„Ten kraj, o którego zdradę jestem oskarżany, nie jest moim krajem; to państwo nie jest moim państwem, ten system prawny nie jest moim systemem prawnym. Jego różne flagi są dla mnie równie bez znaczenia, co jego prowincjonalne ideały…
Jesteśmy zdrajcami. Jednak zdradzamy państwo, którego się wypieramy, dla kraju, który kochamy, dla pokoju i naszej prawdziwej ojczyzny: Europy.„

Doprawdy – jedynym nacjonalizmem, który ci nieżydowscy Żydzi nienawidzili tak mocno jak niemiecki, był nacjonalizm żydowski. W 1932 roku Die Weltbühne opublikował artykuł zatytułowany „Hitler w Jerozolimie”, w którym przyrównał syjonizm z nazizmem. Jak wyjaśnia Mosse, ci nieżydowscy Żydzi „chcieli nie być Żydami, ale częścią postępowej rodziny całej ludzkości… [to] uczyniło z nich zapiekłych wrogów syjonizmu”.

Tucholsky później uciekł do Szwecji, gdzie popełnił samobójstwo. Jednak jego ideowi spadkobiercy żyją nadal w Stanach Zjednoczonych, gdzie, znów, nieżydowscy Żydzi odegrali dominującą rolę w atakowaniu amerykańskiego (i żydowskiego) nacjonalizmu.„

„Nieżydowski Żyd („non-Jewish Jew”) to określenie użyte po raz pierwszy przez Isaaca Deutschera w jego autobiograficznym eseju „The Non-Jewish Jew”, w którym autor – marksistowski historyk – opisuje swoje odejście od żydowskości na rzecz utożsamiania się z „humanizmem” bardziej, niż z jakimkolwiek narodem lub krajem.

Prager i Telushkin starają się wytłumaczyć, jakie są konsekwencje postawy tych Żydów – „antyżydowskiej” i „antynieżydowskiej”:

„Pośród nieżydowskich Żydów byli tacy, którzy do alienacji wobec żydowskich korzeni dodawali brak zakorzenienia w nieżydowskich społeczeństwach, w których żyli i w ostatnim stuleciu przyczyniali się do intensywnej nienawiści wobec Żydów. To radykalni i rewolucyjni Żydzi. Trzeba zrozumieć, że powody antysemityzmu, jakie stwarzali, są wyjątkowe.

Po pierwsze, ich wyzwania wobec nie-Żydów nie wynikały z judaizmu.
Po drugie, sprzeciwiali się nie tylko nieżydowskim wartościom, ale także nieżydowskiej narodowej i religijnej tożsamości.
Po trzecie, są oni przeciwnikami tak samo żydowskich wartości i tożsamości jaki i nieżydowskich.
Pomimo to, i ze szkodą dla Żydów, postawa tych radykalnych nieżydowskich Żydów jest postrzegana jako postawa żydowska.

Łączenie Żydów z rewolucyjnymi doktrynami i motywowanymi ideologicznie społecznymi przewrotami nie jest, niestety, produktem antysemickiej wyobraźni. Nazwiska: Marks, Trocki, Kamieniew, Zinowiew, Róża Luksemburg, Bela Kun, Mark Rudd, Abbie Hoffmann, Jerry Rubin, Noam Chomsky i inne przychodzą natychmiast na myśl. Fenomen zdecydowanie dysproporcjonalnej roli odgrywanej przez Żydów w lewicowych, rewolucyjnych ruchach – był często komentowany i rozważany. Jak zauważył Ernest van den Haag: „Jakkolwiek bardzo niewielu Żydów jest radykałami, wielu radykałów to Żydzi: ze stu Żydów może pięciu będzie radykałami, ale z dziesięciu radykałów – pięciu będzie Żydami. Tak więc nie jest prawdziwe stwierdzenie, że wielu Żydów to radykałowie, ale jest prawdziwe spostrzeżenie, że dysproporcjonalnie wysoka liczba radykałów to Żydzi. Tak było w przeszłości i to nie uległo zmianie”.

Skąd się wzięli ci żydowscy radykałowie i dlaczego powodują antysemityzm?”

Skąd się biorą? To podstawowe pytanie.
Autorzy proponują kilka uzupełniających się odpowiedzi:

„Stwarzanie żydowskich radykałów jest złożonym procesem społecznym i psychologicznym, ale podstawowe elementy dają się opisać.

Po pierwsze, Żydzi odziedziczyli tradycję tysięcy lat występowania przeciwko wartościom [należącym do] innych – oczywiście w imię judaizmu i etycznego monoteizmu, a nie radykalnych sekularnych ideologii. Rzecz jasna, nieżydowscy Żydzi nie opierają swoich radykalnych doktryn na żydowskiej tradycji, w rzeczywistości zazwyczaj nią pogardzają, jednak wpływu tradycji nie da się uniknąć, a co najwyżej – można ją poddać transformacji.

Po drugie i najważniejsze, radykalni nieżydowscy Żydzi nie mają korzeni. Nie czują się zakorzenieni w nieżydowskiej religii lub narodzie, ale także w żydowskiej religii lub narodzie, co oznacza, że mogą stawać się rewolucjonistami w wielu przypadkach dokładnie po to, aby pokonać ten brak zakorzenienia i alienację. Ponieważ odmawiają stania się takimi, jak nie-Żydzi – poprzez identyfikację z ich religijnymi i narodowymi wartościami – starają się, aby nie-Żydzi stali się jak oni: wyalienowani z tradycyjnych religijnych i narodowych wartości. Tylko wówczas ci rewolucjoniści przestaną czuć się wyobcowani.”

To stwierdzenie autorzy zaopatrują w ważny komentarz:

„Istnieje pokrewny problem Żydów, którzy czują się Żydami, ale nie mają korzeni w wymiarze religijnym. Ci sekularni Żydzi, podobnie jak nieżydowscy Żydzi, czują się znacznie bezpieczniej, bardziej u siebie, gdy nie-Żydzi stają się jak oni – czyli sekularni. To jest jeden z głównych powodów (drugim jest tradycyjny żydowski lęk przed chrześcijaństwem), dlaczego sekularni Żydzi są w awangardzie współczesnych ruchów stawiających sobie za cel sekularyzację Ameryki. Z drugiej strony, religijni Żydzi (mimo podobnych obaw wobec chrześcijaństwa), wykazują tendencje do popierania przejawów religijności w Stanach.”

Po czym wracają do głównego tematu, jakim jest udział Żydów w radykalnych, lewicowych ruchach społecznych i ideowych:

„Te refleksje na temat, dlaczego nieżydowscy Żydzi garnęli się do radykalnej lewicy, były dokonywane już wcześniej. Jeden z czołowych socjologów amerykańskich ze Stanfordu, Seymour Martin Lipset, pisząc w późnych latach 60-tych, gdy dysproporcjonalną liczbę aktywnych w ruchu Nowej Lewicy (New Left) stanowili Żydzi – 60 % przywództwa organizacji Students for a Democratic Society na przykład – zauważył, że „udział w świecie socjalizmu i komunizmu był dla wielu Żydów sposobem na ucieczkę od judaizmu i na asymilację w uniwersalistycznym świecie nieżydowskim”.

Europejski historyk, Peter Pulzer, podobnie zauważył potrzebę u europejskich Żydów, którzy porzucili swoje żydowskie korzenie, aby przyjąć uniwersalistyczną, nienarodowo zakorzenioną ideę socjalizmu. Pulzer pisze, że to głównie „ci Żydzi, którzy próbowali odciąć się całkowicie od swojego żydowskiego środowiska, stawali się przywódcami socjalizmu, jak Adler i Bauer w Austrii, Singer i Kurt Eisner w Niemczech, Róża Luksemburg w Polsce i w Niemczech, oraz Trocki i Zinowiew w Rosji”.

https://forumzydowpolskichonline.org/2019/11/29/wazny-glos-w-sprawie-tzw-niezydowskich-zydow/

Big Pharma potwierdza, kolejne szczepienia,preparat jak złośliwy wirus czyści pamięć immunologiczna organizmu!

Brzeziński nie jest żadnym odkrywcą, a ta sprawa nie jest żadna tajemnicą. Robiło to już UB i KGB i SS – PZPR, KPZR (S) i NSDAP. A potem SLD, UD i PO i PSL, a teraz PIS. Wszystko to jeden chłam totalitarny.

Eksperci z Polskiego Instytutu Ekonomicznego
przeanalizowali, jak z pomocą nauk behawioralnych
można kontrolować epidemię, bez kosztownych społecznie i gospodarczo ruchów.
https://businessinsider.com.pl/wiadomosci/jak-walczyc-z-pandemia-analiza-polskiego-instytutu-ekonomicznego/8×75944

“Nad społeczeństwem dominować będzie elita,
która dla osiągnięcia swoich politycznych celów
nie będzie wzbraniać się przed
stosowaniem najnowocześniejszych technik
kształtowania publicznych zachowań
i utrzymywania społeczeństwa pod ścisłą kontrolą
i inwigilacją.” Zbigniew Brzeziński

Jeszcze rok temu ten cytat z Brzezińskiego
to była jedna wielka teoria sPISkowa,a dziś?

Proces przesterowania Narodów ma sie zakończyć …ostatnia data!
inne daty to wnioski o patent, i pozwoleń na badania — wirus jest hodowany, ma na celu wyszczepienie ludzkiego stada, i przejęcie ich we własność, to nie teoria to PRAKTYKA!
Jak nasionka GMO?! Kojarzycie? dokłądnie to samo chca zrobić z paliwami energetycznymi, z jedzeniem, wszystko sztuczne, i zalezne od władzy TTIP!
Dalej ufacie NSDAPi$$ — Odwracanie kota ogonem, to domena tego NieRządu
2004 i 20 lat później! Oni działają wg scenariusza, czyjego, Jak można zaplanować pewne działania do Przodu! można jesli przekona się ludzi -zwierzęta, że swiat jest taki jak w szkole, mediach.
Wyszczepieni Ludzie stają się własnością korporacji…. Zarządzanie Strachem…. jak GMO i Monsanto!