Pierwszą barwą narodową w dolnym pasie flagi państwowej, była po odzyskaniu niepodległości w 1918 roku, barwa karmazynowa. Przyjęta została w 1921 roku i opisana w broszurze „Godła i barwy Rzeczypospolitej Polskiej” z barwnymi wizerunkami znaków państwowych, wydana przez Ministerstwo Spraw Wojskowych, a opracowana przez S. Łozę. Była to ciemna czerwień z odcieniem filetu, najbardziej podobna do krwi ludzkiej.
Barwa ta, została zmieniona zaraz po zamachu majowym dokonanym przez J. Piłsudskiego, z ducha socjalisty, terrorysty napadającego na banki i dyktatora, który usunął z wojska polskiego najlepszych dowódców, twórców sukcesu kontrofensywy nad Wisłą. Skazał na banicję premiera Witosa, zamordował lub uwięził kilku generałów jak Rozwadowskiego, uciszył gen. Hallera, odsunął Sikorskiego i Korfantego, zniósł demokrację przedstawicielską na rzecz sterowanego przez siebie parlamentu, wprowadził sanację opóźniającą rozwój Polski i jej sił zbrojnych, dopuszczając do potwornej korupcji i zastraszenia prasy oraz sądownictwa.
Zmiany barw narodowych nawiązujących do królewskiej purpury, dokonano oficjalnie zaraz w 1927 roku, zmieniając je na cynober. Acz z prawem zachowania dawnych barw do 37 roku. Co widzimy w czasie powstania warszawskiego i jeszcze po wojnie, podkreślane przez zachodnich obserwatorów. Nic nie mają tamte barwy wspólnego, z cynobrem spotykanym na szlacheckich butach. Nigdy szlachta nie nosiła tej samej barwy na obuwiu, co na sztandarze. Wypłowiałe, zagrabione obrazy ze Sztokholmu, nie oddają barw koronnych Rzeczypospolitej. Ale widać ją w dokumentach opisujących ten odcień czerwieni i niektórych obrazach, dawnych sztandarach wojskowych.
I w ten sposób, dochodzimy do sedna rzeczy.
To sedno, ukryte jest w szczegółach.
Czerwień jest czerwieni nie równa.
Ma wiele istotnych odcieni.
Demokracja nie musi oznaczać demokracji, najwyżej tylko z nazwy.