Czytaj więcej na https://www.rmf24.pl/zdjecie,iId,3480481,iAId,453396?fbclid=IwY2xjawJLwRpleHRuA2FlbQIxMAABHf6bg_4AAM8j9_kOv-UBODC9fYHxDUjRRH8Pspj39_49HRc3CsdGm7h1fg_aem_IBfnJEO82gWXEpMuumZN5A#utm_source=paste&utm_medium=paste&utm_campaign=firefox

https://www.rmf24.pl/zdjecie,iId,3480481,iAId,453396?fbclid=IwY2xjawJLwRpleHRuA2FlbQIxMAABHf6bg_4AAM8j9_kOv-UBODC9fYHxDUjRRH8Pspj39_49HRc3CsdGm7h1fg_aem_IBfnJEO82gWXEpMuumZN5A

Piosenka disco-polo o pewnej miłości, co zmieniła bieg dziejów naszego regionu

Bo widzisz mała, jest sprawa taka,
się starzy nasi już zgadali,
że ty poślubić masz Podlasiaka
i olać tego, co czeka w oddali.

Ty w ryk?! No co ty ?! Jakaż tam miłość!
To nie wiesz jak to bywa, sunia!
zabawił się z tobą tylko ten gość,
bo gładka z ciebie jest niunia,

ale on kasy nie ma co ja
majuntku ci tyle nie doda
a mnie wystarcza ziemia twa
no i nieziemska uroda.

Jadzia, i po co te krzyki i gesty
do kogo ta miejska mowa,
ja w sumie spoko koleś jestem
choć nie tak jak ty z Krakowa.

Fury mam fajne, sporty uprawiam
nie imprezuję, nie piję,
lubię se czasem trochu postrzelać
no i codziennie się myję.

A ten twój fircyk Szwabek pierdoła
wiesz, że on mnie nie dorasta
gada ci kłamstwa, pląsa dokoła
że niby z wielkiego miasta,

Ale co to jest za chłop, Kochana!
Blady i nie ruchawy,
ja cię z alkowy nie puszczę do rana,
on pewnie kiepski w te sprawy.

Ja co obiecam, to ci dotrzymam,
ślub weźmien no i po sprawie,
a że nie lubisz mojego imienia,
to mów mi ty Władysławie!

https://www.youtube.com/watch?v=nuK-ifVju-4

https://naukawpolsce.pl/aktualnosci/news%2C98663%2C610-lat-temu-w-horodle-narody-polski-i-litwy-wzmocnily-laczaca-je-unie.html

Queen Jadwiga – King Jagiello – History of Poland – Real Faces

https://www.youtube.com/watch?v=bkwWZVBMKgY&t=225s

A jak kilka tygodni wcześniej wyglądało pierwsze spotkanie księcia Jogailły z królem Jadwigą? Moim zdaniem tak:

Szedł krokiem wolnym, choć zdecydowanym na czele olbrzymiego orszaku rosłych lejtisów i bojarów ze znakiem Słupów Giedymina na piersi, najprzedniejsze dary niosących. Jego wielkie okrągłe szare oczy utkwione były w tę piękną postać w złoto-srebrnej sukni i koronie perłami wysadzanej, która stała przy tronie. Zdała mu się nieprawdziwa, nierzeczywista, o oczach błękitnych jak Wilejka, o włosach jasnych na ramiona opadających jak u anioła, jak na malowidłach w kijowskiej ławrze peczerskiej. Nigdy w życiu nie widział tak świetlistej postaci ludzkiej, nigdy w życiu nie widział tak pięknej dziewczyny. Oczy jego zawsze badawczo rozglądające się wokoło, teraz zajmowała ta postać jedynie. I tylko ona. Wypadało pokłonić się lub przyklęknąć, ale on stał u stóp podestu tronowego jak uczniak jaki, prawie że gębę rozdziawiwszy i sycił oczy czystym pięknem.
W końcu książę Skirgiełło po prawicy jego nieco z tyłu idący, trącił brata w ramie, aby ten oprzytomniał wreszcie. Jogaiłła opanował się i na kolano przykląkł.
– Trafiło ci się jak ślepej kurze ziarno! – syknął przez zęby Skirgiełło klękając obok. Oj w złą godzinę słowa te wypowiedział książęcy brat, w złą godzinę! Wiele jeszcze wody w Wiśle, Bugu i Niemnie upłynie zanim tych dwoje szczęśliwe stadło stworzy. Ona podlotek zadurzony w innym, on wojownik i dorosły mężczyzna. Nie był dla niej groźny, nie zachowywał się jak prostak, był pięknie odziany, miał dworne maniery i taką głębię szarych oczu, tak dużą głębię szarych oczu, w której jakaś mądrość mieszkała, jakaś wiedza, której ona nie posiadła i której wręcz się obawiała. Miał ruchy sprężyste i mocne, silne i stanowcze, jak powinien mieć mężczyzna. Lecz ona takiej siły jeszcze nie znała, doświadczywszy do tej pory zaledwie delikatności pierwszej młodzieńczej miłości. Lecz tamto dworskie i bajkowe uczucie rozpływało się i niknęło w tej chwili jak sen wobec tej męskiej siły,wszechogarniającej ją teraz i tłamszącej jej niewinną dziecięcą jeszcze duszę. Dobrze, że ślub nasz za dwie niedziele dopiero, dobrze że jeszcze nie teraz! – takie myśli przelatywały przez jej główkę, takie obawy, ale im dłużej na postać kniazia patrzyła tym bardziej coś pociągającego, coś niebezpiecznego a zajmującego w nim odkrywała, jakiś mrok, którego mniej się bała jednak, niż była jego ciekawa. Stała tak nieruchomo i patrzyła z góry, na jego pochyloną głowę otuloną gęstwina złotych włosów. Nic nie mówiła, nie kazała wstać – teraz to ona zapamiętała się w tej chwili, jak on wcześniej. Jogaiłła dziwiąc się, że królowa słowem nie odzywa się, nieznacznie uniósł głowę, tylko tyle żeby oczy ich się spotkały i patrzył, patrzył w jej źrenice tak intensywnie, tak zniewalająco… Był na klęczkach, a nad nią górował. Nie spodobało jej się to!

W tekście napisałam:
„Wedle oficjalnej nauki i przez historyków interpretowanej treści tzw. Unii w Krewie, Litwa do Korony miała być „incorporare”, czyli zdaniem polskich historyków „wcielona”. A czy któryś z tych historyków widział mapę? Kto tu kogo wcielił?”

Słowem, które zostało użyte w tekście Unii w Krewie było „applicare”, a nie „incorporare”, co daje jeszcze większe możliwości interpretacyjne, bo „applicare” to raczej „złączony” niż „wcielony”, no ale polscy historycy uważają inaczej 🙂

https://encyklopedia.pwn.pl/haslo/unia-polsko-litewska;3991324.html