Komentarze do: Wielki słownik języka polskiego PAN: Ciekawe pochodzenie wyrazów – W, jak Włosy

Autor: JAN

JAN — Mon, 28 Nov 2022 08:59:17 +0000

W odpowiedzi do kul-oba.

Ponieważ macie przekonanie że czas jest liniowy, a w dodatku, że wcześniej było podobnie tylko bardziej prymitywnie, to własnie taki wariant rzeczy matryca dla Was ziszcza z nieskończonej ilosci wszechmożliwości.
Jest też inna PRAWDZIWA, Żywa rzeczywistość, poza czasem i formą
A JA patrząc na te włosy, które zamieścił Czesław na obrazku poczułem faktycznie zachwyt, poczułem co działoby się gdybym był blisko takiej istoty. Coś bym powiedział wydając głos paszczowo, ale i poczułbym Jej pole energetyczne a ona moje na wszystkich czakrach wszechwymiarowej bliskości. Pole to jest falowe(ros. Wołny). „Uslyszał” bym to pole nadawane za pomocą anteny, ktorą są włosy za pomocą moich anten – włosów. Uslyszałbym to jako głos w Sobie. GŁOSY WOŁN(FAL) POPRZEZ WŁOSY. GŁOS- WŁOS, GOŁOS – WOŁOS. TELEPATIA, PRZESYŁ BEZPRZEWODOWY POPRZEZ WAVE(ŁEJW, ŁAWE, ławą mości panowie)
FALA POLA ŻYCIA – WOŁNA ŻIZNI – WOLNA WOLA . WOŁNA czyta się WAŁNA – WALNE ZGROMADZENIE – POROZUMIENIE CZŁOWIEKÓW NA POZIOMIE EMITOWANYCH FAL. KOHERENCJA, WSPÓŁODCZUWANIE WOLNA – fali WOLNOŚCI. Tak odczuwamy LAS, SŁOŃCE, WSZYSTKO CO ŻYJACE
Jak powiedział Bruce Lee: nie myśl – CZUJ!

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Mon, 28 Nov 2022 08:09:27 +0000

Wyraz , lol znaczy czasami, to,. Zaleznie od regionu. A dyc ja lo zrobilem. A dzisiaj ja to zrobilem. A lo tam! A to, tam! Mamy te mylace podobienstwa brzmienia, zupelnie co innego znaczace. W rdzeniach dawnych slow, zwykle pozostaly jednak znaczenia najdawniejsze, slowotworcze i jedolite znaczeniowo. LOPATA, to nic innego jak LO-PA-TA. Rowne lub plaskie – na/ma. Polowac, od lowati , lo – nisko, wati, wac, wic, – wiesc, krecic, podazac. Przyczajony, pochylony mysliwy. Stad milowac, kochac. Mi – mnie, lowac – zlowic, usidlic. A od niego podalpejscy Anglowie, pozniej Sasi, ukuli my love.

Autor: J

Mon, 28 Nov 2022 07:48:23 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI. W kreolskim angielskim istnieje taki bardzo podobny brzmieniowo i znaczeniowo wyraz, przymiotnik: 'lush' wymawiany jako: [lasz]. Znaczy on gęsty, rozrosły, oraz w znaczeniu, że czegoś jest obficie. Tu tylko pozostał sam rdzeń, jak to w kreolskich językach bywa najczęściej. Innych zagranicznych języków nie znam, więc tylko na tej podstawie podobieństwa języka z innej grupy do naszego mogę tak sobie twierdzić, że rdzeń mógł być pierwotnie z głoską [a] , tak jak w naszym lasku, gdzie: j.polski ma włos z obocznością rdzeniową a->o, j. czeski ma vlas z najprawdopodobniej pierwotnym rdzeniem [las], tak jak w starocerkiewnosłowiańskim: власъ [właś]. Pozdrawiam

Autor: kul-oba

kul-oba — Sun, 27 Nov 2022 22:52:19 +0000

Moim zdaniem slowo „wlos” tysiace lat temu brzmialo identycznie jak dzis brzmi w jezyku polskim. Jego pochodzenie zas jest zwiazane z pierwotna czastka „Ło” okreslajaca pierwotna czynnosc jaka bylo polowanie a doklaniej LOWY. Wszystkie slowa w ktorych wystepuje rdzen „Ło” lub jego zmieniona forma „Ła” moze sugerowac , ze ich etymologia jest zwiazana z LOwami. Rdzen ten jest dzwiekowym zapisem pierwotnej reakcji na cos co nas zachwyca , na cos czego puszukiwalismy i w koncu znalezlismy… to reakcja LOwcy. Na przyklad ja jestem wedkarzem i kiedy zlapie duza rybe moje pierwsze sLOwa na jej widok to ” LOO” albo „LOL” albo „LAA” i tak jest przeciez we wszystkich jezykach w angielskim jest „WOW”. To tak jak na moc , ktorej nie potrafimy zrozumiec , na cos co nas przeraza , na cos czego sie BOimy reagujemy slowami „BOO” lub „BUU” i dlatego mamy slowa Bog , bac sie czy bat. Mamy takie slowo jak LOwy i to jest oczywiste ale mamy tez sLOwa i sLAwe a gdzie mogly powstac pierwsze slowa jak nie na lowach. Gdzie LOwcy zbieracze mogli zdobyc pierwsza sLAwe jak nie na LOwach. Przeciez sama konstrukcja tych wyrazow pokazuje nam od czego pochodza S +LO+WA , S +LA+ WA. Kiedy idziemy polowac na jelenie wybieramy sie na lowy ale ryby idziemy LOwic czyli mamy LO oznaczajace poLOwanie i WIC oznaczajace metode , np za pomoca uWITEGO kosza lub sieci . W swoim jezyku mamy nazwe na takie pradawne urzadzenie jak LOpata . Co ona oznacza , LO oczywiscie lowy a PATA oznacza padac, wpadac . Lopata to urzadzenie do kopania dziur na zwierzyne ale nie byly to pulapki ale bardziej TARAPATY. PuLApki to bardziej wnyki gdzie jakies klacze, lina zaciska sie na LApie zwierzecia a TARTAPATY to bardziej dziury naszpikowane ostrymi kolkami, naostrzonymi a raczej przyTARTYMI na chropowatym kamieniu. W tarapaty mozna wylacznie wpasc nie mozna byc w nie zlapanym tak jak w puLApke. Jak kiedys polowano ? Tak jak dzis , kiedy polujemy samotnie to polujemy z zasiadki ale jak lowcow jest duzo to poluja LAwa. Wyobrazmy sobie sytuacje, jestesmy zbieraczami -lowcami ktorzy wyruszaja ze swoimi rodzinami na polnoc na tereny z ktorych niedawno ustapil lodowiec sa to tereny podmokle , bagniste. Jakich zwierzat LOwnych jest tu najwiecej ? Tereny bagniste to naturalne srodowisko LOsi. Co maja wLOsy do LOwow i LOwcow. Mysle , ze kiedy chlopiec stawal sie lowca przechodzil jakis rytual zwiazany z jego wLOsami . Na przyklad moglo to byc zaplatanie jego wlosow w kLOs raczej nie WARkocz , warkocze byly pozniej kiedy lowcy musieli stac sie wojownikami i zabijac wrogow. Wlosy wiec to cos co zmienia chlopca w LOwce … W+LOs

Autor: Pola Dec

Pola Dec — Sun, 27 Nov 2022 19:39:54 +0000

Magiczny Lechistan – dzieła Dariusza Kalety

https://www.dariuszkaleta.pl/magiczny-lechistan

Autor: J.G.D

J.G.D — Sun, 27 Nov 2022 16:11:26 +0000

W odpowiedzi do ORLICKI. Jak zwykle na posterunku, super Rafale 👍

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Sun, 27 Nov 2022 14:20:31 +0000

Nie widzę w tym artykule żadnych istotnych informacji, poza wymysłem, czystą teorią, że wyraz pochodzi od: *volsъ.
(Cytat: Wyraz ten pochodzi z języka prasłowiańskiego, w którym najprawdopodobniej miał formę *volsъ. Słowa z języka prasłowiańskiego, używanego przez wszystkich Słowian między XV w. p.n.e. a VII w. n.e., etymolodzy oznaczają symbolem gwiazdy, ponieważ nie są one poświadczone w żadnych tekstach.)
Dalej, jest jego porównanie do innych wyrazów słowiańskich. Tyle tylko, że nie wiemy, który od którego pochodził?
I to nie tylko języki słowiańskie składają się na grupę indoeuropejskich. Bo zachodnie i indyjskie również.
Jeśli słowiańskie pochodzą od jakiegoś przodka z obszaru Polski, to prędzej nasz – język z grupy laskich, podobnie jak czeski, są protoplastą tego wyrazu.
Ciekawe jest jednak to porównanie do słowiańskich, gdzie: j.polski: włos, j. czeski: vlas, j. rosyjski: волос [wym. volos].
Dla mnie, przypuszczalnie rosyjski wyraz jest najbliższy formie pierwotnej, złożony z rdzeni ; wo – los. Czyli; zaimek wskazujący; wo/to – oznacznik przymiotnikowy lub rzeczowy; los.
Spójrzmy teraz na słowiańskie terminy podobne, czy nie mają z tym wyrazem nic wspólnego:
– włosie; jak najbardziej ma, bo wprost odnosi się do włosów; pochodząc od < wo – łosie; to – włosy,
– łoś (zwierzę); też ma, pochodząc od "lośi/łośi" czyli włosów, włochatej sierści, lub życia w …. (patrz dalej!), bo w – to zaimek gdy rdzeniem podstawowym dla tej nazwy, jest jak wyżej, los/łos/loś/łoś.
– las/lies/lesz/lis/łos ; to dawniej gęstwina gałęzi, drzew, skąd krzewo-drzewa wczesno polodowcowe tworzące ich wielkie skupiska, zasiedlające tundrę w pierwszym rzędzie, jak; olchy, brzozy, lesz-czyna.
– stąd lis; czyli zwierzę lasu, a dzisiaj nawet obszarów miejskich.
Las/laś/łos/łosz/łoś, w podobnych odmianach oznaczał więc gęstwinę roslin…
– Los (ludzki, to nic innego jak gęstwina człowieczych przeżyć, zbiór doświadczeń życiowych.
Z tym, że morfem słowotwórczy; lo/la/le/li; to przeważnie znaczenie cech fizycznych; czegoś równego, podobnego, gładkiego – wyrównanego, gdy przyrostki; ka (zwykle nisko – jak la-ka/łąka, gór-ka) oś, as (zwykle coś wyższe, jak la-as), co, ; to już morfemy precyzujące przez wskazanie innej cechy fizycznej, takie jak; niski, wysoki, żywy,…
Włosy, to liczba mnoga od pojedynczy włos. Ten zaś, to wo – ło/lo – os; to – równy – os; owalny, w kształcie przekroju, jak oś-ć, czy oścień, czy o-bręcz (okół/okrąg – bierze), czy oręż; o – raź, raz, riez.
Włosy, włos, jak las, jaką łąka, jak łania żyjąca na łące, jak łacha/lacha (płycizna, niska wydma brzegowa), jak płoć żyjąca w takich miejscach, to przykład niezwykle precyzyjnej składni znaczeniowej , całkowicie nie przypadkowej, nie pochodzącej z obcych języków, starożytnej i presłowiańskiej. Podobna precyzja, występuje w od-ariowej matematyce/okresach czasu sanskryckich, gdzie mamy nawet jednostki mikrosekundowe. To świadczy o ogromnej, prehistorycznej etymologii językowej, pochodzącej od ludu pierwotnego, jednego z pierwszych na Ziemi. Zachowanej w jego języku i rozbudowanej.
Od niej, mamy też podobny termin LACH-y; wymowa u wielu ludów, jako LASZ, laszy, (Po-l(a)sza), ljah/ljasz, len-dziel (langiel; lahów – kraj/dzieło/dzielnica/dziedzina). Jak dawni Melacheni na mapach Herodota, w Scytii od Kujaw po Kaukaz. My – lah – eni; my Lachami (jesteśmy, jak się zapewne przedstawiali przybyszom, kupcom). To po prostu ludzie sobie równi, jak te włosy na głowie, liczni lecz o prawach wspólnych, jednej cywilizacji i obyczaju, podobnej rasy długie wieki. Jak późniejsi L-achajowie, słynni z tej równości.