„Radagaisus, a Gothic king, sometimes spelled Rhadagast”
„Radagaise ou Radogast, mort le 23 août 4061 en Italie, est un chef barbare païen2 d’origine gothe qui attaque l’Italie sous le règne de l’empereur d’Occident Honorius.”
Lechosław
1 day ago
XVIII-wieczny historyk E. Gibbon w swojej popularnej „Historii schyłku i upadku cesarstwa rzymskiego” łączy imię Radagais z imieniem jednego ze słowiańskich bogów Radegasta, znanego ze świadectw z XI wieku . Na poparcie swojej hipotezy Gibbon przytacza jedynie fonetyczną bliskość nazw. Nazwy kończące się na -gast były dobrze znane w IV-VI wieku. i odpowiednio eksponowane w źródłach. Historyk I połowy XX wieku Jan Bagnell Bury uważa, że ​​Radagajsus sprowadził znad Dniestru plemion Ostrogotów.
Lechosław
1 day ago
Współcześni inwazji Radagaisusa (Orosius, Olympiodorus, Augustine, Prosper, Gallic Chronicle of 452) nie wymieniają jego pochodzenia etnicznego, ale zauważają, że Goci byli pod jego dowództwem. Orozjusz, chcąc podkreślić dzikość Radagajsusa w porównaniu ze znanymi Gotami Alaryka, nazywa pierwszego Scytą, podkreślając w kontekście nie tyle pochodzenie etniczne, co stopień barbarzyństwa. Późniejsi historycy (Marcellinus Comite) powtarzają Orozjusza bez jego kontekstu, nazywając po prostu Radagaisusa Scytą.

Historycy projektują etnonim „Scytowie” na Gotów, których historycy III-V wieku. często nazywane tak ze względu na ich siedlisko w północnym regionie Morza Czarnego i Karpat (patrz artykuł Wojna scytyjska z III wieku). Jednak pod koniec IV wieku plemiona gockie podzieliły się na Wizygotów, którzy przekroczyli Mezję i Trację, oraz Ostrogotów, którzy pozostali na północ od Dunaju.
1 day ago
Etymologia i interpretacje
W łacińskich źródłach imię to zapisywane jest jako Redigost, Redigast, Riedegost, Radegast[8], natomiast w literaturze naukowej dominuje zapis Radogost[9][10][11][12][13][14][15][2][16] lub Radgost[17].

W pierwszej części imienia znajduje się staropołabski kontynuant prasłowiańskiego przymiotnika ‎*radъ ‘zadowolony’ (por. polskie rad) o niepewnej dalszej etymologii, a w drugiej kontynuant prasł. rzeczownika ‎*gostь ‘gość’ (por. polskie gość)[9][18], z praindoeuropejskiego ‎*gʰostis ‘przybysz, obcy’ (por. gockie gasts ‘gość’, łacińskie hostis ‘obcy’)[19][20]. Nazwa ta ostatecznie wywodzi się z prasł. imienia ‎*Radogostъ[a][21][22], por. serbo-chorwackie Radogost[18], staropolskie Radogost, Radgost, Radogosta, Radosta[23][24], starosłoweńskie Radegost[18], prawdopodobnie poświadczone już w VI wieku w greckim źródle wspominającym wodza słowiańskiego plemienia o imieniu Ardagast (stgr. Αρδάγαστος; forma przed prawdopodobną przestawką)[18][22]. Imię to, rozszerzone o przyrostek dzierżawczy ‎*-jь (‎*Radogostjь)[25][18], tworzyło wiele toponimów na terenie całej słowiańszczyzny, por. polskie miejscowości Radogoszcz, czeska góra Radhošť, serbochorwacki toponim Radogošta, rosyjski Radogoszcz i rosyjskie hydronimy Radohoszcza i Radogoszcz[25][18] i inne[18][22], a także gród Radogoszcz[22] będący centrum politycznym połabskiego plemienia Redarów[26].

Thietmar w swojej Kronice (spisanej ok. 1018 r.[27]) podaje, że bogiem, który był najbardziej czczony w połabskiej Radogoszczy, był Swarożyc[28] (interpretowany jako bóg słoneczny[29]). Ten sam gród, wymieniany jednak już pod nazwą Retra (łac. Rethre), opisywany jest też ok. 50 lat później przez Adama z Bremy, który za boga naczelnego tego grodu uznaje Redigasta[30][31][9]. W związku z tym[9] powszechnie uważa się, że Radogost to inne imię połabskiego Swarożyca[16][b] albo że Radogost to lokalny przydomek Swarożyca[32][c]. W literaturze często wymieniany jest jako Rad(o)gost-Swarożyc[17][33][34], lub Swarożyc/Radogost[35][36].