Tak LEchosławie !! dziękuję.. chyba padam na nos, bo właśnie dziś kończę uzupełnianie Gramatyki tzn dokładnie te ponad 100 dokładnych tabel koniugacji czasowników…
Kacper Ruciński, jeden z synów, jest moim kolegą z czasów gdy uczyłam się urdu .. 🙂
No zakręcona jestem.. Wrzuciłam właśnie piąty film z cyklu 15minutówek o gramatyce – dźwięk ma znaczenie. Zapraszam.. Ale w tym filmie też jestem trochę rozproszona 🙁
Ale mam nadzieję, że udało mi się przekazać to co chciałam. Coraz bardziej widzę, że to po prostu zaczyna być strasznie trudne.. trzeba ucinać ucinać a chciałoby się mówić długo.
Niektóre rzeczy przychodzą do mnie dopiero.. w trakcie mówienia (na przykład dziś o parach głosek dźwięczne – bezdźwięczne). I potem myślę.. czy dopisać to w Gramatyce?
Obie części mają już ponad 250 str. a to format A4 jak podręcznik akademicki…
ajj.. idę poprawić ten artykuł . Pozdrawiam.
I poszukam jeszcze raz wywiadu z Rucińskimi

Tu jest playlista SHORTS – 60sek filmów. Naprawdę warto , myślę 🙂
Sa po angielsku, ale tam jest w ogóle niewiele słów…
I są zabawą w porównywanie Polskiego i innych języków, także sanskrytu .
Są zabawne a jednak staram się tam przemycić sporo wiedzy także głębokiej.
https://www.youtube.com/playlist?list=PLhqwD-V3PE6VeguOZyDXCjeDVeTI60xwd

I zapraszam do subskrypcji
https://www.youtube.com/joannacholujprof

Okazuje się już że niektóre filmy mają ograniczenie wiekowe ! w yb… albo politycznie poprawne, te które wysłałam, a których jeszcze nie opublikowałam, na przykład filmy o Rodzaju gramatycznym!!
wychodzi nam LGBT w dziwnej odmianie..
A przecież to gramatyka.
Youtubem rządzą algorytmy i komputery
Ale w związku z tym można zajrzeć gdzie indziej
w tym wpisie facebookowym podaJĘ WSZYSTKIE KONTAKTY
filmy swoje wrzucam powoli na Tik Tok , i Instagram i na swoją Platformę edukacyjną
https://www.facebook.com/jcladyalternativedu/posts/328969701907818

Powszechnie wiadomo, że poetycka Grupa Kodystów Polskich WARKOD z treści swojego manifestu obracała słowem w celu ukazania najprzeróżniejszych manipulacji językiem polskim i odkłamania nowomowy komunistycznej w PRL, a jak się okazało kierunek ten jako wyjątkowo żywotny sprawdził się też w III RP, za czasów której powstało kilkanaście wybitnych dzieł kodystycznych stworzonych już nie przez członków formalnych grupy (chociaż też), ale przez niezależnych literatów i publicystów oraz poetów i plastyków. Ten kierunek nigdy nie miał poparcia żadnych władz politycznych (tzw decydentów) kształtujących de facto rynek literacki we wszystkich krajach świata. Nie miał i nadal nie ma, nie było też nań nigdy mody – jest zbyt wymagający, trudny.

Moja mało znana niespecjalistom od języka polskiego, a pewnie w ogóle nieznana szerzej, a zwłaszcza dzisiejszej młodzieży książka „Czwarty na piąty, maj, osiemdziesiąt” (Czytelnik 1983 – nakład typowy w PRL dla prozy literackiej 10 000 egz – o czym dzisiaj 99% autorów może tylko śnić w majakach i tęskno marzyć) to powieść a więc fabuła, ale przede wszystkim kodystyczny eksperyment formalny z użyciem wyosobnionych strumieni tworzywa epickiego, pokazujący w różnych splotach konstruowanie powieści.
Można ją czytać z dowolnego miejsca w dowolnym kierunku, albo wybranymi strumieniami fabularnymi opisu czy dialogu wewnętrznego. Sama okładka jest dziełem kodystycznym Marcina Pawłowskiego (członka grupy) gdzie tył okładki jest odwróconym przodem (dosłownie do góry nogami), a jedno i drugie składa się z dzielonych na dziesiątki poziomych pasków, przeplatanych linia po linii na przemian trzech portretowych fotografii trójki bohaterów. Jednocześnie tył pokazuje „na wierzchu” struktury powstałego obrazu inną twarz niż przód. Tak samo powieść pokazuje czytana od końca do początku inną twarz bohaterów niż czytana w porządku zwyczajnym.

Nie wiem czy jakiekolwiek dzieła plastyczne dzisiaj operują taką głębią filozoficzną jak to. Piszę to z przykrością obserwując eksperymenty plastyczne postnowoczesności.

Nie wiem też jak dzisiaj, ale po tym jak ukazała się na rynku wydawniczym ta powieść, stała się na Polonistyce na Uniwersytecie Jagiellońskim podręcznikiem praktycznym do nauki warsztatu pisarskiego, ponieważ rozkładała ten warsztat na atomy i składała go budując na oczach odbiorcy pełną poetycko-epicką strukturę.

O współczesnym polskim języku literackim bo tak powinno się ten twór nazywać mam jak najgorsze zdanie. Stwarza on problemy na poziomie ortografii i gramatyki, na poziomie znaczeń, na poziomie zrozumiałości przekazu (o czym wiele napisano choćby w związku z instrukcjami używania dołączanymi do różnych przedmiotów w handlu).
Ten język literacki tworzyli rzeczywiście w sensie zasad gramatyki i ortografii okupanci duchowi Polski. Początkowo najczęściej księża, którzy woleli posługiwać się łaciną niż takim brudnym i barbarzyńskim językiem jak polski, później w ostatniej fazie był arbitralnie „składany” pod potrzeby polityczne, przez co kompletnie wyrugowano z niego gwary regionalne, będące przez tysiąclecia naturalnymi kotłami słowotwórstwa języka lechickiego (zachodniosłowiańskiego) na wielkim obszarze. Działo się to z pokaźnym udziałem znów obcych zarządców w rodzaju podlegających Rosjanom tworów jak Komisja Edukacji Narodowej i profesorów z Berlina jak np. Aleksander Bruckner – dla którego niemal cały zasób języka polskiego praktycznie pochodzi z języka niemieckiego albo łaciny.

Nie czuję się ekspertem, który miałby się wypowiadać na temat co przyniesie reforma gramatyki, która jest zapowiadana przez panią Joannę, co zmieni na dobre a co na złe, ale jest dla mnie oczywiste, że skoro językoznawcy i poloniści mówią że trzeba takie dzieło podjąć to trzeba je podjąć i wykonać.

Na miejscu pani Joanny nie przejmowałbym się stroną finansową wydania tego działa – zostanie wydane i finansowanie się znajdzie – proszę myśleć o tym pozytywnie a tak będzie – znajdzie się sponsor – ani popytem na tę pracę wśród tzw „ludu polskiego” – obecnie w Polsce popyt na polskie słowo pisane jest w ogóle mierny, a pisarze nachalnie lansowani przez Warszawski Saloon Michnika i jego nagrody literackie tworzą dzieła płytkie za to polityczne, co samo w sobie jest zaprzeczeniem literatury pięknej, jest publicystyką – dotyczy to też ostatniej noblistki i większości laureatów Michnikowskiej Nagrody Literackiej.

Prawdziwie ważne dzieła literackie, a tym bardziej prace u podstaw języka polskiego zweryfikuje wyłącznie czas, który sprawi że docenione będzie to co spełniło naprawdę wartościową rolę w rozwoju języka polskiego i przetrwaniu i rozwoju polskojęzycznych sztuk literackich, a przede wszystkim przyczyniło się do rozwoju i funkcjonalności języka polskiego i jego rozpowszechnienia w świecie. Dzisiaj należy on do 20 najbardziej wpływowych języków świata współczesnego, a naszym zadaniem jest uczynić aby stał się językiem z pierwszej 10-tki, jednym z kilku języków wiodących na całym świecie.

Z tego punktu widzenia napisanie nowej gramatyki jest wielką sprawą i wielką próbą. Kto wie jaki będzie koniec tego dzieła.

Artykuł pani Joanny zatytułowałbym „Nikt nie jest prorokiem w Polsce”, bo w Polsce każdy jest prorokiem. Taka już uroda kraju który wyrósł z demokracji wiecowej i szlacheckiej, gdzie równość i wolność panowała przez tysiąclecia na skalę nieznaną innym narodowościom, mimo że przez chrześcijaństwo i feudalizm została bardzo poważnie ograniczona i zdeformowana eliminując z tego systemu w końcu na 1000 lat podstawową klasę społeczną – chłopów (rolników, karmicieli plemienia).
Proces „czyszczenia” literackiego języka polskiego z gwar był wyrazem tego niechlubnego procesu eliminacji rolników, chłopstwa, ludu pracującego, z czynnego życia politycznego.

Cóż, miałem zamiar tylko kilkoma słowami poprzeć zamiar reformy gramatyki języka polskiego pani Joanny – a wyszedł mi mały esej o dziejach słowiańszczyzny i roli Lechitów w tym procesie – jak zawsze.

Pozdrawiam pani Joanno i życzę powodzenia i samozaparcia – musi pani uzbroić się w bardzo grubą skórę i nie przejmować się taką krytyką, którą uzna pani za nic nie wnoszącą do tematu pani dzieła.