodnych miejsc w budynkach), intensyfikacja rolnictwa, rozbudowa dróg (kolizje z samochodami), ostre, śnieżne zimy (trudności ze znalezieniem pokarmu).

Ochrona gatunku powinna więc polegać przede wszystkim na pozostawianiu dostępu do miejsc dogodnych do założenia gniazda lub wieszaniu skrzynek lęgowych o specjalnej konstrukcji. Skrzynki takie, o długości 90 cm i wymiarach przedniej ścianki 16×16 cm z otworem wlotowym o średnicy 6-7 cm, powinny być wieszane wysoko na drzewach w pozycji poziomej.

Podgatunki
Wyróżnia się 7 podgatunków, zamieszkujących odpowiednio:

pójdźka zwyczajna (A. noctua noctua) – Europa środkowa i wschodnia (od Danii, Niemiec, Szwajcarii i Włoch z Sycylią, poprzez Polskę i Węgry po zachodnią i środkową Rosję)
A. noctua sarda – Sardynia, czasem Korsyka
A. noctua vidalii – zachodnia Europa (Holandia, Belgia, Francja, Półwysep Iberyjski); również w Wielkiej Brytanii (reintrodukcja)
A. noctua indigena – południowa Europa (Grecja, Bałkany), południowa Rosja aż do Kaukazu, Azja Mniejsza
A. noctua desertae – Afryka Północna
pójdźka arabska (A. noctua lilith) – Bliski Wschód
A. noctua bactriana – środkowa Azja
pójdźka arabska (A. noctua spilogastra)
Ciekawostki
W starożytnej Grecji pójdźka poświęcona była Atenie, bogini mądrości. Pójdźki gnieździły się w załomach murów Akropolu, co miało świadczyć o sympatii bogini dla tych ptaków. Wierzono, że Atena używała ich jako posłańców. Stąd wywodzi się łacińska nazwa rodzaju: Athene, a także znane w wielu kulturach przedstawienie sowy jako symbolu mądrości i wiedzy.
Dawniej na wsi uważano, że pójdźka przepowiada śmierć, wołając: „pójdź, pójdź w dołek pod kościołek…”. Była nawet z tego powodu zabijana.
Autorzy i linki
Artykuł pochodzi z serwisu Wikipedia.
Przejdź do oryginalnego artykułu tutaj
https://pl.m.wikipedia.org/wiki/P%C3%B3jd%C5%BAka_zwyczajna

Wiecej zdjęć i multimediów w serwisie Wikipedia Commons.
Przejdź do Wikipedia Commons tutaj
https://commons.m.wikimedia.org/wiki/Athene_noctua

Więcej odgłosów tego gatunku w serwisie xeno-canto.
Przejdź do serwisu xeno-canto tutajhttp://www.xeno-canto.org/explore?query=Athene+noctua