Nikt ich nie zamyka – wręcz odwrotnie – właśnie otwarto Kryptę Gereona na Wawelu. Wszystko jest w porządku Pani Ino.

Swego czasu interesowałem się tym kierunkiem radosnego New Age’u.Po pewnym okresie namiętnych praktyk z winy swojej wrodzonej tendencji do grzebania i rozkminiania wszystkiego zacząłem się interesować pierwotnymi wierzeniami Hawajczyków(wraz z innymi ludami Polinezji). Otóż pierwsze moje zdziwienie nastąpiło w momencie, kiedy dowiedziałem się, ze wbrew słowom pseudo-ezo-szamana Serge’a Kahili Kinga na Hawajach(i w całej Polinezji) nie istniały w ogóle praktyki szamańskie sensu stricte. Podobnie jak w krajach Afryki Subsaharyjskiej na wyspach Polinezji panowały kulty opętań.Kulty opętań różnią się od szamanizmu.

Przede wszystkim nie ma tam szamańskich podróży.
Nie ma władania i rozkazywania duchom. Nie ma praktyk łączonych przez współczesną naukę z szamanizmem.W polinezyjskich kultach opętań czarownik po prostu siadał w chronionym miejscu, wzywał Bóstwo, Bóstwo go opętywało i samo dokonywało zmian w rzeczywistości bez udziału opętanego. Na temat prawdziwych praktyk duchowych Polinezyjczyków polecam książkę Dr. Meredith Filihia „Shamanism in Tonga”(tytuł przewrotny, bo pani wyjaśnia, dlaczego praktyki polinezyjskie nie mają nic wspólnego z szamanizmem).

Co do Maxa Freedoma Longa i S.K. Kinga to są strasznymi oszustami. Pali Jae Lee(szanowana postać wśród Hawajczyków, autorka wielu pozycji poświęconych kulturze Hawajów) w swojej książce „Ho’opono”(hawajska sztuce uzdrawiania) demaskuje chyba najlepiej malwersacje Longa. Otóż M.F. Long przybył na Hawaje na 3-letni kontrakt jako nauczyciel.
Był okultystą z zamiłowania.
Do tego wyznawał popularne w tym czasie poglądy psychologiczne Freuda
i jego podział na trzy Ja(ego, Id i superego).

Long nie mógł się dowiedzieć niczego o rodzimych praktykach Hawajczykow (białym nie chciano zdradzać niczego), więc po powrocie z Hawajów uznał, że zrobi sobie własną wersję hawajskich wierzeń i wplecie w nią okultystyczne dyrdymały, plus podział Freuda.

Wział więc słownik hawajsko-angielski i zaczął na siłę dobierać hawajskie słowa do wymyślonych pojęć. Kiedy skończył swoją książkę i przesłał ją Charlesowi Kennowi(uważanemu przez hawajską społeczność za Kahunę – znawcę rodzimych wierzeń, prywatnie swojemu przyjacielowi) ten go zbeształ, że to co napisał nie ma nic wspolnego z religią hawajską.
Long odpisał mu, że „i tak nikt nie będzie wiedział” i zaczął tworzyć swoją sektę na kontynencie amerykańskim wmawiając ludziom, że zrekonstruował szamanizm hawajski tylko na podstawie języka (sic!).

Uczył o Trzech Ja, nadając im sztuczne określenia z języka hawajskiego.Imiona Trzech Bogów z panteonu hawajskiego Ku, Lono i Kane przywłaszczył na określenie Niższego, Średniego i Wyższego Ja.

Potem S.K. King dołączył do tego 7 zasad Huny
z równie bzdurnym odniesieniem do hawajskich słów
które były tak naprawdę powtórzeniem zasad
sformułowanych przez okultystkę i lucyferiankę Blawatską jeszcze w XIX w.

Serge rozpropagował Hunę na cały Świat. Pomogło mu w tym kłamstwo, jakoby był inicjowany przez hawajskich wujków jako Szaman(praktyki Kupuna są martwe conajmniej od połowy XIX w., a dzisiaj najstarsi Hawajczycy nie znają nikogo, kto by sie tym zajmował).Dziwne to być inicjowanym na szamana w kulturze, która szamanizmu nie znała.

No i wymyślił sobie z tyłka ten znak „Oko Kanaloa”, który nie dość, ze nie jest hawajski to jeszcze nie działa w żaden sposób(Chyba, ze go zasilisz własną energią i intencją. Wtedy jednak można sobie równie dobrze naenergetyzować papier toaletowy. Też zadziała)

Jeśli ktoś nie chce czytać tych mądrych książek etnograficznych, a chce się przekonać ile hawajskości jest w Hunie niech wpisze w google „Huna is not Hawaiian”, albo wejdzie na profil
http://www.facebook.com/AboutHuna

i poczyta sobie co rdzenni Hawajczycy sądzą o Hunie i oszustach M.F.L. oraz S.K.K.”

Wczoraj jakoś mi było źle, a dzisiaj już dużo lepiej, bo miałem piękny sen, który dał mi nadzieję. Siedziałem gdzieś na stokach Łysej Góry z silnym przeczuciem, że niedługo zacznie się jakiś wielki rytuał, jakieś takie przebudzenie mocy. Rozmawiałem z kimś jak mamy wniknąć do środka i obudzić kogoś,czy coś. W tym czasie już jacyś ludzie u stóp wierzchołka góry robili jakieś przedstawienie, ale tylko miałem myśl że to jeszcze nie to, że jeszcze chwila. Była między nimi kobieta o czerwonej, lśniącej skórze. W każdym razie czas się kończy. Czas na przebicie zasłony iluzji.