Komentarze do: EsoPosiTiV: Dorota Lechwar – Zatajona historia Słowian – nigdy nie ujawniane publicznie dokumenty (Mauro Orbini)

Autor: Pola Dec

Pola Dec — Sat, 15 Jan 2022 16:55:15 +0000

Autor tłumaczy obszerne fragmenty dzieła Orbiniego na polski z tłumaczenia rosyjskiego i zarysowuje tło powstanie oryginału:

https://vandalskaslavia.home.blog/2019/02/04/czytamy-krolestwo-slawian-mavro-orbiniego-czesc-1-geneza-powstania-i-wybrane-fragmenty-ksiazki/

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Sun, 05 Dec 2021 15:13:08 +0000

3. Miecz „Szczerbiec”, został bardzo dokładnie przebadany , nowoczesnymi metodami technicznymi. Wiele jest w nim jeszcze wątpliwości, lecz pewnym jest, że pochodzi z ok.XII-XIII wieku i nie był bronią bojową, tylko uroczystą, ceremonialną. Jest zwyczajnie za lekki i zbyt cenny by nim się bić. Ma swoją królewską przeszłość, ważną dla Polski, bo wielu naszym władców legalizował symbolicznie, już od czasów Łokietka. Jednak jego wiek nie jest staro-lechicki. Napisy na nim i ryciny, posiadają więc swoje żródło w religii katolicko – judejskiej, a nie jakichś starosłowiańskich przekazach. Bo taka była moda, stan ducha wielu naszych władców, ich oparcie dziedzicznej władzy na Kościele Rzymskim i polityka odwołująca się do sojuszu religijno – politycznego z Rzymem w kontrze do agresji niemieckiej, również na nim opartej. Aby gestami wspólnoty religijnej z Rzymem i szacunku do Katolicyzmu, rozbijać tenże sojusz cesarsko – germański.
Dlatego, na tymże mieczu, są wyryte nie imiona bogów pogańskich, tylko biblijne postacie judejskie. Jes tam; (El) Szaddaj – określenie wywodzone od starszego od hebrajskiego języka akadyjskiego (Mezopotamia) od słowa szadu ; „góra”. Wyraz należy rozumieć najprawdopodobniej, jako „Najwyższy” (Bóg Wszechświata). Oraz termin Heber lub Eber. To postać biblijna ze Starego Testamentu, syn Sze-Lacha. Jest Eponimicznym przodkiem Hebrajczyków, skąd ruskie Jewriej a zachodnie Jew. Bez wątpienia, jego miejscem działania była kraina obok asyryjskiego Aszuru, gdzie występowała kultura lasko-scytyjska (Lachowie to sarmackie plemię scytyjskie, posiadacze licznej jazdy i stad koni, następnie warstwa rycerska, które przeszło do panowania w obszarze środkowej Europy na ziemiach prasłowiańskich; Lachia w Polsce, Wolachia w obecnej Rumunii i Moldawi, Hellady przedgreckiej; L-Achajowie, czy póżniejszego pod indyjskiego Pakistanu ; Ba-luchistan i innych ziemiach), co świadczy o przyjściu tej kultury i rodów z Europy środkowej do Judei a nie odwrotnie. Dwanaście zagubionych plemion izraelskich, to prawdopodobnie odbicie lustrzane w dwunastowładztwie władzy scytyjskiej (12-tu wojewodów), lub dwunastu podmiotach wielkiego związku scytyjskiego. Hetyci z obszaru Aszurii / Asyrii, skąd ma bliskie korzenie Eber, to bez wątpienia ziemia presłowiańska, arjowa. Tak, jak Sam-Aria.

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Sun, 05 Dec 2021 14:44:17 +0000

2. Słowianie, nie pojawili się w Afryce dopiero jako ludy Wandalskie/Wendowie. Ci, przeszli cała Europe znad Wisły, pozostawiając po sobie liczne kolonie w strategicznych obszarach – oskrzydlając Rzymian, w Lankwedocji, Wandaluzji po Portugalię, docierając do ziem Afryki. Tam stworzyli Kartaginę. Wyglądało to na szeroko zakrojoną operację strategiczną, aby wreszcie ukrócić ekspansję Rzymian z Frankami na ziemie rodowe Słowian, w Europie centralnej. To dowodzi głębokich związków rodowo -państwowych, ludów scytyjskich. Są ku temu i inne dowody, jak zapiski o zachowanych przez Słowian prawach Kartagińczyków do ziem nad Wisłą. Kartagińczycy poza postawieniem na nogi gospodarki w Afryce, postawili też na naukę i humanizm (słynna biblioteka Aleksandryjska). Wcześniej, nieco dalej na wschód od Kartaginy, bo w Kaananie, żyły ludy prehistoryczne, które również używały piśmiennictwa odvinczańskiego – prasłowiańskiego. Nie wiadomo, czy były to osady Prasłowian, zmieszane z tubylcami, czy jakieś forpoczty Wielkiej Presłowiańszczyzny. Takich osad było w całej Europie wiele, a ich pozostałościami jest pismo zwane zupełnie od czapy „azjanickim”, które wywodzi się z kultur Stracevo-Vincza, przedlodowcowych. Pismo paleohebrajskie daleko odbiega od obecnego hebrajskiego. Język paleohebrajski jak i aramejski – mowa Jezusa, wywodzą się w prostej linii od języka presłowiańskiego i hetyckiego (również presłowiańskiego). Dodatkowo, pod wpływem fenickiego, w zasadzie Wenidskiego/pisma Wenedów. Nie odwrotnie! Nawet dzisiaj, słowa; Bethlaim (Betlejem; but – lachi; dom-schowek dla chleba, bo chleb jest od Lachów, gdyż kraina Lachów to pola zbożowe – kiedyś ryżowe nad Dunajem, najstarsze uprawy na równi z Mezopotamia i Doliną Gangesu), El-Lachaim ; Wielu Bogów/Władców w sensie władców życia, bo chleb to życie (zboże; z-bo/wo-żi ; z tego życie). Nie musimy więc

Autor: ORLICKI

ORLICKI — Sun, 05 Dec 2021 14:23:43 +0000

Parę wyjaśnień dla wykładu udzielonego w filmie przez obie Panie. Bo publikowane są na tych stronach dość rozległe teorie, nie zawsze oparte na faktach, lub nieściśle oparte na nauce. To daje nam wiele do myślenia, otwiera umysłowe horyzonty. Lecz powinniśmy pewne półprawdy korygować swoja wiedzą, aby Prawda przeważała.
I tak;
1.
To nie obrządek prawosławny panował na ziemiach lechickich (nie tylko Polskich ale pod władaniem lechickim, już związku lugijskiego/luhijskiego/lechickiego, a obrządek starochrześcijański rytu słowiańskiego, czyli starosłowiański. Ten od ludów słowiańskich ze slowiańskich wówczas Salonik, Sołunia i Wenedo-Wanadali znad Wisły, nie uznających Chrystusa za Boga ale proroka, mesjasza, niosącego wiedzę, Syna Bożego. Nie miał on nic wspólnego z późniejszym prawosławiem, poza podobnym językiem liturgicznym – bo mowa Słowian była wówczas podobna, bliska staro-ruskiej (nie rosyjskiej) i laskiej z obszaru Polski. Gdyż pochodziła z mowy laskiej, z zachodu (kultury arjowej), jak podaje Nestor – dziejopisarz ruski. Zapewne Słowianie dali spokój Konstantynopolowi, właśnie dlatego, że uznali bliskość tego tronu papieskiego. Kontrreforma religijna państwa polskiego, rozpoczęta za Mieszka I, miała nadać państwom słowiańskim trony dziedziczne, niszcząc wybór wiecowy władców. Z Chrystusa uczyniono Boga Najwyższego, a stolicę religijną przerzucono do Rzymu, aby tam rozdawać nadania do władzy dziedzicznej. To spowodowało rozłam społeczny i podział rycerstwa i ludu z którego się wywodziło, na jeszcze bardziej kastowe społeczeństwo. Była to zwyczajnie wojna domowa o podłożu religijnym i wolnościowym. Dzisiaj, mamy kontynuację w polityce kolejnych rządów (nawet lewicy która zawarła konkordat z Watykanem), w celu utrzymywania ustroju niedopuszczającego do prawdziwej demokracji, systemu referendalnego. To jedna z umów Okrągłego Stołu. Ponadto, taki układ opóżnia historie Polski o co najmniej sto lat, jako samodzielnego związku państwowego i jej byt opiera na rzekomym oparciu się na Watykanie i Katolicyzmie. Podczas gdy zgodnie z faktami historycznymi, te zachodnie siły polityczno – religijne, stanowiły wcześniej bezustanny organizm atakujący podmioty słowiańskie, ich suwerenność – w tym Lechitów.
Nurtem religijnym szeroko rozlanym na południu od Europy centralnej a z niej wywodzącym się, pierwszym monoteistycznym po tej stronie Globu, był Zaratustranizm (Zar-at-us(z)tra lub staropolskie Zoro-aster; zaranna gwiazda (takie są wizerunki tego proroka w świetle gwiazdy i na gwieżdzie), czyli nisący pierwsze światło z nieboskłonu, od Boga). To od Scyto-Arjowy nurt religijny, niosący humanizm Prasłowiański/Arjowy. Nurt ten powstał ok 2000 l.pne a według niektórych badaczy starożytnych, nawet kilka tysięcy lat wcześniej. Stworzył kolejną kastę – tym razem kapłańską, w czym miał wyrażnych przeciwników na północy od Persji, skąd pochodził. Bo tam się nie rozwinął w podobną formę. Przekaz niesie, że Zaratustrę Scytowie wręcz ścigali za zbudowanie religii doktrynalnej, narzucanej ludom Ziemi jako jedynie słuszna. W każdym razie Awesty perskie opisujące zaratustranizm, są ewidentnie spisane mową słowiano-scytyjską z naleciałościami obcymi. Zaratustranizm, wskazuje nam, jaka panowała na ziemiach słowiańskich kultura religijna, jak pojmowano Boga, że istniał Stwórca najwyższy (różnie nazywany, u nas jako Świętowid), a całość tej wiary oparta była na wolności umysłu i prawach humanistycznych, współpracy ludzkiej i miłości bliżniego. Od takiej idei wywoidzic musimy pierwsze spisane (a raczej te które przetrwały dzięki zapisowi w kamieniu), prawa Hammurabiego (Han – mu – rabi; władca i sędzia), władcy z ludu prascytyjskiego. Tego rodzaju kultura rodzimowiercza, ułatwiła zakorzenienie się na ziemiach Słowian obrządku staro-chrześcijańskiego, równie monoteistycznego i humanitarnego. Obrządek nowo-chrześcijański/katolicki, wywołał opór społeczny przez utrwalanie kastowości władzy jak i zniesienie monoteizmu prostego na rzecz dogmatu Dwoistości Bożej, niezrozumiałej dla ludu. Przekształconej z kolei w dogmat Trójcy Świętej.
Gdybyśmy tak uczyli o historii religii na ziemiach słowiańskich, w tym Polski dzisiejszej, automatycznie nasza starożytność i autohtonizm, Wielki Związek Scytyjski a następnie Luhijski, stałyby się oczywistością i nie zawdzięczalibyśmy swej obecnej państwowości żądnym Watykanom!