Komentarze do: Languages ASMR: How do SLAVIC LANGUAGES sound?

Autor: Iwa

Iwa — Tue, 15 Jun 2021 09:29:33 +0000

W odpowiedzi do J. Masz rację. Powinnam napisać ros. zawut. Nie mam rosyjskich liter.

Autor: J

Mon, 14 Jun 2021 20:52:03 +0000

W odpowiedzi do J. Cd. poprzedniego. To się nazywa rodziny wyrazów, albo wyrazy pochodne. Pozdrawiam

Autor: J

Mon, 14 Jun 2021 20:49:57 +0000

Do wszystkich -znafcuf- języka rosyjskiego.
Oba języki mają coś, co się nazywa odmiana czasownika przez osoby. Końcówki czasowników na nie wskazują.
*rosyjskie słowo [zawut] ma polski odpowiednik : zowią – oni ciebie zowią- obecnie: zwą (czyli nazywają), choć, jak coraz częściej słyszę: [nazywajoM]. Jest to III osoba liczby mnogiej, co sugeruje, że ten wyraz w obu językach może wystąpić odmieniony za pomocą odpowiedniej końcówki w innych osobach liczby pojedynczej i mnogiej.
*w rosyjskim na końcu wyrazu: Как тебя зовут? [kak tiebja zawut?] jest ubezdźwięczniona spółgłoska [t].!!!!!!
Rosjanin nie powie, tak, jak to napisała Iwa, cytuję: „Ros. Kak tiebja zawód?” z [d] na końcu. Tylko powie: [Kak tjebia zawut?] z głoską [t] na końcu!!! I tak napisze.
*Rosyjskie: [zawut] to nie to samo, co polskie : zawód. Mam zacząć wykład o rdzeniach wyrazów oraz przyrostkach, itp aby to wyjaśnić? Daruję sobie słowotwórstwo na skróty.
Nie mniej jednak czy dana głoska występuje jako dźwięczna, czy bezdźwięczna ma znaczenie:
KoT to nie jest to samo, co koD,
magneS to nie to samo, co magneZ,
Tarcie, to nie to samo, co Darcie, itp.
Owszem, mogą być wysuwane jakieś analogie, aae na litość sił wyższych, nie poprzez kaleczenie języka jednego, czy drugiego.

Autor: Iwa

Iwa — Mon, 14 Jun 2021 16:42:03 +0000

Ros. Kak tiebja zawód?
Zawód – nie łączyłabym z profesją, zawodem, jest blisko określenia w j.polskim zawodzić.
Czyli jak ciebie zwą? Jak na ciebie wołają?
Dzisiaj zawodzić to wydawać dźwięki, raczej głośne jak śpiew, lament.
Czy określenie zawód w sensie profesja wywodzi się od wołania na kogoś, zawodzenia na kogoś, nazywania kogoś od wykonywanej pracy? Jest to wielce prawdopodobne.
Piekarz, piekarski, pomocnik piekarza to piekarczyk
Szewc, pomocnik szewca to szewczyk
Krawiec, pomocnik krawca to krawczyk
Młynarz, pomocnik młynarza to młynarczyk, itd
Te wszystkie określenia stały się nazwiskami i są zawodami.
Określenie zawód – pochodzi od zawodzenia, wołania na kogoś.

Autor: Histpol

Histpol — Mon, 14 Jun 2021 12:12:43 +0000

AD Unicorn
Unicorn (Jednorożec) – czyli samo nazewnictwo pochodzi z języka angielskiego ( jednej z gałęzi jezyka germańskiego) . Nie ma sensu wdawać się w dalsze dywygacje co ma współnego język angielski z łacińskim. A ten ze staro Rzymskim. No chyba że zaczniemy badać ogólnie, jak powstawał dany język.
Herbowani po mieczu, herbowani po kądzieli i herbowani z nadania. O tym że nie było rodów herbowanych z nadania to mnie nie co zaskoczyło. Bo siędzę w historycznym rzemiosle kupę lat i widocznie coś nowego się pojawiło.
To że używamy pisma łacińskiego to jeszcze nic znaczy. Nie ma znaczenia jakim pismem posługuje się dana nacja.
Cywilizacja zachodnia? hmm A jakie wpływy miały znaczenie na ukształtowanie się owej tzw cywilizacji? Czy może to zlepek różnych wpływów?
Ale o co tu kopie krószyć?

Autor: Ina

Ina — Mon, 14 Jun 2021 10:47:23 +0000

Pisałam tu kiedyś: o „Turkaweczce”. – Na Mazurach tak mówiono o młodej dziewczynie.
Takie przemyślenie mi jeszcze wpadło w tym momęcie: Jest Mistrz, Jest Sztukmistrz i Kuglarz.
Oczywiście każdy jest Mistrzem dla siebie.
Zawód i Mistrz.

Autor: Ina

Ina — Mon, 14 Jun 2021 10:41:53 +0000

Jest jeszcze: „Dzierlatka”.

Autor: Pola Dec

Pola Dec — Mon, 14 Jun 2021 09:32:42 +0000

Nadawanie przezwiska od imienia ojca jest czymś naturalnym i wyrażającym przynależność do danej rodziny. Ukaz carski o tym że każdy ma mieć nazwisko nie ma z tym nic wspólnego.

Autor: Ina

Ina — Sun, 13 Jun 2021 23:08:52 +0000

Cha, cha – „kurica nie ptica” – ale jest podfrówajka i podlotek – mowa o dziewczynce.

Autor: Unicorn

Unicorn — Sun, 13 Jun 2021 19:55:08 +0000

W odpowiedzi do Pola Dec.

To co sobie klecha pisał w księgach parafialnych, to w pierwszej kolejności była jego sprawa z uwzględnieniem reguł prawa kanonicznego. Potem -od czasów napoleońskich- ta dowolność była mniejsza, a za sprawą carskich ukazów – żadna, ale to myślenie „ukazowe” – jak widać (o zgrozo!) dobrze się trzyma.