Piękny kawałek dawnego SIStanu.

W tym wszystkim samo molestowanie seksualne tolerowane w Kościele to malutkie przewinienie, niewinna mała zbrodnia. Ogólna świadomość ludzi była inna i pojęcie molestowania praktycznie nie istniało. Nagabywanie 12-letnich dziewczynek i włażenie im pod spódniczki nie było naganne za bardzo, tak samo jak nagabywanie i zaczepianie panienek na ulicy czy w szkole. To byłą część kultury – odmiennej niż dzisiaj. To nie zmienia faktu że wielu takim dzieciom – wrażliwszym niż było „grubiańskie” powojenne otoczenie – zwichnięto całe życie.

Kto wtedy nie żył nie zrozumie tego wszystkiego co działo się dookoła. Dlatego wyciąganie dzisiaj wielu takich spraw z dalekiej przeszłości bywa krzywdzące dla wielu osób.

Dobrym przykładem jest sprawa Polańskiego. W tamtym okresie sprawy seksu z młodymi chłopakami i dziewczynami były traktowane bezświadomie. Ktoś był dojrzały do współżycia i chciał… Nikt nie zaglądał w papiery żeby zapytać ile masz lat – 14, 15 czy 16, a teoretycznie przecież życie seksualne zaczynało się formalnie między 18 a 21 rokiem życia niby – bez ślubu to była zbrodnia do czasów Hippisów – 1968. Ale życie nie uznaje jakichś takich granic prawnych.

Koleżanki mojej mamy dały mi taki pokaz kobiecości, kiedy byłem chory i zostałem w domu mając 7 lat, że wspominam go do dzisiaj. DZIŚ SIEDZIAŁYBY W PIERDLU ZA TO JAK SIĘ ZABAWIŁY Z DZIECKIEM, A JA DOBRZE SIĘ BAWIŁEM, PODOBAŁY MI SIĘ, BYŁY PIĘKNE i CUDOWNE, UWAŻAM ŻE WIELE IM ZAWDZIĘCZAM W CAŁYM MOIM PÓŹNIEJSZYM ŻYCIU I RELACJACH Z KOBIETAMI. Matka wpadła wtedy i zrobiła im taką awanturę że szkoda gadać. Opiekowały się mną i były bardzo miłe aż do mojej dorosłości i nigdy nie przestały być przyjaciółkami mojej matki. Nikt nie leciał zaraz do sądu i na milicję. To był incydent a nie zbrodnia.

W ogóle to amerykańskie prawnicze podejście do życia społecznego uregulowanego paragrafami nawet w sprawach jak wolno ci się do kogo zwrócić i mówić o jakichś sprawach np Murzynów, Żydów itp jest totalnie chore – według mnie. Wychowałem się w świecie bez tego – i nie było wcale tak źle jak się wydaje. Wspominam tamte czasy bardzo ciepło i radośnie, jako czas wolności ludzi. A dzisiaj? Sami widzicie jaką macie wolność. Dawniej ludzie sami regulowali w większości stosunki między sobą – bez sądów, administracji i policji. Mówię to jako 70-letni dziadek – ku pamięci młodego pokolenia.

Trzeba mieć też świadomość, że to były inne zupełnie czasy – 10 lat po brutalnej wojnie pełnej trupów, obozów koncentracyjnych, zbrodni i morderstw Polaków na ulicach miasta i terroru komunistycznego kiedy ludzie znikali z domów i już nie wracali. Takie było życie. Dzisiaj niektórym ludziom zachciewa się znowu palić książki i robić obozy koncentracyjne – FASZYZM. Moja mama jeszcze niedługo przed śmiercią opowiadała ze zgrozą i łzami w oczach mając 80 lat jak straciła najlepszą przyjaciółkę Żydówkę którą z całą rodziną spalili w Auschwitz – mieszkali po sąsiedzku przy Kazimierza Wielkiego. W moim dzieciństwie jeszcze było tam kilka żydowskich sklepików przy Kazimierza Wielkiego , zresztą przy Starowiślnej też – i zawsze można było liczyć, że Żyd coś ci dorzuci do koszyka dla zachęty do kolejnych zakupów – dobrze ich wspominam, jako miłych ludzi.
Nie spotkałem w życiu „złego” „wrednego” Żyda-Polaka. Z Żydem Łukaszem Świerzem współtworzyłem czasopismo podziemne Ruch za Solidarności i magazyn papieru u mnie w domu za stanu wojennego – super gość był z niego. Nie żyje już niestety. Jego bibułę wiozłem na Zachód przez NRD do Paryża dla dokumentacji wydawnictw podziemnych w Polsce. (https://bialczynski.pl/2015/01/30/hippiesi-kudlacze-chwasty-czyli-jak-sie-ma-doktorska-praca-historyczna-do-prawdziwej-historii/)

Dlatego nie rozumiem i nigdy nie będę tolerował NIENAWIŚCI CZŁOWIEKA Do CZŁOWIEKA.
Jedna babcia miała ogrody i warzywniaki na Przeskoku koło Pałacu Letniego Królewskiego, a druga babcia (ta z Kazimierza Wielkiego) hodowała kozy, dziadek miał konie i dorożkę. Nauczyli mnie szacunku do roślin i zwierząt- zostało mi to na całe życie.
Dziękuję mojej całej rodzinie każdego dnia za to jaka była wspaniała i jakie mi dała warunki do rozwoju.

Wyobraźcie sobie dziecko, które opowiada zakonnicy obleśnej o swoim nocnym grzesznym uczynku i dostaje publicznie dwa albo trzy czarne kółeczka i nie dostaje deseru przy obiedzie, albo idzie na pół dnia do kąta, albo zamiast się bawić myje gary w kuchni. To było czyste średniowiecze.

W tym przedszkolu ze mną byłą moja przyszła żona Anna. Kora Jackowska była w identycznym kościelnym „domu dla dzieci” u Prezentek tyle że pod Krakowem, w Jordanowie bodajże – też zarządzanym przecież przez tę chorą klikę Wojtyły i Sapiehy – w latach 1955-1960. Ja zresztą ostatni rok 1959 spędziłem w przedszkolu zakonnym Prezentek przy ul Starowiślnej (Boh. Stalingradu – jak ją nazwali Czerwoni). Na katechezie szkolnej było nie inaczej – dziewczynki łapane za kolanka a chłopcy podszczypywani w tyłek, publiczne kary, bicie linijką, poniżanie, wyśmiewanie itp.

Jeden z moich szkolnych kolegów, którym ksiądz bardzo mocno się zaopiekował został potem księdzem. Był to wyjątkowo ładny, delikatny i wrażliwy chłopiec – ulubieniec całej klasy, dziewczęcej urody. Ciekawe jakie było podłoże tej drogi życiowej.

Od zawsze – od wieku 3 lat kiedy byłem w przedszkolu Sióstr Urszulanek przy ul Kazimierza Wielkiego i potem kiedy chodziłem na religię w Kościele Bożego Ciała w Krakowie wiem, że księża i zakonnice nie powinni nigdy mieć nic wspólnego z wychowywaniem dzieci. Ich sposób życia prowadzi do patologicznego niezrozumienia życia rodzinnego i tego kim są dzieci i jakie są relacje między dorosłymi a dziećmi. To co wyprawiali księża i zakonnice za moich czasów – a były to lata przedszkola 1955-1959 i szkolne 1959-1967 było jednym nieustannym molestowaniem seksualnym i ćwiczeniami BDSM – łącznie z wiązaniem dzieci, kneblowaniem ich, klęczeniem na grochu, biciem, całowaniem ich po rękach, itp. Tak wyglądała norma w tamtych latach.

Któregoś razu kiedy tłusty prałat oblech zażądał żebym go pocałował w złoty pierścionek uciekłem z przedszkola i pół miasta mnie szukało. Wyobraźcie sobie że spotkała mnie za to kara publiczna – jako jedyne dziecko na Mikołaja w przedszkolu dostałem tylko rózgę i nic więcej. Takich sytuacji i przypadków bardziej drastycznych było mnóstwo, codziennie. Siostry miały tablicę z imionami dzieci – publiczną i naklejano tam co ranek niebieskie i czarne kółeczka czyli dobre i złe uczynki z których spowiadały się dzieci. PATOLOGIA do n-tej potęgi.
To odbywało się pod patronatem Kurii Karola Wojtyły, który od 1964 był już kardynałem.

I o czym tu mówić?

Piękny film, dla równowagi do tego chorego świata.

Czarnosukienkowy po prostu zaprezentował podejście kościoła do wiernych w obrazowy sposób, nic dodać nic ująć poniżanie człowieka od najmłodszych lat… Rodzice którzy wysyłaja tam jeszcze dzieci powinni się mocno p*******ac w łeb.