Komentarze do: Szron – Świątynia Światła NN Wzgórze – zima 2021

Autor: Ina

Ina — Thu, 25 Feb 2021 12:11:58 +0000

Bajka nie bajka ale wam opowiem.
Pojechali młodzi ludzie do lasu na spacer. Był mroźny dzień. Weszli do lasu i szli drogą. Wolno sypał śnieg. Czuli mróz na policzkach, oczy im się uskrzyły tak samo jak powietrze, którym oddychali. Las pogrążony w ciszy, naokoło biało, gdzie nie gdzie opadał śnieg z gałęzi. Szli zamyśleni słuchając jak śnieg chrupie pod nogami. Nie mieli nawet ochoty rozmawiać. Czuli się jak w świątyni. Szli i szli i było im dobrze, mogli by tak iść i iść. Śnieg zaczął coraz częściej padać. W pewnym momęcie zobaczyli z daleka światło, poszli w jego kierunku zaciekawieni.
Była to stara chatka drewniana, w zamarzniętych oknach migało małe światełko. Drzwi zamknięte tylko na zasuwę. Pukali, wołali ale nikt się nie odzywał. Postanowili wejść do chaty. Zobaczyli jedną przestrzenną izbę. Przy wejściu zrzucili z siebie i z butów śnieg żeby nie zostawić plam po sobie. Pod oknem starannie zaścielone drewniane łóżko na środku drewniany stół i parę starych wyciosanych krzeseł. Na stole stała stara waza z drewnianą chochlą, a w niej gorąca zupa, kilka dużych prostych kubków. I drewniane łyżki na stole. W koszyku chleb. Po środku duża , gruba zapalona świeca . Na przeciwko drzwi kominek i murowana kuchenka na której stał stary żeliwny garnek. Obok stary kredens w kominku huczał ogień. Podeszli do kominka i w ciszy grzali ręce. Zastanawiali się gdzie jest gospodarz. W pokoju było cicho i przytulnie. Zrobiło się im ciepło i poczuli głód. Zdecydowali, że skorzystają z poczęstunku. Zupa była pyszna, aromatyczna, pachniało ziołami i przyprawami. Wszyscy zachowywali się cicho, jakby weszli do jakiejś świątyni. Czuli, że coś się z nimi dzieje, nie śmieli odezwać się do siebie, jakby bali się zburzyć lub zaburzyć świętości chwili. W sercach czuli ogromną miłość. Nie jeden otarł ukradkiem łzę. Za oknem robiło się coraz ciemniej. Wyszli na zewnątrz, umyli w śniegu kubki, gospodarza jak nie było tak nie było. Wrócili do chatki, zostawili po sobie porządek, dołożyli do kominka i wyszli zamykając drzwi za sobą. W lesie zapadał zmrok. Drogę oświecał iskrzący się, padający śnieg. Tak jak weszli do lasu smutni tak teraz czuli, ciepło w środku i jakąś niewypowiedzianą radość. Jakby ktoś dodał im sił, odmienił ich. Mimo to milczeli. Byli szczęśliwi, bali się cokolwiek powiedzieć, żeby nie zakłócać stanu świadomości w jakim się znaleźli. W tem w dali zobaczyli że ktoś idzie na przeciw. Był to dziarski staruszek w wielkim długim do ziemi korzuchu o siwych włosach z siwą długą brodą i zawiadiacko podkręconymi wąsami. Z daleka uśmiechnął się do nich, zapytał wesoło: smakowoła zupa ? Tak bąknęli i nic więcej nie powiedzieli bo staruszek szybko ich minął i zniknął w coraz gęściej padającym śniegu. Dotarli do samochodu i w ciszy odjechali.

Autor: Ina

Ina — Thu, 25 Feb 2021 11:06:03 +0000

Najpiękniejszą Boginią zauważalną przez nas jest przyroda, a my jako jej emanacja.
A to też mnie dziwi, że niektórzy mając własne matki, siostry, żony/partnerki buszują po innych domach szukając przygód, innych Bogiń. Z kwiatka na kwiatek.
Lub chcą się piąć do góry po innych.plecach.
Tacy dawno spadli u mnie z piedestału.
Mądrość zdobywa się własnym trudem, pracując nad sobą, to się nazywa dorastanie.
Wszystko mamy w sobie ktoś powiedział.
A obcowanie z prawdziwymi Bogami to prawdziwa przyjemność, jeżeli ktoś go poznał. A tego trzeba pragnąć.
Ale myślę, że zawsze można zawrócić z drogi jeżeli ktoś zbłądził. „Mieszkać we własnym domu”.
Ptaki i zwierzęta mają swoje gniazda i można się od nich uczyć. Wszystkie żywioły są tym czym są. Nawet jak zmieniają swoją formę nie przestają nimi być.
Każdy nosi w sobie Boską iskrę.
Nie jeden się utrudził szukając Boga po całym świecie. Pogoń za wiatrem. A Bóg jest wszędzie tam gdzie my jesteśmy – do przemyślenia.
Są źródła Święte i źródła skażone – też do przemyślenia.
Oddzielić chwasty od plew – to też jest praca do wykonania. Ale do tego trzeba dorosnąć.
Wejść do swojej Izdebki, zamknąć drzwi i tam się zastanowić nad sobą, tam się modlić.
Można też pójść na pustynię lub obcować sam na sam z przyrodą.
Ktoś kto jest napakowany tylko tym co inni powiedzieli bez własnych doświadczeń jest tylko dziurawym workiem.
Widząc te i inne dziwny przyrody, które Pan Czesław pokazuje już można by się zastanowić czego On tam szuka. Hm… medytacja w drodze.
Nie raz się dostawałam o to czy tamto ludzi, rzadko mi podawano rękę. Każdy musi sam znaleść swojego św. Grala.
Przeczytałam Panie Czesławie wczoraj artykuł o paproci z 2011 r. Wielce pouczająca wiedza.

Autor: JAN

JAN — Wed, 24 Feb 2021 17:06:26 +0000

Kiedy wiatr jest mroźny i wilgotny, to na tym na co dmucha wilgoć krystalizuje warstwa po warstwie tworząc SZADŹ.

Autor: Ina

Ina — Tue, 23 Feb 2021 21:11:37 +0000

J – myślę, że dobrze Pani zauważyła, bo naukowo jest stwierdzone, że woda ma kolor jasno niebieski. A śnieg to jest inne jej przejawienie, jedno z wielu – chmury, para, mgła.
Pan Czesław pokazuje obrazy, ale nie mówi co czuł kiedy był na tym spacerze. Być tam i patrzeć na te cuda, oddychać nimi to jest przeżycie duchowe.

Autor: Bartosz

Bartosz — Tue, 23 Feb 2021 20:38:34 +0000

W odpowiedzi do J.

„Świat jest niesamowity, szczególnie zimą.” – Zima wspaniała szczególnie teraz, gdy pożywienie czerpiemy z marketów. To nie przytyk żaden do Ciebie J tylko podczas ostatnich intensywnych śniegów naszły mnie myśli typu „nie dziwię się, że z przyjściem wiosny dawne ludy odprawiały bale i dziękczynienia”. Ale zostawiając w spokoju naszych przodków – zima (ta mroźna i śnieżna), przynajmniej dla mnie ma coś takiego… nad wyraz magicznego. Może to przez to spowolnienie przyrody i ogólnego cyklu jest w głowie spokojniej i bardziej…magicznie?

Autor: J

Tue, 23 Feb 2021 13:20:09 +0000

Świat jest niesamowity, szczególnie zimą.
Podziwiałam na przykład kolory śniegu. (i nie chodzi o ten żółty 🙂 ) Zwróciłam na to po raz pierwszy w tym roku uwagę, że rzeczywiście, jak na obrazach Gierymskiego, śnieg nie zawsze jest tak zwyczajnie szary, biały, bielszy i najbielszy, tylko ma nawet dosyć intensywne, jak na śnieg odcienie niebieskości. Oczywiście było to w biały dzień, a właściwie miało miejsce przez kilka dni.
Zależało to zjawisko chyba od rodzaju światła, a może od zmiany pogody. Kiedy było ono srebrzyste, perłowo-szare, śnieg miał delikatny niebieskawo-zielonkawy odcień błękitu paryskiego, tak jak na cielących się górach lodowych w Antarktyce. Oczywiście ten czysty, niezabrudzony solą z błotem, czy piaskiem albo miejskimi sadzami. Bodajże Pan Ireneusz Ćwirko kiedyś wyjaśniał dlaczego jest widoczny taki, a nie inny kolor lodu. Ciekawe dlaczego ten mój europejski śnieg też czasem miał ten odcień, oczywiście nie aż tak intensywny, jak arktyczne góry lodowe, ale miał.
Kolejny odcień – zimnego błękitu pruskiego można było zauważyć w inne dni, kiedy było złotawe światło. Być może bywało tak i w poprzednich sezonach, ale w tym jakoś szczególnie mnie to uderzyło.
Być może to dopiero zauważyłam, bo mam więcej czasu na kontemplację, ponieważ mój leciwy piesek już niestety nie biega, a dostojnie chodzi, co daje mi rozliczne okazje od zauważania szczegółów urządzenia naszego pięknego świata dotąd mi umykających. Doceniam to bardzo, zwłaszcza, że pracuję z domu i te stacjonarne spacery to jedyna okazja na bezpośrednie kontakty ze światem zewnętrznym i okolicznościami przyrody, co prawda miejskiej, ale zawsze to lepiej niż patrzeć przez okno, czy szybę telewizora z zakłamanymi kolorami.
Pozdrawiam