Komu wadziła i przeszkadzała,
dawała wiarę wzrokiem ku niebu.
Patrzą w relikwie…a stare skremuj,
dąb hen na skraju i mszalna skała.

Weles da księżyca Perun słońce,
Chors świeci pełnią,zaś Nyja mrokiem.
Przyjdę z południa i wszystko stopię,
niecny poganin niech się nie plącze.

Siwa na wiosnę,Kostroma w lato,
przystroją pola kwieciem i żytem.
Dola na jesień-liście uchwyci,
Morenę zimą…Marzannę strącą.

Jarovit w marcu,a w czerwcu Lado,
zakręcą ziemią na pół obrotu.
We wrześniu Kordo,dorzuci znowu,
Radegast w grudniu jak desparado.

Można by dalej skwapliwie chwalić,
boginie,bogów,słowiańskiej schedy.
Historię nacji trzeba odrdzewić,
masz żercę,wołchwa w roli ofiary.

Gdzie te korzenie co wrosły w ugór?
Wybili zęby…więzy puściły,
buki upadły,a wokół pyły,
choć znasz odpowiedź…prawdy poszukaj.

„Jeżeli nie uczą dziś o słowiańskich bogach w szkole,to przynajmniej niech nasze dzieci dowiedzą się o nich w rodzinnych
domach.Kto wie,czy dzięki temu,nie odżyją oni na nowo.Pamiętajmy o tym,że drzewo bez korzeni to drewno.”
-Tomasz J.Kosiński,Kielce,sierpień 2019 r.

Obawiam się, że chodzi tu o najazd tatarski i zdobycie Krakowa w XIII wieku a nie o Wielką Lechię. Wielka Lechia w dobie średniowiecza to tylko wspomnienie tej prawdziwej legendarnej sprzed kilku tysięcy lat. Nie sposób jej istnienia udowodnić bez śladów pisanych. Pozostają dzieje bajeczne, badania archeologów, którzy sami nie wiedzą co odkrywają żyjąc z bielmem allochtonizmu na oczach i badania z wykorzystaniem metod paranormalnych, które ludzi śmieszą w ich niewiedzy. No chyba, że czasy się zmienią i otwarte zostaną tajne archiwa o których wspomniała Bławatska ponad 100 lat temu.