Jasne,że prawdziwe skoro król biedaków przyszedł w Stajence Beth Lahem w Sukkot w październiku i skonał na palu/krzyżu jako biedak z cierniem to wszystko do siebie pasuje i jego misji

“Ponieważ wielu Hebrajczyków nie uznawało prawa jego dynastii
do rządów, Dawid zlecił swoim kapłanom i skrybom skompilowanie
ze starszych źródeł, zarówno pisanych, jak i ustnych,
historii narodu hebrajskiego od czasów stworzenia aż do swojego
wstąpienia na tron.

Celem tej oficjalnej historii było uprawomocnienie
monarchii Dawida, ponieważ poprzednio hebrajskimi
plemionami rządziły nie dziedziczne monarchie, ale wybierani
sędziowie. Ta oficjalna historia miała pokazać, że wstąpienie na
tron Dawida i jego dynastii stanowiło część boskiego planu,
wypełnienie obietnicy danej przez Jahwe swemu narodowi.
Od samego początku był to dokument przesycony ideologią polityczną.

Jako dalszy element swojej strategii, Dawid zatrudnił kapłana
Jebusytów, oddającego cześć El Eljonowi, staremu kananejskiemu
bogu stwórcy i dziadkowi bogów, mającemu swoją świątynię
w Jerozolimie, do rozpowszechnienia kananejskiego kultu świątynnego
i zastosowania go w stosunku do nowo przybyłego El Szaddai.

Dawid chciał świątyń i kultu, takiego jaki występował w innych
cywilizowanych królestwach i miastach Bliskiego Wschodu.
Ponieważ starsze bóstwo Jebusytów było uznawane przez Kananejczyków
za stwórcę, strategia Dawida umożliwiła identyfikację
El Szaddai z Bogiem Stwórcą, gdyż pierwotnie El Szaddai
zdecydowanie nie był stwórcą nieba i ziemi.

Sprytne posunięcie Dawida nadało nowego impetu “elszaddai ‘zmowi”
w jego walce z wyznawcami Baala.

Juda i mniejszość południowych plemion przebywała w Egipcie
i została nawrócona przez Mojżesza na kult El Szaddai,
ale północne plemiona w ogóle nie znalazły się w Egipcie
czy też z Mojżeszem na Synaju.

Dłużej zamieszkiwali Kanaan i tak samo, jak ich kananejscy sąsiedzi,
praktykowali kult wysokiego boga Ela.

Tak więc strategia Dawida zjednoczyła również plemiona północne z południowymi,
a nawet Kananejczyków, w jednym państwowym kulcie, w którym El Szaddai
został utożsamiony z najwyższym bogiem stwórcą Elem.

W biblijnym tekście
El jest nazywany Elohim, co po hebrajsku oznacza „bogów”,
w liczbie mnogiej.

Wariant tej historii, napisany na Północy, zwany
dokumentem „E”, ponieważ imieniem boga jest tu Elohim,
został później połączony z dokumentem „J”,
tworząc rdzeń dzisiejszej Biblii.

W późniejszych stuleciach pod wpływem kapłanów
wiele zmieniono i dodano do tekstu. Podjęte przez Dawida
działania, późniejsi prorocy i sam ewoluujący tekst Biblii
wszystko to doprowadziło do rozwoju imperialistycznego monoteizmu
wśród Hebrajczyków, czyli Żydow.

Jednakże ostatnie pozostałości kultu Baala i Bogini przetrwały u Hebrajczyków
(teraz zwanych Żydami, ponieważ tylko południowe królestwo Judy
przeżyło rzeź dokonaną przez Asyryjczyków)
aż do czasów niewoli babilońskiej, powrotu z wygnania
i zbudowania drugiej świątyni.

Pomimo tego, żaden z tych duchowych archetypów, Baal i Asztarte,
chociaż wyparty z powierzchni świadomości, nie zniknął całkowicie.
Rogaty Bóg Baal pojawił się ponownie jako jeden z elementów tworzących
chrześcijańskiego diabła, a Wielka Bogini nie przestała wywierać wpływu
na rozwój judaizmu, a szczególnie Kabały”.

Kościół dostosował treść ST i błędnie interpretował go dla własnych celów,łącznie ze sfabrykowanym stwierdzeniem
że Stary Testament przepowiada nienadejście Jezusa jako Chrystusa żydowskiego Mesjasza.

Stary Testament to żydowska księga, napisana w oryginale
w języku hebrajskim będąca antologią hebrajskiej literatury
zarówno świeckiej jak i religijnej.

Co więcej, jest to historia narodu żydowskiego na przestrzeni wieków, zapis dialogu
pomiędzy żydami a ich Bogiem.
Ten żydowski tekst został przywłaszczony przez Imperium Rzymskie.

Dzięki misjonarskiej aktywności seryjnego mordercy Szawła z Tarsu
ruch ten uznał że pewien żydowski rabin, stracony przez władze rzymskie,
był w rzeczywistości bogiem

To nie było niczym niezwykłym u Greków, oni traktowali wielu swoich starych herosów,
takich jak Herkules czy Perseusz, jako boskich synów.

Takie podejście nigdy nie występowało u żydów
i było zupełnie obce w żydowskiej religii.

Ten ruch ludzi wyznania niemojzeszowego, który w II wieku
stał się Kościołem chrześcijańskim, uważał się za jedyny prawdziwy
Izrael, który zawarł umowę z Bogiem,natomiast żydzi
reprezentowali fałszywy Izrael,ponieważ nie rozpoznali Jeszuy jako Chrystusa.
Odrzucili wynalazek/urojenie Rzymu.

W najlepszym wypadku żydzi byli niewygodni dla KK, w najgorszym
stanowili zagrożenie.
Neojudaizm/chrześcijaństwo jest więc z natury antysemickie.

Dawid był oddanym wyznawcą El Szaddai bóstwa opiekuńczego hebrajskich plemion, którego zgodnie z legendą
Mojżesz spotkał osobiście na pustynnej górze Synaj.

Bóg ten, przemawiając do Mojżesza z ukrycia za chmur, zapewnił że
jest identyczny z El Szaddai, bóstwem opiekuńczym przodków
Mojżesza, Abrahama,Izaaka i Jakuba.

El Szaddai/Ojciec/Pan, zawarł wtedy przymierze, czyli kontrakt/pakt
z Mojżeszem, mówiący, że jeśli lud żydowski
będzie czcił El Szaddai jako jedynego boga
El Szaddai uwolni ten lud spod niewoli egipskiej
i zagwarantuje mu własny kraj, mlekiem i miodem płynący – Kanaan,
pomimo tego, że mieszkali już w nim Kananejczycy.

W żadnym wypadku El Szaddai(zwany dzisiaj Jahwe lub Ojciec lub Jehowa)
nie twierdził że jest stworzycielem nieba i ziemi
albo że jest jedynym bogiem we wszechświecie.
Tak twierdzi Rzym.
Przeciwnie, El Szaddai twierdził, że każdy naród posiada
swoje opiekuńcze bóstwo, które reprezentuje jego interesy
w niebiańskiej radzie

Tak więc Hebrajczycy nigdy nie byli monoteistami,
ponieważ uznawali istnienie innych bogów, ale byli wyznawcami
jednego boga, w tym przypadku „Jahwe”/El Szaddai
z którym Mojżesz zawarł legalny kontrakt.

Skąd się wziął w wyznawcach pomysł na monoteizm?

Monoteizm rozwinął się wśród Hebrajczyków później
jako rezultat kazań w VIII i VII w. p.n.e.

Nawet w czasach Mojżesza i w przeciągu następnych stuleci
wielu z Hebrajczyków pozostawało wiernymi rdzennym tradycjom/”pogaństwu”.

“W tych dawnych czasach, od Mojżesza do końca pierwszej
świątyni i żydowskiej monarchii w 586 roku p.n.e., kiedy Babilończycy
zdobyli Jerozolimę, kult Baala stanowił największą konkurencję
dla oficjalnego, surowego kultu El Szaddai.

Prorocy bezustannie prorokowali przeciwko Baalowi, bez wątpienia dlatego,
ponieważ kult Baala głęboko zakorzenił się wśród mieszanej
populacji Hebrajczyków i Kananejczyków, i uznawali go za rzeczywiste
zagrożenie dla El Szaddai.

Co więcej, odkrycia archeologiczne pokazały, że w okresie monarchii
niemal w każdym hebrajskim domu znajdowały się podobizny Aszery.
Nie tylko wzywano jej moc dla zwiększenia płodności, ale czasami wynoszono ją
do roli partnerki państwowego boga El Szaddai/”Jahwe”, jako Królową Niebios.

Wśród Kananejczyków i Fenicjan, a nawet u Hebrajczyków odnajdujemy
znany kult w stylu wicca:
Rogatego Boga Baala i Wielkiej Bogini Asztarte.

Na poziomie archetypów, ta walka bogów na wewnętrznych planach,
pomiędzy starą religią płodności Kanaanu
a patriarchalnym monoteizmem z pustyni Synaj,
trwa do dnia dzisiejszego.

Być może kapłani starożytnego Bliskiego
Wschodu nie mylili się w kwestii wojny w niebie.
W rzeczywistości, w starożytnym Kanaanie było wiele Balim,
czyli lokalnych bóstw płodności, chociaż istniała tendencja do
zasymilowania ich przez jednego wielkiego boga Baala Hadada.

Kiedy Dawid został królem Hebrajczyków, zdobył Jerozolimę,
ufortyfikowane miasto Jebusytów, jednego z kananejskich
plemion, i uczynił z niej nową stolicę.

Sprowadził tu Arkę Przymierza i planował wybudować dla niej świątynię (2 Sm 6–7).
Dokonał tego jego syn Salomon.
Na dworze Dawida przebywał Natan, prorok El Szaddai
oraz uczony kapłan Abiatar, który stał się królewskim historykiem.

To właśnie on jest odpowiedzialny za powstanie Biblii,
może też być autorem najstarszego dokumentu w tekście Biblii
zwanego „J”, ponieważ konsekwentnie używa imienia Jahwe
na oznaczenie hebrajskiego boga El Szaddai”.
John Myrdhin Reynolds

w Egipcie nie było żadnej diaspory żydowskiej bo słowo Żyd powstało dopiero w co najmniej późnym Średniowieczu na podstawie wypaczenia wymowy słowa Judejczyk w języku francuskim i każdy sobie to może sprawdzić biorąc do ręki słownik, byli tam co najwyżej Izraelici i to też nie wszyscy bo wg Biblii wywędrowała tam tylko połowa rodziny Jakuba/Izraela a druga została sobie tam gdzie żyła dotychczas, co samo w sobie jest ciekawe bo skoro nie ma żadnych informacji o tym że ta rodzina wymarła to później armia Jozuego musiała siłą rzeczy między innymi mordować swoich własnych pobratymców

Mojżesz nie mógł zaszczepić monoteizmu u nikogo, bo już jego przodkowie wierzyli w Jednego Boga, itd itd itd…

I jeśli ten Pan na tej podstawie twierdzi, że coś jest plagiatem, a nie bierze w ogóle pod uwagę innego prostszego wytłumaczenia, że po prostu mogą to być opisane autentyczne wydarzenia tylko z perspektywy różnych obserwatorów, stąd cała masa podobieństw ale też i pewne różnice, no to ja nie wiem kto dał mu tytuł profesora.

Poza tym jeśli ktoś uważa że „gówniana zasypana piachem Palestyna”, cytując sławnego polskiego youtubera, jest ziemią obiecaną dla pasterzy, pomijając fakt że wg Biblii miała się ona zaczynać tam gdzie mieszkają Hetyci a ich państwo nigdy nie sięgało dzisiejszej Palestyny co też można sobie sprawdzić bo jest cała masa map przedstawiających maksymalny zasięg ich Państwa, to z całym szacunkiem ale ktoś taki ani nie potrafi ze zrozumieniem czytać ani myśleć logicznie.

ja osobiście nie jestem ani Żydem, ani Chrześcijaninem ale daleki jestem od takich stwierdzeń jak „Biblia to plagiat”, „Biblia to bzdury” itp. bo jak się do jej treści podejdzie bez uprzedzeń, to pomijając ewidentne błędy kopistów, którzy przepisując ją poprawiali pewne fragmenty bo nie rozumieli treści więc starali się nanieść takie poprawki by w ich mniemaniu stała się ona bardziej zrozumiała, to okazuje się że są w niej bardzo ciekawe informacje

No no,ale to że Jezus się narodził (bo tak jest napisane w Biblii)
to tylko metaforyczny opis ruchu planet i gwiazdozbiorów/jego dwunastu uczniów.
Ktoś powie: ale gwiazdozbiorów jest 13,a zodiaków 12.

Spoko,tak właśnie narodził się Judasz 🙂 trzynasty uczeń wśród 12 zodiaków.