„Im bardziej Polska stawiała się ZSRR tym bardziej deptano autochtonizm”. Wtedy gdy Gomułka stawiał się ZSRR to nie tylko nie deptano autochtonizmu, ale święcił on największe triumfy, więc nie było takiej zależności. Tajemnicą „sukcesu” Godłowskiego było właśnie słabnięcie ZSRR, przede wszystkim ekonomiczne, przy rosnącej swobodzie podróży, to właśnie w tych warunkach taki Godłowski mógł uledz materialnym pokusom którymi wabiło go centrum allochtonizmu zza coraz bardziej przepuszczalnej żelaznej kurtyny.

To w pewnym sensie racja. Owszem dominował autochtonizm, ale tylko na użytek propagandy. Tak naprawdę nie prowadzono żadnych badań archeologicznych – niech będzie ze prawie żadnych – i nie rozwijano tej teorii która powstała w II RP as nie PRLu. Dopuszczano też równolegle, a potem pracowicie rozwijano allochtonizm, który w końcu postanowiono uczynić wiodącym, przecież pod koniec PRLu (Godłowski zmarł w 1995). Im bardziej Polska stawiała się ZSRR tym bardziej deptano autochtonizm – od lat 1968 do 1990. No a potem przyszła III RP i całkowite oddanie nauki w narrację Niemiecką. Taka postawa służalcza i bezwolna, kształtowanie teorii pod zamówienie polityczne obcych (ZSRR czy Niemiec) bez praktycznie porządnie rozwiniętych badań archeologicznych, bez krytycyzmu naukowego to sowietyzacja nauki polskiej, nauka sowiecka i obecnie postsowiecka. Więc autor ma rację mimo iż ślad autochtonizmu przetrwał między 1945 a 1960 – dokąd nie wymarli przedwojenni profesorowie z których część odsunięto od nauki wprowadzając kadrę PZPR – czyli sowiecką na uczelnie i oddając jej dobór kolejnych pokoleń „naukowców”.