Wiele też rzeczy i spraw z całą pewnością jest kwestią wiary.
I tego, czego pragniemy naprawdę.
Choćby obecna zima. Wszyscy od kilku lat narzekali, że chcieliby śniegu i …. a’voila’ – oto mamy, co chcieliśmy.
Pamięta Pani, Ino, jak zazdrościła mi tego białego paskudztwa, rozchlapanego z trującą solą sypaną bez pohamowania w kilkunastostopniowy mróz, zamiast odśnieżania na chodnikach i ulicach, pisząc wręcz, że za brak śniegu i zimy w ogóle należy się wrocławianom odszkodowanie. 🙂 Móóówisz i masz.
Podobno też należy bardzo uważać, o co prosimy, bo Słowo na naszych oczach staje się Ciałem.
A grecka mądrość mówi, że ponoć bogowie najwięcej uciechy mają, kiedy spełniają nasze prośby. Król Midas jest tego najlepszym przykładem. I memento.
Pozdrawiam

Ja nie powiedziałam, że ta zabawa była straszna w jakikolwiek sposób dla mnie , czy innych małych dzieci poddawanych temu zabiegowi – zaklęciu. Było wprost przeciwnie. Moja prababcia się tak ze mną bawiła i ze wszystkimi swoimi prawnukami. Zapamiętałam to jako miłe i przyjemne wrażenie z dzieciństwa. Tak samo wydawało się podczas obserwacji, kiedy byłam nieco starsza, że to mizianie i wierszykowanie sprawia przyjemność innym małym dzieciom, bo zaśmiewały się przy tym do rozpuku. Sądzę, że prababcia mogła była j e sz cz e Wiedzieć, co robi.
Ja rozpoznałam to jako zabieg z dawnej magii dopiero kilka lat temu, kiedy zaczęłam pieczołowicie składać kawałeczki tego, co sama jeszcze niejednokrotnie oglądałam na własne oczy, a nie widziałam, bo nie wiedziałam. Nie zdając sobie sprawy, że to moje dziedzictwo kulturowe, fragmenty większej całości, rozbitej na kawałki w czasie i przestrzeni naszych dziejów.
Przyznam też, że to 'łączenie kropek’ sprawia mi sporą przyjemność, zwłaszcza, że blog Szanownego Pana Białczyńskiego wiele mi w tym ułatwiał i nadal to czyni. Jestem niesłychanie wdzięczna Wszechświatowi, że moje kroki kiedyś tu był skierował, bo nie ma przypadków w tym względzie. A reszta przyjemności Poznania i Odkrywania należy do mnie.
Pozdrawiam

Co do otwierania piąski i stukania czy głaskania to słyszałem kiedyś kiedyś, że tymi bodźcami sprawdzało się czy dzieciątko/dziecko ma odpowiednie odruchy na te bodźce właśnie. Ale jak ze wszystkimi dawnościami we współczesnym świecie, wielu nawet nie wie po co to się robi, ale się robi bo taki był przekaz czy tradycja, zabawa.
Jeśli to prawda w tym przypadku oczywiście, ale coś w tym jest.

Sroczkę robiła mi babcia – bardzo to lubiłem. Ale na serio sroka to ptak Bogów Świetlistego Piru i Rogłu. W językach ruskich nazywa się pirog. Pir-Rog, czyli Ptak Piorunowy, Ogniowy i Świetlisty (biały) bo Perunowie, Swarogowie i Dażbogowie to bogowie Ognia, Pioruna i Światła (Dnia, Gwiazd), a do tego ptak Sporzący Sporów i Rogłów – Opiekunów Mnożności i Upraw. Oczywiście poleciała w Zaświaty, na Niwy Welańskie, z główką, rączką, paluszkiem do Nawi, albo oddać zdobycz tym których reprezentuje.

Ino, dla Pani ode mnie. Wersja z mojego dzieciństwa, Lubelskie.
‘Tu, tu, tu soroczka
dzieciom kaszkę warzyła.
Swoje dzieci karmiła.
Temu dała, temu dała,
temu dała, temu dała,
temu łepek oberwała
i fyr fyr, poleciała’
Jest to makabryczny wierszyk mówiony przy okazji zabawy z dłonią i paluszkami małego dziecka. Mówiąc pierwsze trzy wersy łaskocze się środek , wnetrze dłoni dziecka, przy następnych wersach kolejne paluszki się łaskocze, pociągając palcem od nasady, po jego opuszkę, a na koniec, za ostatni paluszek się chwyta pęsetkowo, jak dziobem ptaka, pociągając go, oczywiście nie za mocno. I symbolicznie ulatując swoja reka gdzies wysoko…
Sądząc po zakończeniu, ta „moja” wersja mogłaby być pierwotniejsza. Tak jak w bajkach braci Grimmów siostry Kopciucha ucinają sobie pięty, czy palce siekierą, wilk z Czerwonego Kapturka zostaje zaszlachtowany z rozprutym brzuchem, a Baba chcąca upiec Jasia i Małgosię, sama zostaje przez nich osobiście załadowana do pieca i żywcem upieczona. I tak dalej. Te pierwotne wersje bajek to są małe horrorki, gdzie krew tryska. Ale to też i magia dzieciństwa. Toporow i Mircea Eliade mają tu o wiele więcej do powiedzenia.
Teraz przy pomocy Pani komentarza zaczynają mi się łączyć kropki jeszcze w innym względzie. Teraz widzę tu asocjacje, które pani sugeruje za Szanownym Panem Mrozińskim, z gwiazdozbiorową ręką umieszczoną na nieboskłonie. Ale to zastanawiające po co to zostało w taki sposób w dziecięcej rymowance przekazane? Nie mówiąc już o tym, że upamiętnione i utrwalone na niebie przez kogoś celowo w postaci nazwy konstelacji.
Kolejne skojarzenie z tą dłonią, i z nieba i z rymowanki, powstało na skutek przeczytanego pobieżnie niestety artykułu, gdzieś kiedyś w czeluściach Internetu, czy może tamże obejrzanego filmu. Niestety za dużo, jak się okazuje tego było na raz, i nie potrafię podać źródła. Choć, jak zawsze zaczyna się to tu, od tego blogu, a potem klik, klik i dalej, i dalej….. I zachodzi się nie wiadomo gdzie po kilku godzinach. Co mnie samą teraz niepomiernie irytuje, bo nie mogę ponownie sprawdzić po wyczyszczeniu przeglądarki, gdzie to była byłam. Tam też między innymi była mowa o inżynierii genetycznej na naszym gatunku, czy tylko może mutacjach po jakiejś globalnej nuklearnej katastrofie w odległej przeszłości. Ale czy aż tak odległej? Pozostałością tego miałoby być indiańskie i romajskie pokojowe powitanie z uniesieniem ręki, gdzie prezentowano sobie nawzajem dłoń z pięciorgiem palców. W domyśle upewniając się, że to ktoś z naszego własnego gatunku, a nie Obcy, czy wrogi np. sześciopalcy mutant.
A kontynuacja tego, to zwyczaj witania się nagą dłonią, bez rękawiczki, która była wszak symbolem nieczystych, wrogich zamiarów. A już, teraz moja interpretacja, to przy okazji sprawdzenie odpowiedniej liczby palców lub braku samych palców bądź blizn po np. usunięciu nadmiaru i oczyszczanie rasy?
Stąd u żydów w ich jakże patriarchalnym świecie pilnowanie czystości genetycznej ichniej rasy u matki (Raseni?), a nie ojca, którym może zostać dowolny samiec incognito :). Matka jest zawsze pewna, jak mówili rzymianie, kontynuując ten tok myślenia. Stąd może symbol reki, jako ten najprostszy test na przynależność gatunkową, czy czystość genetyczną danego osobnika, a takie rozróżnienie być może w pewnym okresie naszych dziejów pozwalało na być lub nie być naszych przodków. Patrz też rozmaite figurki w różnych kulturach, przedstawiające hybrydy? czy mitologiczne stwory opisywane w przekazach ustnych.
I stąd być może upamiętnienie na niebie tej okrutnej zasady i w dziecięcej makabrycznej rymowance, o pozbywaniu się wrogów gatunkowych czy obcych, a tu w rymowance – dziecka (mutanta?) – palca (może właśnie nadliczbowego?).
Ptak dokonujący tej czynności to wszak sroka, według dawnych wierzeń symboliczny przenośnik w porze zimowej duszy na tamten świat. A więc spędzenie niepożądanego ( tak, jak językowo spędza się ptaka, czas, oraz … płód).
Więc gdzie ta sroczka z mojego i Paninego Ino wierszyka poleciała? Idąc tym tokiem rozumowania, z dużą dozą pewności można się tego chyba domyśleć.
Pozdrawiam