Oryginał nie zachował się. Najlepiej zachowanym odpisem był rękopis z Heidelbergu, napisany prawdopodobnie w VIII w., ale został zniszczony w pożarze 7 lipca 1880 r. Następnie odkryto kolejny rękopis z VIII w., zawierający rozdziały I do XLV, który jest przechowywany w archiwum państwowym w Palermo. Kolejnymi rękopisami są Vaticanus Palatinus z X w. i Valenciennes z IX w.
Duński uczony Arne Søby Christensen stwierdził, że Getica jest całkowicie sfabrykowaną relacją, a pochodzenie Gotów, które nakreśla Jordanes, jest konstrukcją opartą na popularnych mitach greckich i rzymskich oraz błędnej interpretacji zapisanych imion z Europy Północnej. Według Christensena celem było stworzenie legendy chwalebnej tożsamości ludów, które zdobyły władzę w zachodnim imperium rzymskim. Nie czytając wcześniej Christensena doszedłem do podobnych wniosków, które Pan już na moim blogu poznał.
Reasumując – co do oceny dzieła nic nowego nie dodam, ale nie mam dowodów, by uważać, że jest fałszerstwem. Co do zniekształceń nazw własnych w kolejnych odpisach – wysoce prawdopodobne. Moim zdaniem, to generalna reguła etnogenezy germańskiej: zniekształcano oryginalne brzmienia słowiańskie czy celtyckie, by dostosować je do zapisu i zasad wymowy tzw. łaciny kościelnej, dodano do tego pewien zasób słów staroskandynawskich (pewnie w związku z kontaktami z plemionami uralskimi/fińskimi, np. Saamami) i tak – gdzieś około połowy I tys. n.e. – powstali Germanie w znaczeniu współczesnym.