Jeśli to jest odpowiedź na moje zapytanie w pierwszych linijkach mego wpisu, to dziękuję. Sama mnie zaczepiłaś.
Przyjmuję do wiadomości twoją postawę w stosunku do mnie.
Pozdrawiam

Śru – słuchać – słu
Śruti – to co usłyszane
Takie powiedzenie zasłyszane z przeszłości. Jeżeli nie dajemy wiary temu co ktoś mówi:
Śrutu tutu pęczek drutu.

Polu, to w końcu jestem boginką czy „boginką”? A ty? Ja dalej nie wiem, co ty przez to rozumiesz i czy to dobrze, czy źle.
Kiedyś, dosyć dawno temu, Jan podpuścił mnie i w odpowiedzi na jego impertynencje samczo-ojcosynowskie napisałam tu na blogu Moją wersję Pierwnicy, o ile mogę to tak określić. Z całym szacunkiem dla ogromu pracy Szanownego Pana Białczyńskiego w porównaniu do moich nędznych paru linijek. I wydaje mi się, że przedstawiłam to, dostatecznie jasno i nie trzeba mi tego ponownie roztłumaczać. Ale pycha kroczy przed upadkiem, zatem wczytuję się, żeby poczuć o co tu może jeszcze chodzić, czego nie łapię.
Być to także może ekskluzywna Wiedza dla wybranych synów i dlatego ja według ciebie i Jana nie jestem w stanie pojąć istoty.
Być dlatego też może, że nie muszę nikogo ani niczego pokonywać i doszukiwać się jakichś ścieżek, dróżek, wyjaśnień, celu, w końcu i jakiejś prawdy itp. których nie zgubiłam, tylko je mam przez cały czas na swoim miejscu, więc nie tracę mojej cennej energii na machanie i walkę z wiatrakami zwane poszukiwaniami swojego ja czy tam rozwojem duchowym oraz podobnymi dyrdymałami. Tę niekłamaną przyjemność pozostawiam tym, którzy mają z jakiegoś powodu deprywację w tej dziedzinie i tego potrzebują by dobrze się poczuć. Nie zazdroszczę.
Tylko nie znoszę wciskania na siłę ciemnoty, a już najbardziej pokornego wywyższania się, grzmienia bo brzmi mi to fałszywie i jakoś tak niestety znajomo- kościółkowo, a od tego – lepiej z daleka. Stąd moje od czasu do czasu potyczki z Janem, traktowane przeze mnie tylko jako coś by nie wyjść z wprawy, a nie jakieś tam zmagania duchowe, rozwoje, bo nie muszę sobie ani nikomu niczego udowadniać. To tylko moja ciekawość poznawcza, proces sam w sobie, którą dzięki temu blogowi oraz forumowiczom zaspokajam z niekłamaną przyjemnością i za co jestem wdzięczna wam wszystkim.
Pozdrawiam

Odejście ducha trwa 49 dni, a w pierwszej fazie po śmierci ciała bardzo często towarzyszą one bliskim osobom – tak jak przed chwilą napisałem.
Ciałopalenie jest bardzo dobre, bo Ogień jest Ogniem Boskim – to ogień ofiarny przyjmuje ofiary czyli żertwy – pożera je jako pokarm – szczątki materialne przestają dzięki strawieniu w ogniu bardzo szybko istnieć i materia w postaci popiołu wraca do Materii Matki – ZIEMI – Prochy do Matki Ziemi. Przy grzebaniu ciała te szczątki rozkładają się długo i istniejąc wciąż stanowią łącznik z Ziemią.

Widzę że naprawdę widziałaś te Duchy / Dusze – biały to kolor obrzędów śmierci która prowadzi do ODnowienia – Od-Nawienia, a nie czarny.

Nie mogę Polu tutaj tych spraw rozkminić, bo to za duży temat, tak samo jak pochówki. To są naprawdę ważne i wielkie sprawy splecione głęboko wijozowijnie z obrzędami – tanami i śpiewami, to są sprawy w których każdy szczegół i słowo ma znaczenie i każda czerta. Np 40 lub 49 Dni Żałoby od śmierci ciała ziemskiego do pełnej Śmierci Duszy / Ducha czyli do Unawienia Duszy / Ducha. To w obydwu wypadkach czerta 4 – Światło Świata i wszystkie te znaczenia które zawiera Lekcja Czwarta, ale też Lekcja 13, której tutaj jeszcze nie przedstawiłem (to jest Lekcja 4 Drugiego Kręgu Wiedy bo 13 = 4, gdzie mowa jest o odwrotnościach, a więc o Ćwiartach, Ćwierciach i Ćwiartkach – czyli kwadrach = 1/4 – które złożone dążą do Jedności, do 4/4 = 1).

Duża część z tych poruszonych przez ciebie spraw jest wyjaśniona w Księdze Tanów – na ponad 1200 stronach. Ale to nie jest Księga Wiedy – tam dopiero będzie naprawdę głęboko – tam dopiero będą np. Lekcje czy Opowieści o Odciętej Nodze Gwiezdnego Byka / Tura – które tutaj publikuję jedynie w formie przyczynkarskiej, wstępnej.