Gdy me serce strwożone opęta
Lęk o kraj mój, o ojczyznę mą
Wspomnę tedy Ostrą Bramę świętą
I rycerzy, co na koniach mkną.

W białej pianie unoszą się konie
Rwą się chrypiąc, w dal mknie wojów szyk –
Starożytnej Litewskiej Pogoni
Nie rozbije, nie wstrzyma już nikt!

Starożytnej Litewskiej Pogoni
Nie rozbije, nie wstrzyma już nikt!

W niezmierzoną dal wciąż lecicie,
A przed wami, za wami – mknie czas.
Za kim tak w tej pogoni spieszycie –
Gdzie, którędy prowadzi Wasz szlak?

Czyż, Białorusi, w gon wyruszyły?
Za twoimi dziećmi, co we mgle
Zapomniały Cię i porzuciły,
I w niewolę zaprzedały Cię?

Zapomniały Cię i porzuciły,
I w niewolę zaprzedały Cię?

Bijcie w serca, o bijcie mieczami!
Nie dawajcie obcymi się stać!
Niechaj czują, jak serca nocami
Za rodzinny boleją wciąż kraj.

Matko rodzona, Matko jedyna –
Nie ucichnie ten ból w sercu mym!
Przebacz mi, przyjmij mnie – swego syna
Za Ciebie Matko – daj umrzeć mi!

Przebacz mi, przyjmij mnie – swego syna
Za Ciebie Matko – daj umrzeć mi!

zwrotka, która występuję w niektórych wersjach pieśni:
Lecą wciąż, lecą wciąż Twoje konie,
Chrzęści pancerz i mknie koni szyk –
Starożytnej Litewskiej Pogoni
Nie rozbije, nie wstrzyma już nikt!

Warto też poczytać wpisy pod filmem: polskie, białoruskie, litewskie, ukraińskie…