Nie do końca się z tym mogę zgodzić, bo estymuje się, że nim przekroczymy czterdziestkę, 95% naszych działań, myśli, emocji jest już w nas głęboko zakorzenionych, wręcz ’zautomatyzowanych’.

Mamy piękne powiedzenia: “Czym skorupka za młodu nasiąknie, tym na starość trąci”, czy też “czego Jaś się nie nauczył, tego Jan nie umie” – bo w dorosłym życiu wszystkie nasze przywary, zwyczaje w myśleniu i byciu, piękne (i te mniej piękne) cechy nabierają rumieńców i wychodzą na wierzch.

Mamy więc zautomatyzowane reakcje w systuacji stresowaj ’A’; a takim programikiem odpowiadamy na zaczepkę pani ’B’, a obserwując rodziców w dzieciństwie nieświadomie przejmujemy ich cechy (tak, tak – z własnego doświadcznia pamiętam ten tragikomiczny moment, gdy uświadomiłam sobie po raz pierwszy, że wykształciłam w sobie pewną cechę, która nie 'leżała’ mi u mojego taty ;-))

A Wy co sądzicie na ten temat?